Wanneer je hem zijn bord pasta ziet opschrokken in vierde versnelling, zou je denken dat de man haast heeft. Dat is ergens ook wel zo: Joachim Gérard is hyperactief en je kunt erop wedden dat het precies dat is wat hem toelaat om zijn grenzen te verleggen. De grenzen met name van zijn handicap. De grenzen van een rolstoel die zijn sterkte geworden is. Die van een zetel in de vorm van een embleem voor een kampioen die al op erg jonge leeftijd polio opliep. Hij kan stappen, zelfs lopen, maar Gérard voelt zich toch vooral in zijn rolstoel een kampioen. Hij spreekt over 'aangepaste sport' wanneer hij het over gehandicaptensport heeft. 'Dankzij mijn rolstoel kan ik deze sport immers op hetzelfde niveau als iedereen te beoefenen.' Een iets hoger niveau zelfs. Een ontmoeting met iemand die nooit opgeeft en die al een mooi palmares bij elkaar getennist heeft: nummer 4 van de wereld, olympische medaille, tweemaal winnaar van de Masters, winnaar van de Australian Open.
...