Iedereen moet er zich maar eens bij neerleggen : het voetbal zal nooit meer zijn zoals het vroeger was. Meer en meer zetten de financiën de sportieve lijnen uit. Zeggen dat de tien maanden competitie in feite maar de voorbereiding zijn op wat echt telt, namelijk de transferperiode, heeft steeds minder weg van een boutade. De onwaarschijnlijke overgang van Daniel Van Buyten van Standard naar Marseille zette dat nog maar eens in de verf. Als men Robert Louis-Dreyfus, die vorige woensdag aanwezig was op Sclessin, mag geloven, rijft Standard dankzij die transfer 470 miljoen frank binnen. Daar komt later ook nog eens vijftig procent bij van de eventuele meerwaarde die Marseille bij een nieuwe verkoop mogelijk kan realiseren.
...

Iedereen moet er zich maar eens bij neerleggen : het voetbal zal nooit meer zijn zoals het vroeger was. Meer en meer zetten de financiën de sportieve lijnen uit. Zeggen dat de tien maanden competitie in feite maar de voorbereiding zijn op wat echt telt, namelijk de transferperiode, heeft steeds minder weg van een boutade. De onwaarschijnlijke overgang van Daniel Van Buyten van Standard naar Marseille zette dat nog maar eens in de verf. Als men Robert Louis-Dreyfus, die vorige woensdag aanwezig was op Sclessin, mag geloven, rijft Standard dankzij die transfer 470 miljoen frank binnen. Daar komt later ook nog eens vijftig procent bij van de eventuele meerwaarde die Marseille bij een nieuwe verkoop mogelijk kan realiseren. Luciano D'Onofrio verklaarde zelfs zonder blikken of blozen dat "Standard de grootste speculatieve operatie ooit deed rond een Belgische speler". Dat kan inderdaad niet worden tegengesproken, maar de hele operatie doet wel vragen rijzen. Veel vragen. Temeer omdat met de overstap van Van Buyten en Yobo naar Marseille de bestuurlijke leiders weer heel wat fans tegen zich in het harnas hebben gejaagd. Bij de eerste training van het team, vorige week maandag op Sart Tilman, was dat aan de reacties duidelijk te horen. "We zijn nog slechts een satellietploeg." Of nog : "Van zodra we een goede speler hebben, zal Marseille hem weer weghalen." Het waren maar enkele van de opmerkingen die de supporters lieten horen. Louis-Dreyfus reageerde er amper op. "Ik ken veel clubs die maar wat graag een half miljard frank voor een speler zouden binnenrijven." Daar heeft hij natuurlijk een punt, maar hoewel de jonge Belgische international heel wat toekomstmogelijkheden worden toegedicht, lijkt een dergelijke transfersom voor een jonge verdediger als Van Buyten toch wat overdreven. Want dat hij "de nieuwe Jaap Stam" wordt, zoals op de internetsite van OM staat, zal toch nog moeten blijken. In een ironisch programma van Canal+ werd Louis-Dreyfus vorige week voorgesteld als een soort naïeve nar, maar dat is de Adidastopman allerminst. Zijn geschatte vermogen van 24 miljard frank heeft hij niet bijeen gekregen door het geld langs deuren en vensters naar buiten te gooien. Er moet dus rond Van Buyten wel iets anders aan de gang zijn. Is de transfer een gebaar om het publiek te sussen ? Moet Van Buyten rijpen bij Marseille om later naar een nog grotere ploeg in het calcio te kunnen verkassen ? Wat er echt aan de hand is, lijkt voorlopig enkel duidelijk voor Louis-Dreyfus zelf, die 470 miljoen uit zijn rechterzak haalt om ze in zijn linkerzak te stoppen. En met zijn enorm gulle inbreng heeft hij zowel de club aan de Middellandse Zee als die aan de boorden van de Maas weer vlot getrokken. Allebei waren ze immers in een stadium gekomen, waarin ze dreigden te zinken.Aangezien Louis-Dreyfus zich nog nooit het profiel heeft aangemeten van een mecenas, hoopt hij zijn vele investeringen ooit terug te verdienen. Daarom wil hij in de eerste plaats beide verenigingen weer rentabiliseren. En met de operatie Van Buyten slaat hij twee vliegen in één klap : hij vermindert aanzienlijk de schulden van Standard en hij geeft Marseille een mooie nieuwe kapitaalinjectie. En passant geeft hij ook lik op stuk aan de Franse licentiecommissie en komt hij met een serieus argument op de proppen om de fanatieke Zuid-Franse Ultra's het zwijgen op te leggen. En alsof dat nog niet genoeg was, pakte hij vorige week nog met een verrassende melding uit. "Ik ben niet langer de meerderheidsaandeelhouder van Standard", vertelde de Fransman met de krullende lokken. "De Amerikaan Tom Russel heeft immers enkele aandelen meer dan ik." Dat een andere Amerikaan dan Milan Mandaric ondertussen eigenaar is geworden van de Rouches, is natuurlijk helemaal om te lachen. Want Russel, die samen met Dreyfus veel geld verdiende met een Amerikaans farmaciebedrijf en later ook mee aan de wieg stond van Eric Soccer, heeft van Europees voetbal evenveel kaas gegeten als een Japanse toerist van het Lambermontakkoord. Zijn machtsovername bij de Rouches stelt in werklijkheid niet zoveel voor. Het gaat vooral om een papieren constructie, omdat Dreyfus maar al te goed beseft dat twee clubs van dezelfde investeerder nooit in dezelfde Europese competitie mogen aantreden. En Europees wil Dreyfus noch min noch meer de Champions League in. "Nu aan het einde van het seizoen twee Belgische clubs een ticket krijgen voor de belangrijkste Europese competitie, moeten wij daarbij zijn", liet Louis-Dreyfus - de man die dus officieel geen baas meer is bij Standard - eerder al horen. En daarvoor zal - hoewel men in het licht van de jongste gebeurtenissen geneigd zou zijn om dat te vergeten - op het veld moeten worden gepresteerd.Sinds 1 juli ligt de marketing van Standard in handen van Havas Advertising Sports. Dat bedrijf garandeert minimaal 180 miljoen frank inkomsten per jaar. De toespraak die naar aanleiding van de start van de samenwerking door directeur Laurent Thieul werd gehouden, hield weinig verrassingen in. Toch was er al het nodige wenkbrauwengefrons. Havas had immers niet eens een persmap voorzien. En dat voor een bedrijf dat 22.000 werknemers heeft en clubs als onder meer Roma, Marseille, Metz, nog een half dozijn andere Franse clubs en de Zwitserse voetbalbond tot zijn klanten mag rekenen. Havas wil in de eerste plaats het imago van Standard opnieuw kracht bij zetten, onder meer door een slogan zoals het eenvoudige maar aansprekende Droit au but (Recht op doel) bij Marseille. Het centrale Belgische kantoor van het bedrijf komt in Sclessin omdat Havas zich volledig met Standard wil vereenzelvigen. Louis Smal, beheerder van Standard en hoeksteen van het hele samenwerkingsproject met Havas, benadrukt dat er op een heel andere manier zal worden gewerkt dan met Dialogic, dat voordien als toeleverancier fungeerde. Overigens was ook Reto Stiffler, nog altijd voorzitter van Standard, op de persvoorstelling aanwezig. De Zwitserse hotelier zegt normaal niet veel, maar had deze keer wel een pittige uitspraak in petto. Gevraagd naar hoe het zat met Ivica Mornar, zei hij gekscherend : "Jammer genoeg leven we niet meer in het tijdperk van de slavernij." Louis Smal, die heel zijn leven heeft gestreden om via de vakbonden de belangen van de arbeiders uit de metaalindustrie te verdedigen, slikte er bijna zijn sigaret bij in. door Daniel Renard