Wie kent er niet de klassieke voetbaltoeter met witte gasbus en rode hoorn? Sommigen herinneren zich misschien nog de nostalgische 'taratataraa'-toeter van het ter ziele gegane Germinal Ekeren, die luid weerklonk in het bijna altijd lege Veltwijckpark. Leuk voor de sfeer. Vervelend als het vlak naast je oren gebeurde.
...

Wie kent er niet de klassieke voetbaltoeter met witte gasbus en rode hoorn? Sommigen herinneren zich misschien nog de nostalgische 'taratataraa'-toeter van het ter ziele gegane Germinal Ekeren, die luid weerklonk in het bijna altijd lege Veltwijckpark. Leuk voor de sfeer. Vervelend als het vlak naast je oren gebeurde. In Zuid-Afrika hebben ze iets beters: de vuvuzela. Spreek uit: voe-voe-ze-la. Een typisch Zuid-Afrikaanse toeter van bijna een meter lang, gemaakt van plastic, en waarvoor een speciale mondtechniek vereist is om er geluid uit te krijgen. Ik heb het geprobeerd: niet gemakkelijk. En dan spreek ik van het kleine uiteinde. Alleen mensen als Mick Jagger kunnen het eventueel ook aan het andere uiteinde proberen. Kenmerkend is dat er maar één toon uit te halen is. Ritme? Vergeet het. Tegelijk de wedstrijd volgen? Onmogelijk. De blazende supporter werkt meer zijn buurman op de zenuwen dan dat hij oog heeft voor het voetbal en de sfeer. Hoe controversieel ook, de vuvuzela zou wel eens een van de belangrijkste symbolen van het komende WK kunnen worden. Ondanks pogingen van een paar hoge heren van de FIFA om hem onder druk van traditionele voetbalnaties als Nederland en Duitsland te verbieden. Omdat, zo luidde hun argument, het irritante geluid het coachen tijdens de wedstrijd onmogelijk zou maken. Meer zelfs: kwaadwillende fans zouden hem als wapen kunnen gebruiken. Om iemand verrot te slaan, bijvoorbeeld. Gelukkig weigerde de FIFA, onder druk van Afrikaminnaar Sepp Blatter, om dit culturele voetbalsymbool te verbieden. Coaches moeten niet zeuren, dat doen de vuvuzela's wel. Natúúrlijk horen de spelers je niet wanneer je langs de lijn je longen uit je lijf staat te schreeuwen. Maar in welk volgepakt stadion doen ze dat wél? Vuvuzela of geen vuvuzela, schreeuwen heeft sowieso geen zin. Toen ik op 3 maart 2010 mijn Namibië tegen Zuid-Afrika stond te coachen in een met 50.000 toeschouwers gevuld Moses Madiba Stadium in Durban, stoorden deze toeters me allerminst. Als coach maak je afspraken met je spelers. Zoals dat ze een blessure moeten veinzen om een coachingsmoment langs de lijn te creëren. Gewoon creatief zijn dus. Laat ze maar toeteren. Meer dan met de bondscoaches heb ik medelijden met de voetballiefhebber die met zijn dure WK-kaartje nietsvermoedend plaatsneemt in een met vuvuzela's gevuld supportersvak. Dan zit je beter op het trainersbankje, neem dat van mij aan. Misschien helpen oordopjes. Of - beter nog - koop gewoon zelf een vuvuzela. Niet om te toeteren, maar om er je toeterende buurman een stevige tik mee te verkopen als het je even te veel wordt. Ik zou zeggen: op naar het WK, gewapend met een slagvaardige vuvuzela. Succes! tom saintfiet is bondscoach van namibië, een buurland van zuid-afrika.door tom saintfiet"Op naar het WK, gewapend met een slagvaardige vuvuzela!"