Het seizoen 1979/1980 leek voor Sporting Lokeren op een landstitel te zullen eindigen, juist in het jaar dat de Wase club zijn tienjarige bestaan vierde. In 1970 was het ontstaan uit een fusie van Standaard en Racing Lokeren.
...

Het seizoen 1979/1980 leek voor Sporting Lokeren op een landstitel te zullen eindigen, juist in het jaar dat de Wase club zijn tienjarige bestaan vierde. In 1970 was het ontstaan uit een fusie van Standaard en Racing Lokeren. Met de minste goals tegen en de meeste voor werd Lokeren herfstkampioen. Ook begin januari kon niemand vermoeden dat de ploeg - die alom geroemd werd omdat ze het mooiste voetbal speelde in België - slechts vierde zou eindigen na onverwachte kampioen Club Brugge, Standard en RWDM. Het geheim van Lokerens succes? 'Elk jaar beginnen met de ambitie om niet te degraderen', legde voorzitter Etienne Rogiers begin 1980 uit. En goeie transfers doen: 'Wij zijn tot nu nooit een verkopende club geweest, ons talent hebben we behouden en beschermd.' Bedragen noemde Rogiers niet, maar iedereen wist dat hij de mecenas was die zijn vedetten gul betaalde. Zo haalde hij in Polen de absolute wereldvedette Wlodek Lubanski. Die was wegens een kwetsuur afgeschreven en kon enkel naar België en Frankrijk - de twee landen die een handelsverdrag hadden met het toen nog communistische regime. Voor dat seizoen kreeg de nieuwe trainer Urbain Haesaert de beschikking over Guy Dardenne van La Louvière en de Schot James Bett, die op het middenveld moeiteloos elke spelmaker van de tegenstander uitschakelde. Maar dé vedette was Preben Elkjaer Larsen, de Deense aanvaller die Lokeren een paar jaar eerder weghaalde bij FC Köln waar hij bij de reserves verkommerde. Larsen debuteerde in een bekermatch tegen Standard, dat bij de rust met 0-3 leidde. Onder impuls van een ontketende Deen won Lokeren met 5-3 na verlengingen. In dat seizoen had Lokeren de halve Bundesliga aan de lijn voor Larsen, die zwoer nooit meer terug te keren naar Duitsland. 'Ik hoop dat alle Bundesligaclubs me bellen. Alleen maar om het plezier ze allemaal te kunnen afschepen.' Uiteindelijk vertrok hij pas na het EK van 1984 naar het Italiaanse Hellas Verona waarmee hij een jaar later Italiaans kampioen werd. De enige titel in de clubgeschiedenis. Lokeren werd dus in 1980 uiteindelijk geen kampioen, door een te smalle kern en een langdurige blessure van Lubanski. Een jaar later eindigde het tweede, achter het ongenaakbare Anderlecht van Tomislav Ivic. Kampioen werd het nooit.