Lang leek het erop dat de dertigjarige Steve Dugardein zijn voetballoopbaan zou beginnen en eindigen bij Moeskroen. Tot de verdedigende middenvelder vorige zomer een aanbieding kreeg van de Franse promovendus Caen. Samen met Grégory Dufer (ex-Charleroi) en Ibrahima Faye (ex-AA Gent) zorgt Dugardein voor de Belgische inbreng bij Caen.
...

Lang leek het erop dat de dertigjarige Steve Dugardein zijn voetballoopbaan zou beginnen en eindigen bij Moeskroen. Tot de verdedigende middenvelder vorige zomer een aanbieding kreeg van de Franse promovendus Caen. Samen met Grégory Dufer (ex-Charleroi) en Ibrahima Faye (ex-AA Gent) zorgt Dugardein voor de Belgische inbreng bij Caen. Steve Dugardein : "In eerste instantie natuurlijk wel, omdat het behoud veilig stellen onze enige betrachting is. Zeker als je ziet over welke beperkte financiële en sportieve mogelijkheden wij beschikken. We zijn alleszins op goede weg, maar het kan altijd beter, zeker inzake punten. Net als Lens, Rennes en Sochaux tellen we elf punten. Daarmee staan we slechts op zes punten van Rijsel en Monaco, die tweede staan, en is de kloof met de hekkensluiters Istres en Straatsburg al zeven punten. We kijken dus vooral naar boven in het klassement, ook al wordt het nog een lange en slopende competitie." "Dat we toch nog te weinig punten sprokkelen, zeker in vergelijking met het spel dat we brengen. We zijn een ploeg die het vooral moet hebben van zijn verdedigende organisatie. Dat lukt al aardig. Alleen ondervinden we momenteel nogal wat moeite om zelf te scoren. Bovendien moet je ook nog eens rekening houden met de factor geluk, hé. Tegen Bordeaux gaven we de zege alsnog weg door een flater van een van onze verdedigers, terwijl we tegen Auxerre pas onderuit gingen in de laatste tien seconden. Maar ik probeer die zaken vooral positief te bekijken. Het maakt deel uit van het leerproces dat we ondergaan.""Ik kende ze heel goed, want ik volgde wekelijks de uitzendingen van Télé-foot op TF1. Dan ben je een kenner, hé (lacht). Het fysieke aspect benadert het niveau van de Belgische competitie. Alleen ligt de snelheid van uitvoering hier veel hoger. Op het technische vlak heb ik hier al grote ogen getrokken. Als je de bal krijgt toegespeeld, moet je meteen een oplossing bedenken. Je krijgt echt geen tijd om na te denken. Wie dat wel doet, wordt aangevallen en ligt direct op de grond. De duels zijn hier vaak keihard. De voetjes worden niet teruggetrokken." "Het is een wereld van verschil. Bij Moeskroen speelde ik aan de zijde van Tonci Martic en mochten we elk om beurt eens infiltreren. Daardoor maakte ik per seizoen toch vijf tot zes doelpunten. Bij Caen speel ik volledig alleen voor de verdediging. De trainer heeft liever dat ik niet inschuif, ik kom dus niet zoveel over de middenlijn. Mijn taak is duidelijk : de bal recupereren en inleveren bij een vrijstaande ploegmaat. Misschien kan ik via een afstandschot nog eens scoren ( lacht) ?" "Hij is bijzonder veeleisend en laat totaal niets aan het toeval over. De trainer is heel perfectionistisch ingesteld en hecht vooral veel waarde aan het goed uitvoeren van stilstaande fasen. Hij doet me vaak een beetje denken aan Georges Leekens, Ook iemand die de spelers geen moment met rust laat. Van Remy mag je alleen maar met voetbal bezig zijn." "Inderdaad. Ik had zelf niet verwacht dat ik al zoveel zou spelen. Van een aanpassingsperiode is er eigenlijk nooit echt sprake geweest. Gelukkig maar. Maar ik kan je verzekeren dat je even naar adem moet happen als je speelt tegen de echte kleppers van de Franse competitie. Camel Meriem maakte tot nu toe het meeste indruk : snel, beweeglijk, technisch enorm vaardig, enorm moeilijk af te stoppen. Maar ook Andreas Zikos, Eric Carrière, Peter Utaka en Bonaventure Kalou zijn nog een maatje te groot voor le petit Belge Steve Dugardein." "Nee, toch niet. Alleen liggen de verwachtingen veel hoger. Zijn visitekaartje - een Belgisch international en talent - weegt enorm door. Bovendien diende de club veel voor Greg te betalen. Maar ik denk dat hij binnenkort wel weer zijn oude niveau haalt." door Frédéric Vanheule'Patrick Remy doet me vaak denken aan Georges Leekens. Ook iemand die de spelers geen moment met rust laat.'