Mijn heldin

Stefan Milosevic (22): 'Mijn vader stierf op zijn 42e. Ik was toen zes, te jong om mij nu nog veel van hem te herinneren. Vanaf zijn dood stond mijn moeder er alleen voor. Zij zette mijn drie oudere zussen en mij op de goede weg. Ze is een heldin voor mij. Ik ben zo trots op haar. ( smaalt) En ze maakt de beste pizza capricciosa van de wereld.
...

Stefan Milosevic (22): 'Mijn vader stierf op zijn 42e. Ik was toen zes, te jong om mij nu nog veel van hem te herinneren. Vanaf zijn dood stond mijn moeder er alleen voor. Zij zette mijn drie oudere zussen en mij op de goede weg. Ze is een heldin voor mij. Ik ben zo trots op haar. ( smaalt) En ze maakt de beste pizza capricciosa van de wereld. 'Een halfjaar na de dood van mijn vader verhuisden we naar het appartement waar mijn moeder en ik nog altijd wonen. Het staat in Podgorica, de hoofdstad van Montenegro. Als kind liep ik er hele dagen op straat. Mijn vrienden en ik voetbalden er, we knikkerden of we bouwden een huisje met takken. Dat deden we in het park bij ons appartementsgebouw. In ons huisje zaten we dan om te praten. ( lacht) En na vijf dagen trapten we het kapot. 'In die tijd konden we vrijuit spelen in Podgorica, het was er toen nog een stuk veiliger dan nu. Tegenwoordig zijn er geregeld moorden. Vaak zijn die drugsgerelateerd. Er zijn een paar rivaliserende clans. Voor hen vormen de vele werkloze jongeren een makkelijke prooi; die willen graag easy money.' 'Als ik een vrije dag heb, blijf ik liefst in Podgorica, dicht bij mijn familie en vrienden. Mijn favoriete bezigheid dan is: in Bokeska Street een koffie gaan drinken, of een Stella. ( lacht) In meer dan de helft van de bars daar kun je dat bestellen. 'Wie van de zee houdt, staat vanuit Podgorica al na een uurtje rijden op het strand. Aan de kust liggen het oude havenstadje Kotor, het gepimpte Tivat en het populaire Budva vlak bij elkaar. En een plaats als Tivat is wel duur geworden voor de Montenegrijnen, maar als je de Belgische levensstandaard gewend bent, vind je de prijzen daar heel normaal. 'Hou je niet zo van de zee, dan kun je in Montenegro evengoed naar de bergen. In de zomer, als je in Podgorica puft bij 40 graden, vind je verkoeling in Zabljak, dat op bijna 1500 meter hoogte ligt, of in Kolasin. Daar blijft het kwik dan meestal steken rond de 25 graden. En in de winter kun je er skiën. Als kind deed ik dat geregeld met vrienden.' 'Ik was nog jong toen Montenegro zich afscheurde van Servië ( in 2006, nvdr). De finesses van dat verhaal ken ik niet. Wel merk ik dat de levensstandaard in Servië nu lager ligt dan in Montenegro. Een job waar in Montenegro een salaris aan vasthangt van 350 euro per maand, zal in Servië maar 200 euro opbrengen. Alles in Servië is ook goedkoper. Betaal je voor de kapper in Montenegro algauw 10 euro, dan is dat in Servië maar 3 à 5 euro. 'De levensstandaard in Belgrado ligt dan weer op hetzelfde niveau als die in Montenegro. Veel jonge Montenegrijnen trekken naar de Servische hoofdstad om er te studeren. Het is een van de beste plaatsen in Europa om te leven. Alles is er tiptop: de bars, de restaurants, het nachtleven. Daar kun je eender waar binnenstappen om iets te eten, te drinken of om te fuiven, het is onmogelijk om er een slechte keuze te maken. 'Soms ga ik met vrienden eens naar Belgrado om onze kennissen ginder te bezoeken. We zouden dat vanuit Podgorica kunnen doen met een vlucht van 45 minuten, maar meestal rijden we liever zeven uur met de auto. Dan kunnen we een tussenstop maken in het mooie Zlatibor, in de Servische bergen.' 'De man die mij aanzette om te gaan voetballen en die mij van voetbal leerde te houden, was geen Montenegrijn, maar een Braziliaan: Ronaldinho. Als het gaat om voetballers uit ons eigen land, kijken veel Montenegrijnen op naar Dejan Savicevic. Ik was nog niet geboren toen hij op zijn topniveau zat, bij het AC Milan van de jaren 90, maar ik hoorde wel al veel over hem. En toen ik op YouTube eens filmpjes over hem opzocht, zag ik een tovenaar. De Lionel Messi van zijn tijd.' 'Als je in Montenegro een koffie gaat drinken, hebben alle mensen rond jou een mening over de kleren en de schoenen die je draagt. Als ik hier in een bar een koffie drink naast een Belg, lijkt het soms alsof die mij niet eens ziet. Ik vind het wel fijn om in dit land niet de hele tijd beoordeeld te worden.'