Jürgen Klopp houdt van een feestje. Dat ondervonden de spelers van Liverpool op de terugweg van Watford op 20 december vorig jaar. Ze vreesden dat hun woedende trainer na de 3-0-blamage het kerstfeest dat voor die avond was gepland zou afgelasten. De meesten vermoedden het en hoopten het zelfs. Niemand was echt in de stemming. Maar tot hun verrassing drong Klopp erop aan dat de festiviteiten zouden doorgaan. Meer nog: ieders aanwezigheid was verplicht! Spelers, staf en partners trokken allen naar het Formby Hall Hotel met het gevoel dat ze liever ergens anders zouden zijn. Toen iedereen er was, greep Klopp de microfoon: 'We zijn allemaal ontgoocheld, maar de wedstrijd is voorbij', zo sprak hij. 'Nu gaat het hierom. Maakt niet uit of je drinkt of niet, maar niemand gaat weg voor één uur vannacht. Wat we samen doen, doen we zo goed mogelijk. En vanavond is dat feesten.'
...

Jürgen Klopp houdt van een feestje. Dat ondervonden de spelers van Liverpool op de terugweg van Watford op 20 december vorig jaar. Ze vreesden dat hun woedende trainer na de 3-0-blamage het kerstfeest dat voor die avond was gepland zou afgelasten. De meesten vermoedden het en hoopten het zelfs. Niemand was echt in de stemming. Maar tot hun verrassing drong Klopp erop aan dat de festiviteiten zouden doorgaan. Meer nog: ieders aanwezigheid was verplicht! Spelers, staf en partners trokken allen naar het Formby Hall Hotel met het gevoel dat ze liever ergens anders zouden zijn. Toen iedereen er was, greep Klopp de microfoon: 'We zijn allemaal ontgoocheld, maar de wedstrijd is voorbij', zo sprak hij. 'Nu gaat het hierom. Maakt niet uit of je drinkt of niet, maar niemand gaat weg voor één uur vannacht. Wat we samen doen, doen we zo goed mogelijk. En vanavond is dat feesten.' En dus feestten ze. Volgens de aanwezigen bracht Klopp leven in de brouwerij door recht naar de dansvloer te tijgen met zijn echtgenote Ulla en daar bijzonder vlot voetenwerk te demonstreren, zeker voor zo'n grote man. Heel de avond bleef hij lachen en die lach zette zich over op de spelers. Toen één uur naderde, keek niemand nog op de klok. Integendeel, spelers en staf haalden hun hart op, dansten, en verbanden de nederlaag tegen Watford ergens naar hun achterhoofd. Enkele dagen eerder hadden de spelers van Manchester United hun kerstfeest afgelast. Ze voelden - misschien correct - dat noch de Unitedfans, noch manager Louis vanGaal de ploeg uitgelaten wilden zien feesten na de uitschakeling in de Champions League en de achtereenvolgende nederlagen tegen Bournemouth, Norwich en Stoke. Het kerstfeest dat wordt gecanceld, het begon de voorbije jaren een terugkerend verhaal te worden in de Premier League, met onder meer Harry Redknapp en Alan Pardew die voor Scrooge speelden. Maar Klopp verkoos twee maanden na zijn aankomst in Engeland een andere aanpak. Hij voelde aan dat het feestje des te belangrijker was na wat er gebeurd was in Watford. Hadden de spelers hun huiswerk over Klopp gemaakt, dan zouden ze niet zo verrast zijn geweest. In Duitsland deed hij twaalf maanden eerder ongeveer hetzelfde. Tijdens de ellendigste periode in zijn trainerscarrière, met Dortmund slechts één punt boven de ondenkbare laatste plaats, was hij ervan overtuigd dat ze met een blijer gemoed de winterstop in moesten gaan. Hij stuurde zijn spelers een berichtje: 'Denk geen ogenblik dat dit vrijblijvend is. Geen uitzonderingen. Iedereen moet komen.' Het alternatief was volgens Klopp dat de spelers naar huis zouden gaan en zouden zitten mokken. En hij gelooft niet in mokken. Hij gelooft dat een team zich moet gedragen als een bende broers, die samen winnen, samen verliezen en zeker ook samen fuiven op het juiste moment. Het woord 'together' neemt in zijn Engelse woordenschat een belangrijke plaats in. 'Als we samen blijven en dit samen verwerken, dan wacht Liverpool een stralende toekomst', zo sprak hij eind vorig seizoen, na de nederlaag tegen Sevilla in de finale van de Europa League in Bazel. Hoe het geplande feestje in hun Bazelse hotel na die verloren Europese finale verliep? Dat begon als een dodenwake, met veel spelers die zaten te dubben omdat ze onzeker waren over hun toekomst bij het begin van de zomer. Maar na een paar drankjes kwam de sfeer erin en die bereikte een piek toen Klopp hen allemaal op de dansvloer riep en sprak: 'Twee uur geleden voelden jullie je like shit. Nu voelen jullie je hopelijk al wat beter. Luister: dit is nog maar het begin voor ons. We zullen nog veel finales spelen.' En dan begon hij te zingen: 'We are Liverpool, tralalalala!' Zijn spelers vielen in, zongen mee en de sfeer zat er meteen in. Dat soort coach is Jürgen Klopp. Hij leidt, zijn spelers volgen. Op zijn eerste dag als manager van Liverpool, 9 oktober 2015, deelde Jürgen Klopp zijn spelers de analyse mee die hij de weken ervoor vanop afstand had gemaakt. 'Op dit moment is de hele familie van LFC te nerveus, te pessimistisch, een beetje te veel in dubio', zei hij. 'De sfeer in het stadion is goed, maar niemand amuseert zich écht. Ze geloven niet in nu. Ze zien alleen maar tien, twintig jaar geleden. We moeten een herstart nemen. Het is erg belangrijk dat de spelers vanaf nu het verschil voelen.' Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Klopp erfde een dysfunctioneel team, terwijl de transferperiode was afgesloten en de ene match na de andere eraan kwam. Veel speelruimte had hij dus niet. Zijn enorm intensieve tactiek van Gegenpressing wierp spectaculaire vruchten af in Dortmund, maar dit was niet Football Manager, waar je met één muisklik je spelers pressing kunt laten spelen op de manier die jij wilt. Er waren avonden waarop Dortmund in één Champions Leaguewedstrijd meer dan 120 kilometer liep en zo meer gereputeerde tegenstanders overvleugelde. Maar dat leek onmogelijk met het gedemoraliseerde Liverpool dat hij vorig jaar in oktober erfde. Dat vraagt tijd, en tijd was iets wat Klopp op het trainingsveld niet had. Liverpool zou dat seizoen 63 matchen spelen in vier competities en de finale bereiken in de Europa League en de League Cup. Van dat Liverpool zou hij niet van de ene dag op de andere Dortmund kunnen maken. Zeker niet zonder belangrijke spelerswissels, die pas in de zomer zouden kunnen plaatsvinden. Van in het begin had Klopp het gevoel dat er in Liverpool iets 'gebroken' was. Hij gelooft dat een voetbalploeg leeft van de positieve energie, maar merkte daar weinig van op het trainingscomplex Melwood of op Anfield. Enkele keren slechts scheerde Liverpool hoge toppen. In de Premier League klopte het Chelsea met 3-1, Manchester City met 4-1 en 3-0, en werd Everton in de derby van de Merseyside vermorzeld met 4-0. In Europa gingen Manchester United (2-0), Villarreal (3-0) en Dortmund (4-3) voor de bijl - dat laatste na een spectaculaire comeback. Maar tegenover die pieken stonden ook alarmerend diepe dalen, met dwaze nederlagen die Klopp de haren uit het hoofd deden rukken. Het geloof in de manager was onwrikbaar, zowel in de pubs als in de kleedkamer en zelfs in de bestuurskamer - misschien voor het eerst sinds Fenway Sports Group de club kocht in 2010. Toch was Klopp niet zo tevreden terwijl het seizoen op zijn eind liep. De rush naar de Europa Leaguefinale verbloemde heel wat mankementen, die door een zege in Bazel misschien nog meer zouden zijn weggemoffeld. Maar nu werden de pijnpunten blootgelegd door Sevilla in een verschroeiende tweede helft. Dit team droeg nog altijd niet het stempel van Jurgen Klopp. Het zou een lange, lastige zomer worden. Als er één bron van ergernis was in de kleedkamer van Liverpool tijdens de eerste maanden onder Klopp, dan was het wel zijn trainingsschema. In de voorbije jaren waren de spelers van de Premier League met enige moeite gewend geraakt aan dubbele trainingssessies, maar Klopp organiseerde er soms drie op een dag: één in de voormiddag en twee in de namiddag - of erger nog: één in de namiddag en twee 's avonds. Van de ene week op de andere moesten de spelers van Liverpool omgaan met geheel nieuwe trainingspatronen. In de aanloop naar avondwedstrijden trainden ze 's avonds, om hun lichamen te laten pieken op het juiste moment van de dag. Klinkt heel logisch, maar voetballers verkiezen de routine van een vast trainingsschema. Daar ga je alleen mee rommelen als je er zeker van bent dat ze er de voordelen van zullen inzien. Klopps eerste trainingssessie bij Liverpool in oktober 2015 eindigde met een brakende João Teixeira (de jonge Portugees heeft de club ondertussen verlaten) en twee andere spelers die dubbel plooiden van de pijn. Sommigen vroegen zich weleens af of Klopp hen niet te hard pushte. De Nederlandse fitnesscoach Raymond Verheijen deed op Twitter zijn beklag over de Liverpoolmanager, die hij aanwees als de oorzaak van de vele blessures die het team teisterden - de 'klassieke' fout om te snel te intensief te willen trainen. Toen Klopp in juli met zijn ploeg naar California trok, benadrukte hij meteen dat het geen 'tournee' was. Ze zouden wedstrijden spelen in Los Angeles, San Francisco en Saint Louis in het kader van de International Champions Cup, maar dit was vooral een trainingskamp, herhaalde hij meermaals, dat heel intens zou zijn. Er kwam een nieuwe fysiektrainer, Andreas Kornmayer, een Klopplookalike die bij Bayern nog onder Louis van Gaal, Jupp Heynckes en Pep Guardiola had gewerkt. Klopp grijnsde toen Kornmayer de spelers waarschuwde dat hij hen harder zou laten werken en fitter zou doen worden dan ooit tevoren. Op het trainingskamp aan de Stanford University waren spelers en stafleden het erover eens: geen van hen kon zich zo'n intense en harde voorbereiding herinneren. Het was nochtans veel meer dan een strafkamp. Niet alleen beulde Kornmayer hun lichamen af, Klopp wilde ook hun geesten aanscherpen. De spelers werden tactisch uitgedaagd wanneer de manager en zijn assistenten Zeljko Buvac, Peter Krawietz en Pepijn Lijnders hen uit hun comfortzone haalden. Ze speelden vier voorbereidingsmatchen voor ze naar Amerika vlogen en versloegen daarbij Tranmere, Fleetwood, Wigan en Huddersfield zonder één goal te incasseren, maar nu was het tijd voor het serieuze werk op het trainingsveld. Naast het veld is de sfeer meer ontspannen, Klopp wil dat de spelers lachen wanneer ze samen zijn. Hoe genadeloos zijn trainingsregime ook mag lijken en hoe strikt de fysieke voorbereiding ook verloopt, het heeft altijd iets opgewekts. De manier waarop hij het hoofd van een speler in een armklem neemt, wordt gezien als een teken van waardering. 'Op het trainingsveld is hij erg lichamelijk en lacht hij', vertelde Adam Lallana in mei. 'Men heeft het over de knuffels die hij geeft, maar voor een speler betekent dat veel. Het geeft aan dat hij je graag heeft en je werk apprecieert. Want hij eist volledige inzet. Honderd procent.' Dat is ook de reden waarom Mamadou Sakho naar huis werd gestuurd van het trainingskamp. Klopp spreekt vaak liefdevol over Mama, maar de manager was razend toen de Franse verdediger te laat kwam voor de check-in voor de vlucht naar San Francisco, vervolgens een herstelsessie miste en nog eens te laat kwam voor een ploegmaaltijd. Sakho beging ook de vergissing om een speech van Klopp te onderbreken tijdens een rondleiding op Alcatraz. Dat was niet zo handig, al was het vooral het laatkomen dat Klopp ergerde, legde de coach uit: 'We hebben regels die we moeten respecteren. Als iemand dat niet doet, of me de indruk geeft dat niet te doen, dan moet ik reageren.' Terug op de Stanford University lag de focus van het team vaak op Gegenpressing, Klopps handelsmerk: de zeer intensieve versie van pressingvoetbal. Het volstaat daarbij niet om de bal op de andere helft te veroveren, maar dat op een zeer berekende manier te doen, door zowel de man aan de bal in te sluiten als zijn mogelijke afspeelpunten. Vervolgens probeert men toe te slaan via een snelle en scherpe aanval, wanneer de tegenstander het meest kwetsbaar is. Het wordt er keer op keer in gedrild: de overgang van verdedigen naar aanvallen naar scoren. Naarmate het trainingskamp vorderde, werden de bewegingen sneller, meer gestroomlijnd en doeltreffender. Klopp stond aan de zijlijn, de armen gekruist, steeds meer onder de indruk van wat hij zag. Hij moest in die fase niet te veel zeggen. De mantra kwam van Pepijn Lijnders: 'Als we de training winnen, winnen we de match.' Bij Fenway Sports Group, de eigenaars van Liverpool FC, kijkt men wat raar aan tegen het Britse managersmodel. Vanuit hun eigen ervaring in de Major League Baseball (met de Boston Red Sox) verkiezen ze een model waarbij de coach training geeft en de ploeg opstelt terwijl de langetermijnstrategie bepaald wordt door een comité. Niet iedereen bij Liverpool was ervan overtuigd dat Klopp in dat model zou passen. Maar tijdens zijn sollicitatiegesprek met FSG in New York haalde hij zijn ervaring aan met het werken onder Michael Zorc bij Borussia Dortmund en maakte hij duidelijk dat dat model hem prima zou passen aan de Merseyside - op voorwaarde dat de expertise aanwezig was die hij gewend was. Hij drukte zijn goedkeuring uit over hun transferstrategie - al in dat eerste gesprek vertelde hij enthousiast hoe hij het beste zou halen uit Emre Can en Roberto Firmino, twee spelers die zijn voorganger Brendan Rodgers niet zo snel als door FSG verwacht in de ploeg wist in te schakelen. Klopp bouwde snel een goede werkrelatie uit met Mike Gordon, de voorzitter van FSG. Voorheen werd Gordon gezien als de voetbaldirecteur de facto van FSG, maar klaarblijkelijk vond hij het meer dan oké om meer macht te geven aan Klopp. Het heeft niet lang geduurd vooraleer FSG Klopp beschouwde als coach, manager en directeur voetbal in één. De komst van Klopp lag ook aan de basis van grote veranderingen in de bestuurskamer en een ommekeer achter de schermen van Melwood. Hij stuurde eveneens de grote transferactiviteit en maakte enkele wijzigingen aan de trainingsoutfits. Begin juli, na amper negen maanden dienst en dertien zeges in de Premier League, kreeg hij een nieuw zesjarig contract aangeboden, en tekende hij, zij het na enige aarzeling. Klopp wilde zeker zijn dat hij de juiste club koos na zeven gelukkige jaren in het Signal Iduna Park. Hij was nu zeker dat hij die gevonden had, en zijn werkgevers waren overtuigd dat ze de juiste manager te pakken hadden. Klopp zou niet graag lezen of horen dat hij alleen in een bepaald soort club kan functioneren, in een bepaald soort stad, dus is het misschien beter om het zo uit te drukken: Borussia Dortmund paste hem als een handschoen en dat geldt ook voor Liverpool, historisch gezien een club van het werkvolk, die van zichzelf vindt dat ze gestoeld is op een sterke band tussen het team en de fans, en die de strijd aangaat met de meer aristocratische clubs van Europa. Toen Klopp te kennen gaf dat hij Dortmund wilde verlaten om een nieuwe uitdaging aan te gaan, zag je hem niet meteen aan de slag gaan bij pakweg Bayern München of Real Madrid. 'Hij zou niet passen bij een establishmentclub', zegt Neil Atkinson op de podcast Anfield Wrap. 'Hij lijkt dit soort uitdaging nodig te hebben. Ik zie hem nog niet gauw bij Barcelona of Real Madrid of zelfs Arsenal. Hij wil een club in een stad die voetbal ademt. Dat is het geval in Dortmund en Liverpool, mogelijk ook Manchester. Andere steden hebben een andere dynamiek.' De kleedkamer van de bezoekers, Emirates Stadium, 14 augustus 2016. Het is een moeilijke eerste helft geweest voor Liverpool in de seizoensopener op Arsenal, maar dankzij een spectaculaire vrije rap van Philippe Coutinho op slag van rusten staat het 1-1. Terwijl de spelers gaan zitten en van hun energiedrankjes nippen, heeft Klopp een duidelijke boodschap: 'Jullie zijn fitter dan Arsenal', zegt hij hen. 'Laat dat zien. Als je dat laat zien, win je.' Na achttien minuten in de tweede helft staat het 1-4, het resultaat van veel beweging en vloeiende snelle aanvallen - alles waar Klopp naartoe gewerkt heeft. De wedstrijd eindigt op 3-4, te spannend om comfortabel te zijn, maar het is een begeesterende namiddag voor de Liverpoolsupporters. 's Avonds wordt een interessante statistiek bekendgemaakt. Gedurende de negentig minuten in het Emirates liepen de Liverpoolspelers samen 117,6 kilometer. Dat is het hoogste getal gemeten in de Premier League sinds die statistieken worden bijgehouden. Op een dag dat Arsène Wenger en een dozijn andere managers verkondigden dat hun team 'nog niet klaar' was, klonk dat buitengewoon. In het voetbal bestaat er geen trofee voor de ploeg die meer loopt dan de tegenstander, maar voor Klopp is dat een van de eerste dingen waar hij naar kijkt in de analytische debriefing van de match. Energie, volharding, de bereidheid om extra meters te lopen - en op de juiste plaatsen te lopen, zoals tegen Arsenal - vormen altijd een solide basis voor een grote prestatie. Acht maanden na het debacle van Watford trokken Klopp en zijn spelers een stuk blijer naar het noorden. Hun referentiematch kwam er al op speeldag één. Meer dan wat ook zullen ze onder Jürgen Klopp hard werken. Als jullie dat doen, zegt hij, dan groeien de bomen tot in de hemel. DOOR OLIVER KAY - FOUR FOUR TWO - FOTO'S BELGAIMAGE'Als jullie hard werken, groeien de bomen tot in de hemel.' JÜRGEN KLOPP TEGEN ZIJN SPELERS Klopps eerste trainingssessie bij Liverpool eindigde met één speler die moest overgeven en twee die dubbel plooiden van de pijn. Op de openingsspeeldag tegen Arsenal legden de Liverpoolspelers samen 117,6 kilometer af. Het hoogste aantal ooit gemeten in de Premier League.