Zwijndrecht, tien over negen in de ochtend. Terwijl we een beetje rondkijken in de blitse fitness waar we hebben afgesproken komt een kleine man met een snorretje naar ons toe. Zijn haar is met veel gel achteruit gekamd en hij is helemaal in het zwart gekleed. De opschriften op zijn trui - JBC, of Jackson Boxing Club - verraden al dat hij de man is met wie we een afspraak hebben. Met een stevige handdruk begroet hij ons. Roberto Guastamacchia is de physical coach van Sugar Jackson, maar doet nog veel meer dan enkel diens conditie aanscherpen: "Ik ben zijn trainer maar ook zijn mentor, psycholoog, steun en toeverlaat."
...

Zwijndrecht, tien over negen in de ochtend. Terwijl we een beetje rondkijken in de blitse fitness waar we hebben afgesproken komt een kleine man met een snorretje naar ons toe. Zijn haar is met veel gel achteruit gekamd en hij is helemaal in het zwart gekleed. De opschriften op zijn trui - JBC, of Jackson Boxing Club - verraden al dat hij de man is met wie we een afspraak hebben. Met een stevige handdruk begroet hij ons. Roberto Guastamacchia is de physical coach van Sugar Jackson, maar doet nog veel meer dan enkel diens conditie aanscherpen: "Ik ben zijn trainer maar ook zijn mentor, psycholoog, steun en toeverlaat." Een dertigtal jaren geleden kwam Roberto uit Italië naar België. Tegenwoordig runt de Italiaan een restaurant met zijn broer want voor zijn werk als coach wordt hij niet betaald. "Ik doe dit omdat ik houd van de sport en omdat het geweldig klikt met Jackson", vertelt Roberto in sappig Antwerps met een lichte Italiaanse tongval. Al vier jaar werken ze samen, al werd deze periode bijna anderhalf jaar onderbroken toen Roberto ervoor koos een eigen zaak te beginnen. Net op dat moment bokste Jackson tegen de Amerikaan Randall Bailey en werd hij al na 90 seconden tegen het canvas geslagen. Is er een verband? Roberto lacht gevleid: "Daar ga ik mij niet over uitspreken, ik weet alleen dat de omstandigheden voor Jackson toen niet ideaal waren." Al snel wordt duidelijk dat Roberto vol is van Sugar Jackson: "Die jongen is een droom om mee te werken. Hij klaagt nooit, is voor iedereen vriendelijk, echt een crème van een gast." De zware nederlaag tegen Bailey heeft de motivatie van Jackson niet aangetast zegt Roberto: "Ik zie in zijn ogen dat hij die honger heeft om zich te tonen. Vorige week is hij zelfs op zondag, zijn rustdag, gaan lopen. Voor een trainer is dat motiverend." We zijn op een goed moment gekomen, zegt de coach, want op dit moment is de intensiteit van de trainingen maximaal en dus gaan we Jackson helemaal tot het uiterste zien gaan. Dat belooft. Buiten is het nat en grijs, het grauwe weer lijkt ook het humeur van de immer lachende Jackson te hebben aangetast, want als hij rond halfnegen binnenkomt, foetert hij over een slechte nacht en dat hij geen zin heeft om te trainen. De vriendin en het zoontje van Jackson zijn ziek en hielden hem wakker. Wat we dan nog niet weten, is dat hij eigenlijk al om vijf uur uit de veren was om een paar uur in het bos te gaan lopen. Sugar begroet vriendelijk iedereen in de fitness en gaat zich omkleden. Even later staat hij weer beneden, met handdoek op het hoofd. "Ik heb echt geen zin, Roberto!", zucht hij diep. Roberto trekt er zich niets van aan, haalt de handdoek weg en stopt hem zelfs nog twee gewichten van twee kilogram toe. Na een korte stretching verdwijnen de twee de miezerige ochtend in. Bestemming: de voetgangerstunnel op Linkeroever een drietal kilometer verderop. De Sint-Annatunnel die Linkeroever met het stadscentrum van Antwerpen verbindt, is het ideale speelterrein van Roberto. Eén keer per week plant hij een onwaarschijnlijk zware oefening die de explosiviteit van de bokser moet optimaliseren. Opdracht: vijf keer de ellenlange roltrap die naar beneden leidt, naar boven knallen. De houten roltrappen zijn nog steeds dezelfde als in 1933 toen koning Albert I de tunnel inwijdde. Het beeld van de traplopende bokser doet denken aan de beroemde Rockyfilms. De eerste keer proberen we mee te lopen, op de trap die naar boven rolt weliswaar, en hebben alle moeite om te volgen. Jackson vliegt omhoog als een raket. Ondertussen loopt ook Roberto mee en moedigt hem vurig aan: "Komaan champ, boem boem boem!" Na twee beurten ligt Jackson al tegen een muur uit te hijgen. Hij probeert nog te lachen voor de fotograaf, maar zijn gezicht vertrekt helemaal van de verzuring in zijn benen: "Ik heb een massage nodig, man. Mijn beentjes, ik voel ze niet meer!" Roberto toont geen medelijden en trekt hem recht met de bemoedigende woorden: "Vooruit, nog maar drie keer." Even later staat Jackson in een hoek van het toegangsgebouw uit te blazen, alsof hij tijdens een wedstrijd in de hoek van de ring op zijn tegenstander wacht. Roberto, die continu de hartslag controleert en in een notitieboekje opschrijft, kneedt de benen van zijn poulain los. Als een mens van deze training niet sterker wordt, dan van niets. Twintig minuten later staan de twee alweer in de fitness, klaar voor het vervolg van de ochtendtraining. Jackson bekijkt zichzelf in de grote spiegel. "Ik ben toch blij dat ik bokser ben", zegt hij mijmerend. "Misschien had ik ook voetballer kunnen worden, maar dan was ik waarschijnlijk een janet geworden." Hij lacht: "Oké, die mannen moeten ook trainen, maar dat is niets. Ik houd van afzien, ik sta om vijf uur op om te gaan lopen. Dat doen die niet, hé?" Even voordien had Jackson verteld dat hij een opleiding bij Telenet aan het volgen is. Sinds kort heeft hij geen profstatuut meer, onder andere door de zaak met de niet ingevulde whereabouts, een verdachte dopingcontrole (daar is hij wel voor vrijgesproken) en de breuk met het management onder leiding van Louis De Vries. Daardoor heeft de bokser geen vast inkomen meer en moet hij dus op zoek naar werk. "Dat is geen probleem, vroeger werkte ik ook en ik ben toen Europees kampioen geworden. Nu kan dat opnieuw." Roberto geeft toe dat er door de breuk met het management wel wat extrasportieve beslommeringen zijn bijgekomen: "Heel wat sponsors zijn weggelopen, dus moeten wij op zoek naar nieuwe. Iedereen die met Jackson bezig is, zoekt naar investeerders, ik ook. Alleen probeer ik Sugar daar zo weinig mogelijk aan te laten denken. Zijn taak is om te trainen en kampen te winnen, dan komen de sponsors vanzelf." Dan jaagt Roberto Jackson van zijn stoeltje voor een intensieve sessie gewichten heffen. Jackson grijpt het handvat dat met een touw aan gewichten is verbonden en simuleert verschillende slagen. Zo wint hij aan kracht en leert hij explosief uithalen. Naast ons is een oudere man zich ook in het zweet aan het werken door verbazingwekkend veel gewicht op te tillen. Sugar kijkt bewonderend toe en knikt goedkeurend naar de man: "Ik hoop dat als ik oud ben ik ook nog zoiets kan doen!" De ogen van de man glimmen van trots. Een halfuur later zit ook de krachttraining erop. Jacksons truitje, dat eerst lichtgroen was, is nu donkergroen van het zweet. En Roberto heeft nóg iets in petto. Vreemd genoeg komt hij aandraven met een tennisracket en een mandje tennisballen. Bij het zien van onze verbaasde blik moet hij lachen, genietend van onze onwetendheid. De Italiaan zet Jackson tegen de achterste muur van een squashzaaltje en snoeihard mept hij de ballen in de richting van zijn doelwit, de huppelende en schaduwboksende Jackson. " Esquiveren, esquiveren!", roept Roberto. "En dansen, Sugar, dansen! Ik wil benenspel zien!" Als een marionet gehoorzaamt Jackson zijn coach en dansend ontwijkt hij de projectielen die op hem af vliegen. Roberto is een opvallend goede tennisser om bokscoach te zijn. "Als coach moet je alles kunnen, anders blijf je beter thuis", verklaart hij zijn tennistalent. Bijna een half uur lang slaat Roberto hard en precies balletjes en nu pas valt het op hoe vinnig en behendig Jackson is. Razendsnel analyseert hij het traject van de bal en anticipeert hij door kort met zijn lichaam opzij te gaan of weg te duiken. Hij laat het er zelfs een makkelijk spelletje uitzien. Maar ook Belgiës beste bokser is maar een mens en af en toe slaat Roberto raak. Bij de vijfde bal die Jackson tegen zijn edele delen krijgt, gaat hij neer. Kreunend rolt hij over de vloer. Roberto kan een lach niet onderdrukken als hij zijn slachtoffer recht helpt: "Vrijen zal niet meer lukken, denk ik, maar dat is niet erg want dat mag toch niet voor de kamp!" Het zou ons verbazen mocht hij daar na een training sowieso nog energie voor overhebben. Tegen het eind van de oefening lijkt Jackson er echt wel door te zitten. Zijn dans is van een swingende salsa een tegelplakker geworden en ook van het schaduwboksen blijft niet veel meer over. Pas als het mandje leeg is, stopt Roberto ermee en feliciteert hij Jackson voor de goede training. Sugar puft uitgeput naar de kleedkamer voor een welverdiende douche. "Hij staat ontzettend scherp", stelt Roberto tevreden vast. "Ik zie weer de Jackson van vroeger. Zoals we nu trainen, weet ik zeker dat hij niet zal verliezen. Vanaf augustus zijn we al aan het opbouwen en volgende week (de week voor de kamp, nvdr) doen we oefeningen op snelheid en niet meer op kracht en explosiviteit. Hij gaat die Braziliaan wegblazen, zonder twijfel." Vier uur, Slachthuislaan, Antwerpen. In de schaduw van het Sportpaleis en de Lotto Arena ligt het voormalige slachthuis. De ene vervallen loods na de andere zorgen voor een triestige maar ook mysterieuze sfeer. Ooit was het hier dagelijks een komen en gaan van vleeshandelaars en veehouders, vandaag bouwen duiven de enorme loodsen om tot een reusachtig duivenkot. Helemaal achterin is er wel nog leven, want daar is de Antwerp Boxing Academy gelegen. Misschien werkt het slachthuis wel inspirerend voor de boksers die hier komen trainen. Een apart deel van een loods werd door Renald De Vulder, bokstrainer van Jackson sinds 2002, omgebouwd tot een oefenruimte waarin zelfs een olympische ring staat. Roberto laat ons binnen en doet de lichten aan. Doeken aan het plafond en de knalrode ring zorgen voor een intieme sfeer die je niet in een boksclub verwacht. Aan de muren hangen oude affiches die gevechten van Jackson aankondigen. Op een klein A4-tje heeft iemand een fictieve poster gemaakt waarop een gevecht van Jackson in de legendarische Madison Square Garden in New York wordt aangekondigd, ernaast staat met stift geschreven 'een droomaffiche?'. Aan ambitie ontbreekt het hier duidelijk niet. Rond kwart over vier komt Jackson op zijn slippers binnen. Hij lijkt goed gerecupereerd van de ochtendtraining want hij zet meteen de muziek loeihard op en huppelt naar de kleedkamer. Geen vijf minuten later staat hij al enthousiast touwtje te springen. Eerst rustig, maar al snel drijft hij het tempo gevoelig op. Ondertussen is Renald De Vulder aangekomen en zijn ook de andere boksers die op de affiche van het Anwerps Boksgala Gentlemen Edition prijken, zich aan het opwarmen. Na het touwtjespringen tapet Jackson zijn handen in en trekt zijn bokshandschoenen aan om op de zakken te werken. Voor het eerst zien we echt hoe hard hij kan slaan en we zijn blij dat we niet in de schoenen van zijn volgende tegenstander staan. Nadat Jackson drie verschillende zakken onder handen heeft genomen klimt hij in de ring om tegen De Vulder op paletten te werken. De coach heeft een soort kussentjes aan zijn handen, de paletten dus, die Jackson zo snel mogelijk moet raken als De Vulder ze omhoog doet. Ook nu weer wordt duidelijk hoe snel de Ghanese Belg reageert. Terwijl in de ring bepaalde patronen worden ingeoefend, legt Roberto uit hoe de bokswereld in elkaar zit. Om aanspraak te maken op een titel moet immers een bepaalde procedure worden gevolgd: "Stel nu dat je kampioen bent, dan ben je dat voor zes maanden en binnen die tijd moet je iemand zoeken tegen wie je die titel wilt verdedigen. Als je na zes maanden niemand hebt uitgedaagd, zegt de federatie tegen wie je moet boksen. Meestal is dat diegene die eerste staat op de ranking van de uitdagers. Jackson staat daar nu derde, maar als hij de twee volgende kampen die zijn gepland (op 11/11 en 25/12, nvdr) wint, staat hij waarschijnlijk eerste en kan hij volgend jaar opnieuw voor de Europese titel strijden." In de ring haalt Jackson opeens snoeihard uit met zijn linker in de zij van De Vulder en ondanks de buikbescherming die hij draagt moet de coach even bekomen van de slag. Roberto lacht hartelijk: "Zie, dat is het sterkste punt van Jackson, zijn linkse slag. Ooit is die getest en de impact van zijn linker werd vergeleken met de crash van een wagen tegen een muur met 120 per uur. Daarom dat hij zo veel ko's op zijn palmares heeft. Je ziet die slag niet vertrekken, je voelt die alleen aankomen. Zijn tegenstanders weten wel dat die linker zo sterk is, maar als ze die blokken, dan komt de rechter en die doet ook pijn!" Een halfuur lang werkt Jackson op die paletten en daarna nog eens een kwartier op de zakken. Hoe langer hij bokst hoe meer zijn spieren zich aftekenen, er is bijna geen gram vet te bespeuren. Dankzij een dieet van gestoomde vis of kip en groenten met volle rijst moet Jackson het weltergewicht bereiken, dit wil zeggen dat hij nog maximaal 66,7 kilo mag wegen. Nu weegt hij nog 68 kilo, maar dat zal er snel af zijn, zegt hij vol vertrouwen. Als De Vulder na de training grappend aan Jackson vraagt om samen een broodje krabsla te gaan eten, springt Roberto bijna uit zijn vel: "Straks krabsla rond uw oren! Als ge dat doet, eet ik u zelf op!" De twee grapjassen lachen zich te pletter. Voor De Vulder is dat symbolisch voor de 'nieuwe' Sugar Jackson: "Het voorbije anderhalf jaar ging hij gebukt onder allerlei verplichtingen van dat management. Boksen was voor hem werken geworden. Hij lachte niet meer en genoot niet meer van de sport", legt de blonde West-Vlaming uit. "Bovendien begonnen ze zich te moeien met het sportieve en dan hoeft het voor mij niet meer. Die mensen hebben heel goede dingen gedaan, maar ze wisten niets af van de sportieve kant. Ik ga morgen ook niet bij Dender naast Vital Borkelmans staan om te zeggen hoe het moet. Je moet gevoel hebben voor een sport, en zij hadden dat niet. Jackson heeft dan zelf gekozen om met mij verder te gaan en niet meer met hen." Ook De Vulder beschouwt de kamp tegen Bailey als een accident de parcours, want de hele voorbereiding was anders dan ze gewoon waren. De afwezigheid van Roberto werd ingevuld door een Amerikaanse trainer die hem de Amerikaanse boksstijl wilde aanleren. "Maar het is toch niet omdat we tegen een Amerikaan boksen dat we hun stijl moeten overnemen?", windt De Vulder zich een beetje op. "Toen we tegen Plotnykov vochten, hebben we ook niet de Russische stijl overgenomen. Wij hebben onze stijl, Jackson is Jackson." Intussen heeft Louis De Vries zelf een boksgala georganiseerd, zonder Jackson maar met Saïd Ouali en het Gentse talent Jean-Pierre Bauwens Junior. Roberto en De Vulder zijn benieuwd naar de opkomst voor die kampen. "Ik heb er geen enkel probleem mee dat ze dat organiseren," meent De Vulder, "ik vraag me alleen af hoeveel volk daar naartoe komt als Jackson, toch de beste Belgische bokser, niet op de affiche staat." Het onderwerp van het gesprek is intussen verdwenen, eerst de douche in en daarna naar huis waar een welverdiende nachtrust nodig zal zijn om er morgen opnieuw te staan. Hopelijk gunnen vrouwlief en zijn zoontje hem die deze avond wel. door mathieu wouters - beelden: kristof van accom (reporters)"Ik had voetballer kunnen zijn, maar dan was ik waarschijnlijk een janet geworden." "Als ze zijn linker blokken, dan komt de rechter en die doet ook pijn!" Roberto Guastamacchia