De komst van Sérgio Conceição naar Standard was destijds een zegen voor de Luikenaars en bij uitbreiding en lichte overdrijving ook voor het Belgisch voetbal. De Portugees paste met zijn explosief karakter wonderwel bij de zuiderse mentaliteit van deze zeer aparte club en zette goedschiks of kwaadschiks de tribunes met de regelmaat van een klok in lichterlaaie. Na zijn verkiezing tot beste voetballer in België doofde zijn vuur heel snel uit. Het was al langer zichtbaar dat Standard met zijn kapitein in de rangen zwakker was dan als hij weer eens met een blessure nors zat toe te kijken.
...

De komst van Sérgio Conceição naar Standard was destijds een zegen voor de Luikenaars en bij uitbreiding en lichte overdrijving ook voor het Belgisch voetbal. De Portugees paste met zijn explosief karakter wonderwel bij de zuiderse mentaliteit van deze zeer aparte club en zette goedschiks of kwaadschiks de tribunes met de regelmaat van een klok in lichterlaaie. Na zijn verkiezing tot beste voetballer in België doofde zijn vuur heel snel uit. Het was al langer zichtbaar dat Standard met zijn kapitein in de rangen zwakker was dan als hij weer eens met een blessure nors zat toe te kijken. Het verlies van de bekerfinale tegen Club Brugge, toen ze torenhoog favoriet waren, was de hardste klap in jaren voor de Luikenaars, maar had kunnen vermeden worden door een uit vorm verkerende Conceição uit de ploeg te laten ten gunste van Karel Geraerts. Het leverde nog maar eens een bewijs dat in Luik extrasportieve zaken meestal, om niet te zeggen altijd, primeren op puur sportieve. Weg prijs ! Ook tot mateloze ontgoocheling van Michel Preud'homme, die zwaar uit de bocht ging - het gebeurt hem zelden - door de schuld geheel onterecht bij scheidsrechter Vervecken te leggen. Gelukkig voor Standard vertrok Conceição naar heel ver weg. Was zijn komst een zegen, zijn vertrek is dat mogelijks nog meer. De wurgende aanwezigheid van een zich boven God en klein Pierke wanende superster - naar Belgische normen dan - was het laatste wat deze jonge ploeg nog nodig had. Ook Preud'homme kan nu normaal functioneren. Er is niks nefaster voor een coach dan niet iedereen gelijk te kunnen behandelen. De beste Belgische keeper ooit is de aangewezen man om de grote honger naar successen van de Rouchesfamilie te stillen. Hij is zeer intelligent, spreekt perfect Nederlands, maakt rustige analyses, beantwoordt moeilijke vragen niet met snerende opmerkingen maar met een gemeende glimlach, is een uitstekend communicator, heeft alles al eens gezien en straalt vertrouwen en rust uit. Vraag maar aan Olivier Renard hoe groot de positieve invloed van zijn coach is. Er werd deze tijd vorig seizoen geringschattend gedaan over de kwaliteiten van deze goalie maar nog geen jaar later is hij een onomstreden titularis en international, een matchwinnaar ook. Als ze straks kampioen worden, zal Renard een heel belangrijke schakel lijken. Kampioen ? Ja, het is niet mijn prognose, wel die van de drie coaches die met hun ploeg de jonkies van Standard al in de ogen mochten kijken. Dury, Cartier en De Boeck vonden geen antwoord op de kracht, het voetballend vermogen en de gretigheid van de rood-witten. Het zal wel zo'n vaart niet lopen want er valt nogal wat voorbehoud te maken om Standard nu al tot titelfavoriet uit te roepen. Maar toch... Na de "lange halen, vroeg thuis"-strategie die dit elftal tot voor kort typeerde, is er nu een ideale mix van atletisch vermogen met bijbehorende powerplay en combinatievoetbal met technische hoogstandjes en een verbluffende snelheid van uitvoering met veel diepgang. Zo was het toch tegen, met heel veel respect overigens, kleinere ploegen. De echte test komt er nu aan met wedstrijden tegen Club Brugge en Racing Genk. Tegen dan weet Preud'homme ook of hij tot Nieuwjaar nog over al zijn spelers kan beschikken, want de zo gevreesde 31ste augustus is dan al gepasseerd. Een positief signaal is wel dat het contract van Jovanovic werd opengebroken, aangepast en verlengd. De wat gekke Serviër is moeilijk te vatten, niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk. Hij is nauwelijks te stoppen als hij weer eens aan een op het eerste gezicht uitzichtloze slalom tussen vier verdedigers begint. Maar momenteel verreweg de gevaarlijkste en meest rendabele spits in België. In hoeverre de ontgoocheling om de gemiste transfer naar of het gebrek aan belangstelling van een Europese topclub straks zijn motivatie aantast, moet afgewacht, maar gevreesd worden. Hetzelfde geldt voor Oguchi Onyewu. De imposante Amerikaan kwam met hangende pootjes naar ons land terug. Hij is nooit een toonbeeld van secuur verdedigen geweest (vooral positioneel matig), zijn onzuiver inspelen tijdens de competitiestart verraadt de knauw die de Yankee in Engeland heeft gekregen. Centraal in de defensie straalt het duo Dante- Sarr meer zekerheid uit. Met de langste ingooi in België en zijn kopkracht op hoekschoppen is Gooch dan wel een meerwaarde en de ideale bliksemafleider voor Fellaini of omgekeerd. Niet te onderschatten want de Rouches scoorden tot nu vijftig procent van hun goals op spelhervattingen. Vandaar ook de vele assists van Israëli Salim Toama. Een begenadigde linkspoot waarvan er hier geen drie rondlopen, met een groot loopvermogen en steeds zoekend naar een voetballende oplossing, zeer naar de zin van Jovanovic en Steven Defour. De kleine is tot kapitein gebombardeerd maar zoekt nog naar zijn vorm van vorig seizoen, net iets te veel afgeleid door de verliefde blikken van Ajax. Anderzijds is dat ook heel goed nieuws, want een Defour en forme doet Standard op een nog hoger niveau draaien. Waar gaat dat eindigen ? Het pleit voor de kwaliteiten van Witsel en Fellaini, de twee andere tieners op het jongste middenveld van Europa, dat ze probleemloos die strook op het veld beheersen. Fellaini is echt niet te houden voor Standard en nu hij slimmer loopt en economischer voetbalt, zal zijn rendement nog verhogen. Nu hij door een weddenschap met Belgacom-TV en ondanks de verstrengde regels ook nog zijn gele kaartenlast weet in te perken, heeft hij een nieuwe grote stap voorwaarts gemaakt. Ook Witsel, buiten het veld heel timide en jongensachtig, verandert in het rood-witte plunje in een zeer volwassen, zelfbewuste persoon, nauwelijks uit evenwicht te brengen. Sterke voetballer ook. Naar dat evenwicht is Fredje Dupré op zoek en hopelijk voor Standard en hemzelf heeft hij dat snel hervonden. De kern is namelijk te smal om een concurrerende rol voor de titel te combineren met aspiraties in Europa. Zijn vervanger Marcos Camozzato doet het intussen meer dan behoorlijk in die beenharde, haast ijzeren defensie. Nog een invaller, Dieudonné Mbokani, heeft na twee verschijningen in de hoofdmacht laten zien dat hij de openbaring van deze competitie kan worden. Nog timider dan Tchité bij zijn eerste optreden voor de camera's, maar zo snel, technisch vaardig, kopbalsterk en met een torinstinct om iedereen te benijden. Het heeft er alle schijn van dat Standard Anderlecht met Mbokani hetzelfde lapt als de Brusselaars met Tchité deden. Het moet de scherpte in De Camargo aanwakkeren. Minzame Igor kwam van heel ver terug en voelt daar nu de naweeën van, maar krijgt door Standards godsgeschenk rustig de tijd weer zichzelf te worden. Veel goed nieuws uit Luik dus, maar de vulkaan borrelt daar nog steeds hoorbaar en de hitte van de lava is angstaanjagend dichtbij, waardoor het moeilijk rustig slapen is. Het is wachten tot er vuur wordt gespuwd om de reactie van de piepjonge spelersgroep te zien. Is die rustig, dan wacht de langverwachte maar stilaan niet meer verhoopte prijs. Alleen... lijkt het dit seizoen nog iets te vroeg. SWim de coniNCK