Wist je dat

Zal Spanje op het WK in Zuid-Afrika de Europese kampioenstitel van 2008 kunnen bevestigen? Het team van VicenteDelBosque, die na het EK van 2008 LuisAragonés opvolgde, begint in ieder geval als uitgesproken favoriet aan het toernooi. Del Bosque verraste vriend en vijand door 35 wedstrijden ongeslagen te blijven en 15 zeges op rij te boeken. De reeks werd slechts afgebroken in de halve finale van de Confederations Cup in 2009 toen Spanje verrassend verloor van de Verenigde Staten. Daarna volgde opnieuw een hele reeks overwinningen. Del Bosque behield de kern van zijn voorganger, maar voegde er geleidelijk aan wel een persoonlijke touch aan toe. Mondjesmaat roept hij nieuwe jonge talenten op. Net als zijn voorganger houdt Del Bosque vast aan een 4-4-2, hoewel hij zijn team graag gewend laat worden aan andere systemen: 4-3-3 of 4-5-1. De speelstijl is erg geënt op die van Barcelona. Kenmerkend zijn vooral de snelle balcirculatie over de grond, kleine ma...

Zal Spanje op het WK in Zuid-Afrika de Europese kampioenstitel van 2008 kunnen bevestigen? Het team van VicenteDelBosque, die na het EK van 2008 LuisAragonés opvolgde, begint in ieder geval als uitgesproken favoriet aan het toernooi. Del Bosque verraste vriend en vijand door 35 wedstrijden ongeslagen te blijven en 15 zeges op rij te boeken. De reeks werd slechts afgebroken in de halve finale van de Confederations Cup in 2009 toen Spanje verrassend verloor van de Verenigde Staten. Daarna volgde opnieuw een hele reeks overwinningen. Del Bosque behield de kern van zijn voorganger, maar voegde er geleidelijk aan wel een persoonlijke touch aan toe. Mondjesmaat roept hij nieuwe jonge talenten op. Net als zijn voorganger houdt Del Bosque vast aan een 4-4-2, hoewel hij zijn team graag gewend laat worden aan andere systemen: 4-3-3 of 4-5-1. De speelstijl is erg geënt op die van Barcelona. Kenmerkend zijn vooral de snelle balcirculatie over de grond, kleine maar bijzonder technische spelers op het middenveld en een pressing van de aanvallers bij balverlies. Terwijl heel het land stilaan euforisch wordt bij de spraakmakende prestaties van de nationale ploeg, heeft Del Bosque toch de nodige zorgen. Zo zijn belangrijke spelers op het einde van de competitie geblesseerd geraakt. Dat geldt met name voor de aan de knie geopereerde Fernando Torres en voor bleekneusAndrésIniesta, die een spierscheur opliep aan de bil. Normaal gezien kunnen ze weer hun opwachting maken - Iniesta deed zijn wederoptreden in de laatste competitiewedstrijd in de Liga - maar de vraag blijft natuurlijk of ze voldoende matchritme hebben. Maar er is ook positief nieuws. Zo heeft David Villa sinds zijn transfer naar Barcelona geen kopzorgen meer, terwijl het aandeel van metronoom Xavi in de nieuwe landstitel van Barcelona bijna net zo groot was als dat van de absolute topvedette LionelMessi. Achterin zit het bij Spanje stevig in elkaar met spelers als de 1,92 meter lange GerardPiqué, de onverzettelijke CarlesPuyol en keeper IkerCasillas, die ondertussen meer dan 100 caps heeft verzameld. Van alle grote Europese voetballanden is Spanje het enige dat nog nooit wereldkampioen werd. Maar de Europese titel van 2008 heeft van het land wel een winnaar gemaakt. Hoe komt dat? In de eerste plaats omdat Spanje ook vroeger al onberispelijke kwalificatierondes afwerkte maar vervolgens op de grote toernooien niet op de afspraak was en daar psychologisch de nodige last van ondervond. Door de winst op het EK van 2008 - de eerste prijs sinds de zege in het EK van 1964 - is die psychologische drempel gesloopt. Voorts ook omdat Spanje nu de vruchten plukt van een fantastisch jeugdbeleid. De nationale jeugdelftallen hebben in de jeugdcategorieën het ene EK en WK na het andere gewonnen. De spelers van die teams zijn samen groot geworden en vormen nu het grootste gedeelte van La Selección. Ze zijn vrienden voor het leven waardoor van de traditionele rivaliteit of tweespalt tussen Catalonië en Castilië bij het A-team geen sprake meer is. Bovendien zijn heel wat spelers ervaring gaan opdoen in buitenlandse competities. Denk maar aan Torres, Fàbregas - aanvoerder van Arsenal - en XabiAlonso, die na een avontuur bij Liverpool is teruggekeerd naar Real Madrid. In het buitenland leerden die spelers een andere mentaliteit en een ander voetbal kennen, en die ervaringen komen hen nu in internationale confrontaties goed van pas. Kan een teveel aan vertrouwen een probleem vormen? Neen, dat denk ik niet. We staan met onze voeten op de grond, onze spelers kunnen de stress weerstaan en zullen zich niet laten meeslepen. Ze moeten de hele ervaring als een marathon zien, waar ze altijd even geconcentreerd moeten zijn. Zowel voor een match tegen Macedonië als voor een tegen Engeland. Niet speciaal. Spelers raken steeds meer gewend aan een constant ritme van matchen. Hun weerstand en uithoudingsvermogen is daar ook op gebouwd. We hebben twee basismodellen die niet erg van elkaar verschillen. We gaan geen grote veranderingen doorvoeren met de spelstijl van het EK. We doen wat onze spelers op clubniveau ook doen. Barcelona, Real Madrid, Valencia, Villarreal en Liverpool zijn de hofleveranciers voor ons nationaal team, en we volgen de manier waarop die ploegen werken. Jawel. Dat we soms met vijf middenvelders spelen, toont enkel hoeveel opties we hebben. Silva en Mata kunnen ook als aanvallers beschouwd worden, virtueel gezien zijn het zelfs aanvallers. Ik denk niet dat je dan een zwakkere aanval hebt met maar één echte spits op papier. ... wat betekent dat we nog verder kunnen groeien. Iedereen is leergierig en blijft verbeteren. Er zijn een aantal nieuwelingen bij die uit de uitstekende jeugdwerking komen. De impact van Piqué, Busquets en Mata is enorm. Blijven vastzitten in het verleden is niet goed. Het is veel veranderd, maar in wezen is het nog steeds hetzelfde. Het plezier, de hoop en de emotie blijven altijd aanwezig. esm/worldsoccerEen match verliezen op een verkeerd moment en je ligt eruit.