tom saintfiet is bondscoach van namibië, een buurland van zuid-afrika.Vaak is de openingswedstrijd van een WK saai en vervelend, met meestal twee teams die bang afwachten en vooral niet willen verliezen. Maar niet nu. Het prachtige Soccer City Stadion was het toneel voor een interessante wedstrijd waarin Mexico het initiatief nam, maar waarin Zuid-Afrika verraste. Keeper Khune hield de Bafana Bafana recht met een paar leuke reddingen, maar hét moment kwam van de voet van de met dreadlocks getooide Tshab...

tom saintfiet is bondscoach van namibië, een buurland van zuid-afrika.Vaak is de openingswedstrijd van een WK saai en vervelend, met meestal twee teams die bang afwachten en vooral niet willen verliezen. Maar niet nu. Het prachtige Soccer City Stadion was het toneel voor een interessante wedstrijd waarin Mexico het initiatief nam, maar waarin Zuid-Afrika verraste. Keeper Khune hield de Bafana Bafana recht met een paar leuke reddingen, maar hét moment kwam van de voet van de met dreadlocks getooide Tshabalala. Een 'once in a lifetime'- doelpunt! Ik begon spontaan een oude Vlaamse bruiloftskraker te zingen: We gaan te voet naar Scherpenheuvel, Tshabalalalala Tshabalalalala.Nou ja, zingen. Hoe het klonk, weet ik niet: niemand die het hoorde, ook al bevond ik me in uitbundig gezelschap. Ik volgde het openingsduel vanuit de Zuid-Afrikaanse ambassade in Windhoek, in een zaaltje volgepakt met in geel-en-groene shirts gehulde Zuid-Afrikanen. Ambiance verzekerd, zeker omdat alle aanwezigen ook nog eens een vuvuzela bij zich hadden. Had ik hier eerder niet het advies gegeven altijd en overal zelf gewapend te zijn met een vuvuzela of anders met oor-dopjes? Ik had geen van beide. Mocht u gek zijn geworden van het tv-geluid alleen, met het live getoeter rond mij erbij was ik na hooguit een kwartier doof. En dan moest Tshabalala nog scoren. Toen dat gebeurde, barstte de gekte pas echt los. Het verbaast me niets dat de Nederlandse tv-kijker direct na dit doelpunt een petitie opstartte om de vuvuzela van het scherm en de luidsprekers te bannen. Maar zoals bekend: elk nadeel heeft zijn voordeel en door al dat lawaai kon ik rustig zingen van Tshabalalalala Tshabalalalala. Mijn gehoor keerde gelukkig terug na de oersaaie wedstrijd tussen de Fransen en Uruguay. Om de traditie in ere te houden, was dat beter de openingswedstrijd geweest. Zuid-Afrika bewees dat het over een enorme wil beschikt om zich aan de wereld te tonen op dit WK. Het wil scoren, spektakel brengen en winnen. Daarom verheugde ik me zo op de wedstrijd tussen Argentinië en Nigeria, het tweede Afrikaanse land dat in actie kwam. Groot was de ontnuchtering. Argentinië startte schitterend, maar mijn aandacht gaat naar de elftallen van het zwarte continent en dan is de conclusie dat de Super Eagles het tegenovergestelde lieten zien van Zuid-Afrika. Het leek wel of zij wilden niets tonen, niet scoren en zeker niet winnen. Na een vroege achterstand mag je toch verwachten dat arenden gaan vliegen, maar niets van dat. Geef mij dan maar een stadion of een zaaltje vol vuvuzela's. Dan zing ik de hele nacht van Tshabalalalala Tshabalalalala. "Geef me een zaaltje vol vuvuzela's en ik zing de hele nacht van Tshabalalalala Tshabalalalala."