François Van der Elst was 26 en Rode Duivel toen in 1980, net voor hij naar het EK moest, de secretaris van Anderlecht Armand Schelfhout vroeg of hij zin had in een transfer naar de VS, naar de New York Cosmos. Van der Elst: " Hennes Weisweiler, toen trainer bij FC Köln, trok naar New York en hij wilde me absoluut hebben. Amerika had toen de naam een land te zijn waar spelers uitbolden en daar wilde Weisweiler vanaf. Maar ik deed het wel voor het geld, je moet een kat een kat noemen. Ten opzichte van Anderlecht verdiende ik vier, vijf keer zoveel.
...

François Van der Elst was 26 en Rode Duivel toen in 1980, net voor hij naar het EK moest, de secretaris van Anderlecht Armand Schelfhout vroeg of hij zin had in een transfer naar de VS, naar de New York Cosmos. Van der Elst: " Hennes Weisweiler, toen trainer bij FC Köln, trok naar New York en hij wilde me absoluut hebben. Amerika had toen de naam een land te zijn waar spelers uitbolden en daar wilde Weisweiler vanaf. Maar ik deed het wel voor het geld, je moet een kat een kat noemen. Ten opzichte van Anderlecht verdiende ik vier, vijf keer zoveel. "Ik woonde er in een appartement met zicht op Manhattan. Drie slaapkamers, twee badkamers, Amerikaanse normen. Achteraf bekeken was de NASL toen al over haar hoogtepunt, maar NY leefde wél voor het voetbal, omdat je er veel migranten had, Italianen, Ieren... Het was in die tijd geen sport voor de Amerikaan. Ik denk niet dat die het goed snapte. In het stadion gebeurde het dat ze ineens allemaal begonnen te applaudisseren terwijl er niks te zien was. Dan keek je naar het scorebord en daar stonden dan twee handen op... Of er verscheen Go Cosmos, waarna iedereen dat begon te roepen. Het was geregisseerd. Ze gaven ook, bij een kleine onderbreking, snel publiciteit. Ik heb ooit een keer moeten wachten om een corner te geven. Bleek dat de reclame nog bezig was. Iemand gaf dan een teken. "Mijn medemaats? Wim Rijsbergen, Johan Neeskens, Franz Beckenbauer, GiorgioChinaglia. Dat was dé man. Mijn debuut was in Vancouver. Wij wonnen met 1-3 en ik maakte een goal. Maar tijdens de match had ik bij een counter de bal afgespeeld naar Romero, die toen voor Paraguay voetbalde, en niet naar Chinaglia. Romero liep in mijn ogen beter. Daar was Chinaglia zo pissed off door! Peetvader, maffiafiguur... Hij had een eigen bureau in de blok van Cosmos en mocht ook gebruikmaken van de privéjet van de Warner Communications. Dan was Beckenbauer veel rustiger. Die kwam trainen, douchte en vertrok, zonder dat iemand veel contact met hem had. Neeskens was geschorst toen ik er kwam. Niet komen opdagen op training, pintelieren, wat van alles. Uiteindelijk is hij een heel goeie vriend geworden. "Binnen de stad waren we grote onbekenden. Je mocht op Fitfth Avenue lopen, niemand zou je herkennen. Studio 54? Ben ik ooit geweest, ja. Eén keer maar, met een paar Amerikanen, om wat te drinken. "Na het seizoen deden wij een Europese tournee. IJsland, Milaan, Egypte zelfs. Een belevenis. Veel vliegen, ja. De competitie duurde van maart tot september en ik heb een keer mijn uren in het vliegtuig opgeteld. Ik kwam aan 162. Twee noodlandingen meegemaakt, dat ook. "Voor Warner waren de Cosmos een speeltje. De voorzitter woonde in LA. Steve moesten we zeggen, zijn achternaam mochten we nooit gebruiken. Steve kwam met zijn privévliegtuig van LA naar New York. Daar stond een helikopter en die landde naast het stadion. Na de wedstrijd gingen we in zijn box wat drinken. Kende niks van voetbal. Mick Jagger wel. Die kwam gewoon in de kleedkamer, net als Robert Redford of Sylvester Stallone. Mee aan tafel gezeten, naast Henry Kissinger. Die mannen lagen onder contract bij Warner en babbelden dan een kwartiertje met ons. Jagger kende er wel wat van, Stallone en Redford niet."