Broeierig heet is het, de temperatuurmeter wijst 37 graden Celsius aan, wanneer de Vlaamse minister van Sport Philippe Muyters de Belgische consul Jean-Paul Charlier in de armen valt in het Olympisch Stadion João Havelange. In de multifunctionele thuishaven van voetbalclub Botafogo FR heerst oprechte uitbundigheid bij de Belgische delegatie wanneer Peter Genyn de derde gouden medaille voor ons land verovert. Na een reeks van high fives, onder meer met Anne D'Ieteren, voorzitter van het Belgisch Paralympisch Comité, BPC-secretaris-generaal Marc Vergauwen, Paranteedirecteur Jessica De Smet, BPC-marketing & media manager Guillaume Gobert en chef de mission Olek Kazimirowski, trekt Muyters zijn jas aan om bij de officiële ceremonie de gouden medaille te kunnen overhandigen aan de 39-jarige Antwerpse handbiker. Eerder mocht hij hetzelfde doen bij de hoogste podiumplaats voor de amper 16-jarige Laurens Devos en voor die andere tafeltennisser Florian Van Acker in zijn categorie. Een dag later mag de Waalse minister van Sport Rachid Madrane zilver bij het dressuur aan amazone Michèle George geven, die als titelverdedigster de jury niet kan overtuigen - wegens te braaf - en uiteindelijk een half procent tekortkomt tegenover de Britse Sophie Wells.
...

Broeierig heet is het, de temperatuurmeter wijst 37 graden Celsius aan, wanneer de Vlaamse minister van Sport Philippe Muyters de Belgische consul Jean-Paul Charlier in de armen valt in het Olympisch Stadion João Havelange. In de multifunctionele thuishaven van voetbalclub Botafogo FR heerst oprechte uitbundigheid bij de Belgische delegatie wanneer Peter Genyn de derde gouden medaille voor ons land verovert. Na een reeks van high fives, onder meer met Anne D'Ieteren, voorzitter van het Belgisch Paralympisch Comité, BPC-secretaris-generaal Marc Vergauwen, Paranteedirecteur Jessica De Smet, BPC-marketing & media manager Guillaume Gobert en chef de mission Olek Kazimirowski, trekt Muyters zijn jas aan om bij de officiële ceremonie de gouden medaille te kunnen overhandigen aan de 39-jarige Antwerpse handbiker. Eerder mocht hij hetzelfde doen bij de hoogste podiumplaats voor de amper 16-jarige Laurens Devos en voor die andere tafeltennisser Florian Van Acker in zijn categorie. Een dag later mag de Waalse minister van Sport Rachid Madrane zilver bij het dressuur aan amazone Michèle George geven, die als titelverdedigster de jury niet kan overtuigen - wegens te braaf - en uiteindelijk een half procent tekortkomt tegenover de Britse Sophie Wells. 'Geluksbrenger' Muyters, die tot donderdag bleef, was naar eigen zeggen onder de indruk van het mega-evenement. In Rio de Janeiro streden maar liefst 4342 atleten om 2347 medailles. Dat gebeurde in 22 sporten, met 528 onderdelen en een pak verschillende klassen. 'Ik merk een positieve evolutie, met meer aandacht. Als ik zie welke fantastische prestaties hier worden neergezet, krijg ik spontaan een wauwgevoel. Vooral de echte verbondenheid viel me op. De tranen sprongen me in de ogen. Hopelijk werkt dit inspirerend voor anderen.' Begin oktober wil Muyters samen met Madrane en de Duitstalige Isabelle Weykmans de laureaten huldigen. 'Als het van mij persoonlijk afhangt, dan zouden de Paralympics deel moeten uitmaken van de Olympische Spelen.' Een gevoelig punt, zo blijkt. Want een paralympiër wil het liefst niet vergeleken worden met een olympiër, ook al levert hij of zij vaak buitenmenselijke prestaties. Een belangrijk verschilpunt is het verbod op het tonen van de olympische ringen op een sportlichaam. De paralympische wereldbond IPC voerde de regel in dat deelnemers commerciële of olympische tatoeages moeten bannen. Alleen de agito's, de drie halvemaankrullen in rood, blauw en groen, worden toegelaten. Sinds 2006 is dat het eigen beeldmerk van de almaar meer professioneel opererende IPC. Wie het verbod durft overtreden, wordt direct gediskwalificeerd. In mei werd de Britse zwemmer Josef Craig nog uit het EK gehaald, omdat hij links op de borst het olympische logo droeg. Het leidde tot een storm van verontwaardiging, maar Alexis Schaefer toonde als commercieel & marketingdirecteur zijn onbuigzaamheid. 'Als je een blikje Coca-Cola openmaakt, dan verwacht je toch ook niet een Pepsi te proeven, hé.' De oplossing om te gehoorzamen: een stukje sporttape. Het parcours was hobbelig, alvorens op 7 september bij de openingsceremonie in het mythische Maracanãstadion de (uitgefloten) Braziliaanse president Michel Temer samen met IPC-president Sir Philip Craven het gebeuren voor open verklaarde. Symbolisch werd de vlaggenparade aangevoerd door de Syrische zwemmer Ibrahim Al-Hussein, een van de twee leden van het vluchtelingenteam. Er waren vooral financiële problemen. Binnen het IPC werd vermoed dat er met geld werd geschoven om de verliesposten van de OS op te lossen. Door bezuinigingen werd de aankleding van het dorp minimaal en oogde alles iets soberder dan beloofd. Het aantal uitzenduren op tv illustreert waarschijnlijk perfect de geringe belangstelling van de Brazilianen - van wie het overgrote deel op straat rondloopt in een truitje van de nationale voetbalploeg of topclub CR Flamengo - voor de Paralympics. Tijdens de OS deed het sportkanaal SporTV op maar liefst zestien kanalen voortdurend verslag van alle wedstrijden. In totaal goed voor een zendtijd van 2400 uur. Voor de kleine broer werd dat teruggeschroefd naar 150 uur. Ook het openbaar vervoer was duidelijk niet afgestemd op mensen met een beperking, wegens geen geld voor onderhoud. De meeste bussen beschikten wel over een rolstoellift, alleen werkte die vaak niet. Het zorgde voor veel oponthoud in het verkeer, in Rio de Janeiro sowieso een chaotische bedoening met veel gefluit en theater van de aanwezige verkeersbegeleiders. Aan de toegangsprijs kon het alleszins niet liggen, want de goedkoopste kaarten waren met hun 2,7 euro - tot een maximum van 36 - ook voor Braziliaanse begrippen echt haalbaar. Op de enige zondag, een echte familiedag, werden er daardoor 167.000 tickets verkocht, waarmee ze beter deden dan het record bij de OS (157.000 exemplaren). Het krikte het totaal op naar 1,9 miljoen stuks van de beschikbare 2,5. Daarmee moet het organisatiecomité in principe het hoofd boven water kunnen houden. Eigenlijk doen ze daarmee beter dan aanvankelijk gedacht en verhoopt. Aan de basis van de gehandicaptensport lagen de Engelsen. Ze bedachten die om oorlogsgewonden te laten revalideren. Ondertussen raakt de invalidensport almaar meer in de belangstelling van het grote publiek en het bedrijfsleven. Zo haalde de 49-jarige, Italiaanse oud-F1-rijder Alessandro Zanardi vijftien jaar na zijn zware crash in de IndyCar waarbij hij beide benen verloor, zijn vierde goud bij de handbike. Zijn armen zijn bijna even krachtig als de benen van wielerprofs, gezien zijn unieke wattageverbruik. De Britse zwemster Ellie Simmonds, sprinter Jonathan Peacock,rolstoelatlete 'Hurricane' Hannah Cockroft, de Duitser Markus Rehm, de Nederlandse 'Blade Babe' Marlou van Rhijn, ... Het zijn tegenwoordig allemaal echte wereldtoppers die grote sponsorcontracten - tot 1 miljoen euro - binnenhalen. De Zuid-Afrikaan Oscar Pistorius, die beroemd werd als 'Blade Runner' (en sinds november 2013 ook berucht vanwege de moord op zijn vriendin Reeva Steenkamp) was de eerste die zijn handicap ging uitbuiten. De reuzenposter van zeven gehandicapte topsporters, van blind tot geamputeerd, van dwerg tot rolstoelbezitter, veranderde ook in Rio het straatbeeld en het imago van de sport. Bovendien tonen de sportmannen en -vrouwen zich (h)eerlijk ontwapenend met openhartige bekentenissen. Dat gaat zeker ook op voor Florian Van Acker en boegbeeld Marieke Vervoort (37). Zij vergaarde in Rio roem bij de internationale pers en werd wereldvermaard nadat ze uitpakte met een unieke prestatie (zilver op de 400 meter wheelen) en van euthanasie een veelbesproken onderwerp maakte. Wanneer en hoe maak ik een einde aan ondraaglijk lijden? Heeft een persoon die vrijheid? Of moet je, op last van de overheid, tot het bittere einde de pijn blijven doorstaan? Maar één ding wilde ze rechtzetten: na Rio volgt die ingreep niet. Vervoort wilde vooral dat het onderwerp in Brazilië, een bijzonder katholiek land, geen taboe meer zou zijn. Rijk zullen de Belgische medaillewinnaars alvast niet worden. Een gouden plak leverde Laurens Devos, Florian Acker, Peter Genyn en Michèle George 10.000 euro op, wegrenner Kris Bosmans, Marieke Vervoort en George kregen voor hun zilver 7500 euro, rolstoeltennisser Joachim Gérard, Vervoort en het relayteam Jonas Van de Steene-Christophe Hindricq-Jean-François Deberg voor hun brons 5000 euro. Aangezien George, Genyn en Vervoorter twee wegkaapten, wordt het laagste eremetaal beloond aan de helft van het voorziene bedrag. Acht medailles was het doel, het werden er uiteindelijk elf. Opdracht meer dan volbracht, zo luidde het unanieme oordeel bij het BPC en Parantee. Want wat begon met 18 atleten en 3 medailles bij de eerste Paralympics in Rome (1960), leidde nu tot een prachtprestatie voor 29 atleten, zonder ploegsporten. Een land van slechts elf miljoen inwoners, dat kan eindigen op een 25e plaats in het landenklassement (tegenover de 36e stek vier jaar geleden in Londen), dat verdient lof. Het was dan ook met gepaste trots dat tweevoudig goudwinnaar Peter Genyn fungeerde als vlagdrager bij de sluitingsceremonie. DOOR FRÉDÉRIC VANHEULE IN RIO - FOTO'S BELGAMAGE'De tranen sprongen me in de ogen. Hopelijk werkt dit inspirerend voor anderen.' - PHILIPPE MUYTERS