tom saintfiet is bondscoach van namibië, een buurland van zuid-afrika.Heel Afrika, en misschien wel de hele wereld, kijkt uit naar de prestaties van de zes Afrikaanse WK-deelnemers. Stiekem wordt gehoopt op een halve finale, een finale of misschien wel een wereldkampioen. Twintig jaar geleden stonden achter de Afrikaanse spelersnamen vaak nog onbekende clubs uit hun thuisland. Nu is het veeleer een uitzondering dat een Afrikaans international niet in Europa speelt. De grote vraag blijft echter: is dit de sle...

tom saintfiet is bondscoach van namibië, een buurland van zuid-afrika.Heel Afrika, en misschien wel de hele wereld, kijkt uit naar de prestaties van de zes Afrikaanse WK-deelnemers. Stiekem wordt gehoopt op een halve finale, een finale of misschien wel een wereldkampioen. Twintig jaar geleden stonden achter de Afrikaanse spelersnamen vaak nog onbekende clubs uit hun thuisland. Nu is het veeleer een uitzondering dat een Afrikaans international niet in Europa speelt. De grote vraag blijft echter: is dit de sleutel tot succes? De verwachtingen in gastland Zuid-Afrika zijn laag gespannen en ook van Algerije word niet veel verwacht, maar misschien worden de 'woestijnvossen' wel onderschat. De spelers van Ivoorkust, Kameroen, Nigeria en Ghana verdienen hun brood immers bij topclubs als Chelsea, Barcelona, Inter, Arsenal, Sevilla, Lyon en Marseille. Multimiljonairs zijn het die zeker de kwaliteiten hebben om de wereld te verbazen. Er is echter een keerzijde. Tijdens het jongste Afrikaans landenkampioenschap in Angola kwamen de zwarte sterren opmerkelijk bleek voor de dag. Drogba, Eto'o, Song, Mikel en anderen vielen meer op door hun onopvallendheid dan door de briljante acties waarmee ze de Europese competities kleuren. Misschien mocht Ghana dus nog wel van geluk spreken dat zijn ster Michael Essien het toernooi al na 45 minuten geblesseerd moest verlaten. De voornamelijk jonge en minder bekende juwelen uit het vroegere Goudkust, jongens die nog geen miljoenen op hun bankrekening hebben staan, bereikten vervolgens toch maar mooi de finale. De gefortuneerde buren uit Ivoorkust, Nigeria en Kameroen zaten toen al lang weer thuis. Misschien kunnen de coaches Eriksson, Lagerbäck en Le Guen dus een voorbeeld nemen aan hun Servische collega van Ghana, Milovan Rajevac, en hun selectie niet bouwen rond volgevreten miljonairs, maar jonge talentvolle veulens opstellen die dit WK gebruiken als breekijzer voor een miljoenencontract in Europa. Kunnen zij het over vier jaar weer wat rustiger aan doen. Want de Afrikaanse helden op vorige WK's waren spelers van Kameroen, Nigeria en Senegal die toen nog vaak voor een kleine club speelden, maar van wie de prestatiecurve bij het nationaal elftal nadien een lijn vertoonde die omgekeerd was aan die van hun inkomen. Neerwaarts dus. Zo kort voor het WK zet ik mijn geld dus in op Ghana, het liefst zonder sterren, of misschien toch op het onderschatte Algerije. Geloof me, een van deze twee wordt het beste Afrikaanse land in Zuid-Afrika. "Ghana of Algerije wordt het beste Afrikaanse land in Zuid-Afrika."