PLUS

1. ERWIN VANDENBERGH

Anderhalf jaar al liep Erwin Vandenbergh in de spits bij vierdeklasser Ramsel toen de eersteklassers hem opmerkten. "Je moest zestien zijn eer je in de eerste ploeg mocht meedoen," vertelde hij ooit, "daarom moest de trainer van Ramsel in het eerste jaar tot Nieuwjaar wachten eer hij me mocht opstellen." Het beste voorstel kregen Ramsel én Vandenbergh van Lokeren. "Manager Aloïs Derycker is wel vier keer bij ons thuis geweest." Maar de jonge spits koos voor Lierse: "Omdat ik supporter was van Lierse, waar ik vanaf mijn veertiende de thuismatchen ging bekijken, én omdat ik nog geen rijbewijs had: hoe moest ik elke dag in Lokeren geraken?" Na zes maanden aanpassen (van twee trainingen per week naar twee per dag) kwam hij in de ploeg, als middenvelder. Pas toen Jan Ceulemans naar Club Brugge ging, schoof hij door naar de spits, waar Anderlecht hem na zes jaar in 1982 voor de toenmalige Belgische recordsom van 62 miljoen frank (ca. 1,5 miljoen euro) wegkocht.

2. STANLEY MENZO

Bijna vier jaar lang had Stanley Menzo niet meer gespeeld toen Erik Gerets hem absoluut bij Lierse wilde, omdat zijn ploeg achterin coachend vermogen miste. "Menzo is mijn verlengstuk op het veld, iemand die corrigeert en desnoods zelf de ballen oppompt." Bij PSV was Menzo - die eerder bij Ajax en Oranje furore had gemaakt als eerste meevoetballende keeper, maar vervolgens door Edwin van der Sar uit doel werd verdrongen - op een zijspoor geraakt, omdat Dick Advocaat de voorkeur gaf aan Ronald Waterreus. Menzo maakte Lierse mee kampioen, verhuisde na één jaar naar Bordeaux en zou later nog eens terugkeren. "Naar België komen bevrijdde me uit een negatieve spiraal. In Lier leerde ik ook leven", zegt hij over die periode.

3. DIMITRI DAVIDOVIC

In die dagen keek gans het Belgische voetbal op zondagavond naar het Nederlandse Studio Sport. Daar zag Bob Quisenaerts, sterke man van Lierse, hoe bij NEC een uitstekende spelmaker voetbalde. Dat tweede jaar bij NEC speelde Dimi Davidovic naar eigen zegen onder trainer Wiel Coerver zijn beste seizoen ooit - én hij was transfervrij, een recht dat hij bedongen had toen hij uit de VS terugkeerde. De Hongaarse makelaar Bekeffi regelde de zaak. "België was toen een topvoetballand", zegt Davidovic. "Je kon er goed verdienen. De beste Nederlanders speelden in België." Davidovic was eerst vier jaar spelmaker, dan drie jaar libero. "We waren de kleinste grote ploeg van België, konden van iedereen winnen, maar ook van iedereen verliezen."

MIN

1. TONY VAIRELLES

Dat Tony Vairelles (toen 32) in 2005 naar Lier afzakte, kwam door de goeie contacten van Bob Van Jole, die close was met een aantal Franse internationals en plots op het Lisp opdaagde als algemeen manager. Vairelles, achtvoudig international en Frans kampioen met Lens in 1998, goed voor 301 matchen in de Franse hoogste klasse, had een odyssee van clubs achter zich en bij Lierse hoopte men dat de doelschutter zich nog eens zou bewijzen. Daar kwam niets van in huis: in vijftien matchen scoorde Vairelles niet en gaf hij één assist. In oktober 2010 werd hij aangehouden wegens poging tot moord, samen met zijn broer, na een vechtpartij bij een discotheek in Nancy.

2. GILLES DE BILDE

Op de allerlaatste dag van de transferperiode, op 31 augustus 2003 om zeven uur 's avonds, zette de toen 32-jarige ex-international en Gouden Schoen zijn handtekening bij Lierse. Trainer Emilio Ferrera wilde hem er graag bij, maar eerst was De Bilde te duur. Pas toen ook de andere geïnteresseerde clubs schrokken van de looneisen en Anderlecht, waar De Bilde al zes maanden op een zijspoor zat, zich bereid toonde een deel van het loon te betalen, raakte de zaak rond. "Wees maar zeker dat Lierse er een gemotiveerde speler bij heeft", zei De Bilde. "Ik wil zeker nog twee jaar op het hoogste niveau voetballen." Het werden nog vijftien matchen, meestal invalbeurten, waarin hij één keer scoorde. Op 13 december kwam hij op Genk voor het eerst aan de aftrap, op 21 februari stond hij voor het laatst op het veld, begin maart zette een ontgoochelde Ferrera hem uit de kern "wegens gebrek aan motivatie".

3. OLEG VERETENNIKOV

Om het spel van de Russische aanvallende middenvelder/spits voluit tot zijn recht te laten komen, paste trainer Walter Meeuws zelfs zijn tactische plaatje aan, maar de inbreng van de Rus in het Lierse van 2000/01 beperkte zich tot achttien 18 en 3 goals. Toch kon Veretennikov voor en na zijn komst naar het Lisp behoorlijk indrukwekkende cijfers voorleggen. Met 'zijn' club Roto Volgograd, waar hij voor zijn komst naar België in zeven jaar liefst 141 goals lukte in 247 competitiematchen (meer dan één om de twee wedstrijden), werd hij liefst drie keer Russisch topschutter. Ook na zijn terugkeer naar Rusland bleef de zevenvoudige international aan de lopende band scoren. Voor Lierse was Veretennikov een voetnoot in de clubgeschiedenis, maar in Rusland is hij nog steeds de beste doelschutter aller tijden in de hoogste klasse. Hij beëindigde zijn spelerscarrière slechts twee jaar geleden.

DOOR GEERT FOUTRÉ

Anderhalf jaar al liep Erwin Vandenbergh in de spits bij vierdeklasser Ramsel toen de eersteklassers hem opmerkten. "Je moest zestien zijn eer je in de eerste ploeg mocht meedoen," vertelde hij ooit, "daarom moest de trainer van Ramsel in het eerste jaar tot Nieuwjaar wachten eer hij me mocht opstellen." Het beste voorstel kregen Ramsel én Vandenbergh van Lokeren. "Manager Aloïs Derycker is wel vier keer bij ons thuis geweest." Maar de jonge spits koos voor Lierse: "Omdat ik supporter was van Lierse, waar ik vanaf mijn veertiende de thuismatchen ging bekijken, én omdat ik nog geen rijbewijs had: hoe moest ik elke dag in Lokeren geraken?" Na zes maanden aanpassen (van twee trainingen per week naar twee per dag) kwam hij in de ploeg, als middenvelder. Pas toen Jan Ceulemans naar Club Brugge ging, schoof hij door naar de spits, waar Anderlecht hem na zes jaar in 1982 voor de toenmalige Belgische recordsom van 62 miljoen frank (ca. 1,5 miljoen euro) wegkocht. Bijna vier jaar lang had Stanley Menzo niet meer gespeeld toen Erik Gerets hem absoluut bij Lierse wilde, omdat zijn ploeg achterin coachend vermogen miste. "Menzo is mijn verlengstuk op het veld, iemand die corrigeert en desnoods zelf de ballen oppompt." Bij PSV was Menzo - die eerder bij Ajax en Oranje furore had gemaakt als eerste meevoetballende keeper, maar vervolgens door Edwin van der Sar uit doel werd verdrongen - op een zijspoor geraakt, omdat Dick Advocaat de voorkeur gaf aan Ronald Waterreus. Menzo maakte Lierse mee kampioen, verhuisde na één jaar naar Bordeaux en zou later nog eens terugkeren. "Naar België komen bevrijdde me uit een negatieve spiraal. In Lier leerde ik ook leven", zegt hij over die periode. In die dagen keek gans het Belgische voetbal op zondagavond naar het Nederlandse Studio Sport. Daar zag Bob Quisenaerts, sterke man van Lierse, hoe bij NEC een uitstekende spelmaker voetbalde. Dat tweede jaar bij NEC speelde Dimi Davidovic naar eigen zegen onder trainer Wiel Coerver zijn beste seizoen ooit - én hij was transfervrij, een recht dat hij bedongen had toen hij uit de VS terugkeerde. De Hongaarse makelaar Bekeffi regelde de zaak. "België was toen een topvoetballand", zegt Davidovic. "Je kon er goed verdienen. De beste Nederlanders speelden in België." Davidovic was eerst vier jaar spelmaker, dan drie jaar libero. "We waren de kleinste grote ploeg van België, konden van iedereen winnen, maar ook van iedereen verliezen." Dat Tony Vairelles (toen 32) in 2005 naar Lier afzakte, kwam door de goeie contacten van Bob Van Jole, die close was met een aantal Franse internationals en plots op het Lisp opdaagde als algemeen manager. Vairelles, achtvoudig international en Frans kampioen met Lens in 1998, goed voor 301 matchen in de Franse hoogste klasse, had een odyssee van clubs achter zich en bij Lierse hoopte men dat de doelschutter zich nog eens zou bewijzen. Daar kwam niets van in huis: in vijftien matchen scoorde Vairelles niet en gaf hij één assist. In oktober 2010 werd hij aangehouden wegens poging tot moord, samen met zijn broer, na een vechtpartij bij een discotheek in Nancy. Op de allerlaatste dag van de transferperiode, op 31 augustus 2003 om zeven uur 's avonds, zette de toen 32-jarige ex-international en Gouden Schoen zijn handtekening bij Lierse. Trainer Emilio Ferrera wilde hem er graag bij, maar eerst was De Bilde te duur. Pas toen ook de andere geïnteresseerde clubs schrokken van de looneisen en Anderlecht, waar De Bilde al zes maanden op een zijspoor zat, zich bereid toonde een deel van het loon te betalen, raakte de zaak rond. "Wees maar zeker dat Lierse er een gemotiveerde speler bij heeft", zei De Bilde. "Ik wil zeker nog twee jaar op het hoogste niveau voetballen." Het werden nog vijftien matchen, meestal invalbeurten, waarin hij één keer scoorde. Op 13 december kwam hij op Genk voor het eerst aan de aftrap, op 21 februari stond hij voor het laatst op het veld, begin maart zette een ontgoochelde Ferrera hem uit de kern "wegens gebrek aan motivatie". Om het spel van de Russische aanvallende middenvelder/spits voluit tot zijn recht te laten komen, paste trainer Walter Meeuws zelfs zijn tactische plaatje aan, maar de inbreng van de Rus in het Lierse van 2000/01 beperkte zich tot achttien 18 en 3 goals. Toch kon Veretennikov voor en na zijn komst naar het Lisp behoorlijk indrukwekkende cijfers voorleggen. Met 'zijn' club Roto Volgograd, waar hij voor zijn komst naar België in zeven jaar liefst 141 goals lukte in 247 competitiematchen (meer dan één om de twee wedstrijden), werd hij liefst drie keer Russisch topschutter. Ook na zijn terugkeer naar Rusland bleef de zevenvoudige international aan de lopende band scoren. Voor Lierse was Veretennikov een voetnoot in de clubgeschiedenis, maar in Rusland is hij nog steeds de beste doelschutter aller tijden in de hoogste klasse. Hij beëindigde zijn spelerscarrière slechts twee jaar geleden. DOOR GEERT FOUTRÉ