John Comitis, George Comitis en Mike Comitis. Demetri Jimmy Augousti, Ikie Augousti en Petros Augousti. Laki Morfou, Mario Morfou en George Morfou. Kaizer Motaung, Jessica Motaung en Cecil Motaung. Neen, dit niet de kandidaten voor een nieuwe reeks van Familieraad o...

John Comitis, George Comitis en Mike Comitis. Demetri Jimmy Augousti, Ikie Augousti en Petros Augousti. Laki Morfou, Mario Morfou en George Morfou. Kaizer Motaung, Jessica Motaung en Cecil Motaung. Neen, dit niet de kandidaten voor een nieuwe reeks van Familieraad op VTM. Dit zijn de voorzitters, CEO's, communicatiemanagers en marketingdirecteuren van respectievelijk Ajax Cape Town, Bloemfontein Celtic, Mpumalanga Black Aces en Kaizer Chiefs. Dat verwanten in eenzelfde voetbalclub aan een job worden geholpen, is niet uitzonderlijk. Alleen spelen de hierboven vermelde clubs in de op zes na grootste liga van de wereld. Ja, de Premier Soccer League van Zuid-Afrika, kortweg de PSL, behoort qua marketing, tv-broadcoasting en omzet tot de top zeven van de wereld. Ik hoor u al lachen en dat doe ik vaak ook als ik op Supersport TV weer eens live een wedstrijd bekijk tussen pakweg Amazulu en Lamontville Golden Arrows, de derby in Durban. Het niveau is niet om over naar huis te schrijven, maar wat geeft het? Coaches als Foppe de Haan, Ruud Krol en Hristo Stoitchkov verdienden het afgelopen seizoen hun brood in de PSL. Wat zeg ik: hun brood? In het geval van de excentrieke Bulgaar kunnen we rustig zeggen: zijn kaviaar en zijn truffels. Zijn maandsalaris bedroeg immers zo'n 75.000 euro. En dit bij het illustere Mamelodi Sundowns. Naast prachtige stadions en een geweldige broadcasting blinkt de PSL ook uit door haar merchandising. Menig Europees kampioenschap zou daar nog iets van kunnen leren. Beeld je dit even in: dat je een origineel Westerlo-shirt kunt kopen in Brugge of op eender welke Belgische luchthaven, én zelfs in onze buurlanden. In de PSL kan het. Shirts, trainingspakken, caps: je vindt ze overal, maakt niet uit van welke club. Helaas, dit commerciële en financiële succes straalt niet af op het voetbalveld. Norikazu Murakami bijvoorbeeld, de Japanse spits van Platinum Stars, kan zijn coach slechts zelden overtuigen om hem een basisplaats te gunnen. Niet omdat zijn ploegmakkers zo goed zijn, neen. De Japanse ex-universiteitsstudent is gewoon te zwak. Maar wie klaagt er? De fans weten niet beter en de schone schijn verbloemt veel. Coaches en spelers zien hun bankrekeningen maandelijks stevig aangroeien en de clubbestuurders, die kunnen rustig hun hele familie een baantje bezorgen.