Begin vorige week meldde de website van Standard dat er negen spelers afwezig waren op training wegens interlandverplichtingen: Paul-José Mpoku, Merveille Bokadi, Uche Agbo, Collins Fai, Matthieu Dossevi, Valeri Loetsjkevitsj, Konstantinos Laifis, Razvan Marin en Guillermo Ochoa. Oké, dan spreken we over Congo, Nigeria, Kameroen, Togo, Oekraïne U21, Cyprus, Roemenië en Mexico. Dat zijn niet de Rode Duivels of de Mannschaft. Maar toch: het toont aan dat er kwaliteit zit in deze groep.
...

Begin vorige week meldde de website van Standard dat er negen spelers afwezig waren op training wegens interlandverplichtingen: Paul-José Mpoku, Merveille Bokadi, Uche Agbo, Collins Fai, Matthieu Dossevi, Valeri Loetsjkevitsj, Konstantinos Laifis, Razvan Marin en Guillermo Ochoa. Oké, dan spreken we over Congo, Nigeria, Kameroen, Togo, Oekraïne U21, Cyprus, Roemenië en Mexico. Dat zijn niet de Rode Duivels of de Mannschaft. Maar toch: het toont aan dat er kwaliteit zit in deze groep. Maar Ricardo Sá Pinto lijdt aan dezelfde kwaal als de trainers voor hem: de mayonaise pakt niet. Hij spreekt op scherpe toon tijdens de week, maar van de grinta die hij zelf als speler aan de dag legde, valt niks terug te zien op het veld. Na vijf speeldagen heeft Standard de slechtste aanval en slechts één club (Eupen) kan defensief nog slechtere papieren voorleggen. Wanneer men het huidige Standard bekijkt, heeft men de indruk dat er een beetje van alles ontbreekt. Geen enkele speler blijft overeind, geen enkele wedstrijd was over de hele lijn bevredigend. Genk werd weliswaar verslagen op Sclessin op de tweede speeldag, en men meende toen dat Standard gelanceerd was, maar die avond was maar één helft goed. Wat volgde op die ene overwinning was echt erg: drie nederlagen op rij, de laatste twee met vreselijke cijfers (0-4 tegen Zulte Waregem en 4-0 op Club Brugge). Er is ook sprake van een slechte sfeer, doordat enkele sleutelspelers zin hebben om te vertrekken, zoals Edmilson Jr. en Ishak Belfodil. Als er één Rouche symbool staat voor de malaise, dan is het wel Alexander Scholz, een schim van zichzelf. In Brugge kende hij allicht een van de zwaarste individuele vernederingen uit zijn carrière. Het valt af te wachten hoeveel tijd Sá Pinto nog krijgt. Als de resultaten niet volgen, zal hij aan de deur gezet worden. Het feit of hij al dan niet de spelers die de laatste dagen nog gekocht zijn weet in te passen, zal dus de duur van zijn Luikse avontuur bepalen. De onzekerheid rond Ishak Belfodil leidde tot zijn transfer in de laatste dagen van de mercato. De Braziliaanse aanvallende middenvelder (hij kan passes geven, scoren of op de vleugel spelen) mislukte in Duitsland omdat hij daar te vroeg naartoe ging. Hij kende vervolgens zijn Europese ontplooiing in Zwitserland en bevestigde in Portugal vooraleer hij tekende bij Standard. De Luikenaars boden hem een contract van vier jaar. 'Sinds ik niet meer op instinct speel en begrepen heb dat je in het voetbal ook moet nadenken, blijf ik progressie maken', zo luidden zijn eerste woorden in België. Hij werd voor de niet onaardige som van 2,5 miljoen euro getransfereerd om de balrecuperatie op het middenveld wat gespierder te maken. Wanneer we de wedstrijden zagen die hij in de voorbereiding speelde aan de zijde van Merveille Bokadi, zeiden we: wow! Maar sinds de competitie begon, speelt hij minder goed - zoals al zijn ploegmaats. Waar zit de man die een van de beste tacklers in de Spaanse competitie was? Veel clubs uit La Liga wilden hem hebben, maar hij koos voor Standard. Een goede springplank - volgens hem - om een vaste stek te verwerven in de nationale ploeg van Nigeria. Wie zich afvroeg of hij nog die magische traptechniek had, werd al snel gerustgesteld. Vanaf de eerste competitiematch liet hij dat krachtige en precieze schot bewonderen waar hij het patent op heeft - zonder succes evenwel. Men is er nog altijd niet uit wat nu zijn echte sportieve waarde is. Hij heeft alle kenmerken van een geniale voetballer, maar hij heeft al meermaals de laatste trede naar de top gemist. De techniek en het goede humeur zijn er alleszins nog altijd, maar op de Mpoku die beslissend is, is het voorlopig nog wachten. Een Cavanda op het niveau van zijn carrièrebegin bij Lazio is in theorie te hoog gegrepen voor een club als Standard. Maar ondertussen geraakte hij wat op een zijspoor en zijn recente passage bij Galatasaray was een flop, wat hem zijn plaats kostte in de kern van de Rode Duivels. Hij komt dus naar Luik met het WK 2018 in zijn achterhoofd. Réginal Goreux en Collins Fai vechten voor de positie van rechtsachter. Als Cavanda top is, speelt hij altijd. Hij moet dan wel ook extrasportieve discipline hebben, wat in het verleden niet altijd zo was. En Sá Pinto is niet iemand die daar vergeeflijk voor is. Op papier zou een duo Cop-Sá nog dodelijker kunnen zijn dan Sá-Belfodil. De Kroatische internationale wist tenslotte al te scoren in Italië en Spanje. Voordien kwam hij al uit voor de beste clubs van zijn land. Nog meer goed nieuws: de contractverlenging van Sá, die net als andere pijlers van Standard lange tijd zin had om te vertrekken. Die zit nu dus opnieuw met zijn hoofd bij Standard en vorig seizoen zagen we al wat dat kan geven. Nu valt nog af te wachten of de beide aanvallers elkaar zullen vinden op het veld. Orlando Sá 1 Edmilson Jr. 1 Paul-José Mpoku 1 Ryan Mmaee (Waasland-Beveren), Milec (NK Maribor, Svn), Dossevi (Metz, Fra), Belfodil (Werder Bremen, Ger), Raman (Fortuna Düsseldorf, Ger), Legear (STVV), Cuypers (Ergotelis, Gre). Het aantal goals dat Standard maakte tijdens de afgelopen vijf speeldagen. Geen enkele ploeg doet minder goed. Vorig jaar dacht men dat Standard met Orlando Sá en Ishak Belfodil over het beste aanvallende duo van de competitie beschikte. Belfodil zorgde voor een soap tijdens de afgelopen transferperiode (vertrekt hij? vertrekt hij niet?) net zoals hij dat in januari al eens deed, en dus heeft hij nog maar weinig gespeeld. Maar dat volstaat niet om deze kortsluiting te verklaren. PIERRE DANVOYE