Toen Peter Maes bij de start van het seizoen 2010/11 in Lokeren neerstreek, was dat met een meerjarenplan. De Oost-Vlaamse club, bekend om zijn nogal warrige transferpolitiek, zou in drie jaar tijd tot een stabiele subtopper moeten uitgroeien. Geënt op een stevige Belgische basis. In samenspraak met de nieuwe sportief directeur Willy Reynders werd komaf gemaakt met het va-et-vient van Afrikaanse en ex-Joegoslavische spelers. Voor het derde seizoen op rij treedt Lokeren straks met grotendeels dezelfde kern aan. Vorig seizoen vertaalde zich dat al in een goed ingespeeld elftal, waarin solidariteit en inzet de ordewoorden waren. Dat resulteerde alvast in bekerwinst en voor het eerst sinds 2005 weer Europees voetbal.
...

Toen Peter Maes bij de start van het seizoen 2010/11 in Lokeren neerstreek, was dat met een meerjarenplan. De Oost-Vlaamse club, bekend om zijn nogal warrige transferpolitiek, zou in drie jaar tijd tot een stabiele subtopper moeten uitgroeien. Geënt op een stevige Belgische basis. In samenspraak met de nieuwe sportief directeur Willy Reynders werd komaf gemaakt met het va-et-vient van Afrikaanse en ex-Joegoslavische spelers. Voor het derde seizoen op rij treedt Lokeren straks met grotendeels dezelfde kern aan. Vorig seizoen vertaalde zich dat al in een goed ingespeeld elftal, waarin solidariteit en inzet de ordewoorden waren. Dat resulteerde alvast in bekerwinst en voor het eerst sinds 2005 weer Europees voetbal. Hoewel Barry Copa vorig seizoen niet zijn beste vorm etaleerde, is hij de ontbetwiste titularis. Door een stressfractuur zal hij de eerste weken ontbreken. Jugoslav Lazic is de ervaren back-up, hij kan bovendien de begeleiding van de achttienjarige nieuwkomer Nicolas Lemaire op zich nemen. Achterin opteert Maes steevast voor een viermansverdediging. De positie van Georgios Gkalitsios als rechtsachter staat buiten discussie, ook al liet een herboren Sepp De Roover tijdens de voorbereiding een gedreven indruk. Centraal vormen Mijat Maric en Jérémy Taravel het vaste duo. Door een hoge transferprijs op het hoofd van de Fransman te plakken kon Lokeren interesse van onder andere Standard tot nog toe afhouden. Andere opties centraal zijn Ibrahima Gueye en Laurens De Bock. Van deze laatste begint de technische staf steeds meer in te zien dat zijn beste positie centraal in de verdediging ligt. Maar voorlopig is De Bock nog de vaste linksachter. Met Alexander Corryn, een jeugdproduct, als enige vervanger aangezien Hassan El Mouataz met een spierscheur uitviel (tot oktober). Maes moet dus hopen dat er op de backposities niet te veel gebeurt, anders komt hij daar in de problemen. Op het middenveld gaat Lokeren uit van een driehoek met de punt naar voren. Koen Persoons en Killian Overmeire bewezen vorig seizoen al dat ze erg complementair zijn. Voor hen is Ivan Leko de spelverdeler, maar de Kroaat met de fluwelen traptechniek wordt er niet jonger op en met het drukke programma in het vooruitzicht zoekt Lokeren daar nog naar alternatieven. In die optiek komt Milos Maric wellicht over van Lierse. Door zijn polyvalentie kan de Serviër bovendien als nummer acht spelen wanneer er iets gebeurt met Persoons of Overmeire. Ook nieuwkomer Enes Saglik - de eerste wedstrijden vermoedelijk niet speelgerechtigd wegens juridische problemen rond zijn 'vrije' transfer - kan als spelverdeler gebruikt worden, maar net als Ayanda Patosi kon hij in de voorbereiding niet overtuigen. Zij worden eerder als flankspelers beschouwd. Verder is het afwachten wat er zal gebeuren met Alfred Finnbogason, die eind augustus terugkeert van een (geslaagde) uitleenbeurt bij het Zweedse Helsingborg. Een naam die wellicht enkele keren op het wedstrijdblad verwacht mag worden, is die van Jore Trompet. Hij kan als verdedigende middenvelder opdraven om Persoons of Overmeire af en toe rust te gunnen. Ook Tshinyama Tiko kan die functie invullen. Hamdi Harbaoui bewees eind vorig seizoen dat hij de aanvalsleider is. Rond hem kiest Maes voor beweeglijke jongens, die makkelijk voor doel opduiken: Rode Duivel Benjamin De Ceulaer en de getalenteerde maar nog iets te wisselvallige Nill De Pauw. De aanwervingen van Paolo Grbac (een hangende spits) en Saglik moeten gezien worden als versterking in de breedte. Benjamin Mokulu mag weg, maar door een gebrek aan interesse lijkt hij toch bij de kern te blijven. Djiby Fall is back-up voor Harbaoui of kan als extra spits gebruikt worden wanneer Lokeren de forcing moet voeren en de lange bal wil hanteren. Lokeren is klaar om van zijn stabiele transferbeleid te profiteren. Gemakzucht lijkt de belangrijkste tegenstander te gaan worden in een gooi naar de top zes, maar de dynamische aanpak van Maes indachtig kan je ook die factor uitsluiten. Kortom, Lokeren moet dit seizoen in staat zijn om met de besten mee te kunnen en Europees de groepsfase van de Europa League te halen. DOOR MATTHIAS STOCKMANS