Met Bergen-Anderlecht viel gisteren het doek over het Belgisch voetbal in 2011. 2011 was het jaar waarin de Rode Duivels zich alweer niet plaatsten voor een groot toernooi, het jaar van het afscheid van Frank De Bleeckere, het jaar van spannende play-offs met RC Genk tegen Standard als absolute uitsmijter. 2011 was het jaar van Thibaut Courtois, zonder wiens gouden handen RC Genk het tijdens de herfst zonder Champions League had moeten stellen. Courtois zit nu in Madrid (maar maandag even op Chelsea in de tribune, de wereld is klein voor een topvoetballer) en heeft naar eigen zeggen af en toe heimwee naar Genk en het zachte Limburg. Koken via Skype is ook niet alles.

2011 was ook het jaar van het nieuwe televisiecontract, ruim 55 miljoen wordt er nu jaarlijks door de zenders in de Jupiler League gepompt. Toen in 1984 de KBVB die rechten voor het eerst verkocht, leverde dat slechts een half miljoen euro op. Vreemde vaststelling daarbij: nog steeds zijn er clubs die ondanks dat vele geld in de problemen raken en betalingsmoeilijkheden kennen.

2011 was ook het jaar van de zakenmensen die zich - aangetrokken door de sterkst gemediatiseerde businesssector - razendsnel op het voorplan werkten en serieuze ambities uitspraken. Patrick Decuyper ging met Waregem eerste klasse bestormen, zijn voornaamgenoot Vanoppen beloofde veel in Antwerpen, maar beiden brandden vooralsnog vooral hun billen en gingen verblind door hun ambitie achter de schermen allianties aan met figuren van wie nog moet blijken hoe goed ze het menen met hun clubs. Benoît Morrenne kwam voltijds in dienst van STVV, maar leerde daar dat een carrière in de autosector nog wat anders is dan een eersteklasser runnen. Marc Wilmots, ooit nog kort op Stayen aan de slag als trainer, moet daar nu helpen het schip recht te trekken. Misschien moeten de drie in 2012 maar eens een voorbeeld nemen aan Jan Callewaert. De voorbije maanden amper, zeg maar helemaal niet in de media terug te vinden, terwijl zijn ploeg OHL het toch niet onaardig doet bij haar debuut in eerste klasse. Niet de grootste namen, zeker niet de grootste talenten, maar bij tijd en wijle was het feest aan Den Dreef. Van ons krijgen ze alvast de prijs van de coolste song bij een doelpunt. 'Sweet Caroline', nooit geweten dat Neil Diamond hip kon zijn.

Roland Duchâtelet die STVV inruilt voor Standard, de flirt van Luciano D'Onofrio met Anderlecht, in Brussel afgeblokt door de ethici in het Anderlechtbestuur: voor bestuurslui geldt wat voor voetballers al langer normaal is: hun sport is een kwestie van opportuniteiten. Ook dat leerde 2011. De opvallendste zakenman is Bart Verhaeghe, die zowel Club Brugge als de profliga op een zeer directe manier dooreenschudde, daarbij het harde woord niet schuwend. Drie trainers had/nam Verhaeghe in 2011 onder contract, maar de resultaten waren al even wisselvallig als het voetbal van zijn ploeg. Het niveau moet straks omhoog, want voor Christoph Daum zijn de (op papier) makkelijke hapjes nu wel allemaal op één rij verorberd.

2011 eindigde zoals het begon, met Anderlecht aan de leiding in eerste klasse. Nadien schoot het zichzelf even sportief in de voet met de verkoop van Mbark Boussoufa. Dat, gekoppeld aan de blessure van LucasBiglia, bleek van het goede te veel in de play-offs. De Brusselaars herstelden tijdens de transferperiode het evenwicht, al zijn de uitblinkers van het najaar niet de transfers, maar de jongens die zijn gebleven: Suárez, Gillet en de nieuwkomer van het jaar, Canesin. Achttien op achttien: wat Ariël Jacobs op Europees vlak deed, was klasse. Uitkijken is het nu naar de prestaties in eigen land. De eerste wedstrijd na de winterstop is al direct een clásico, tegen Club Brugge. Maar nog veel belangrijker zijn de play-offs, ook voor Jacobs. Trainer in Brussel sinds het najaar van 2007, maar voor hem geldt ook: een trainer van Anderlecht moet resultaten voorleggen. Titels pakken. Tot dusver eentje, en dat is naar de normen van de club te weinig. Deze zomer is hij einde contract, en dus moet er eentje bij. In de coulissen staat Michel Preud'homme, zichzelf verbannen naar Saudi-Arabië maar daar volgens zij die hem kennen niet gelukkig, immers te trappelen om naar Europa terug te keren.

Bij het afscheid van een jaar hoort een wens. Net als velen in uw omgeving wensen ook wij u heel oprecht een gezond en gelukkig 2012.

DOOR PETER T'KINT

"Ook in 2011 was voetbal een kwestie van opportuniteiten."

Met Bergen-Anderlecht viel gisteren het doek over het Belgisch voetbal in 2011. 2011 was het jaar waarin de Rode Duivels zich alweer niet plaatsten voor een groot toernooi, het jaar van het afscheid van Frank De Bleeckere, het jaar van spannende play-offs met RC Genk tegen Standard als absolute uitsmijter. 2011 was het jaar van Thibaut Courtois, zonder wiens gouden handen RC Genk het tijdens de herfst zonder Champions League had moeten stellen. Courtois zit nu in Madrid (maar maandag even op Chelsea in de tribune, de wereld is klein voor een topvoetballer) en heeft naar eigen zeggen af en toe heimwee naar Genk en het zachte Limburg. Koken via Skype is ook niet alles. 2011 was ook het jaar van het nieuwe televisiecontract, ruim 55 miljoen wordt er nu jaarlijks door de zenders in de Jupiler League gepompt. Toen in 1984 de KBVB die rechten voor het eerst verkocht, leverde dat slechts een half miljoen euro op. Vreemde vaststelling daarbij: nog steeds zijn er clubs die ondanks dat vele geld in de problemen raken en betalingsmoeilijkheden kennen. 2011 was ook het jaar van de zakenmensen die zich - aangetrokken door de sterkst gemediatiseerde businesssector - razendsnel op het voorplan werkten en serieuze ambities uitspraken. Patrick Decuyper ging met Waregem eerste klasse bestormen, zijn voornaamgenoot Vanoppen beloofde veel in Antwerpen, maar beiden brandden vooralsnog vooral hun billen en gingen verblind door hun ambitie achter de schermen allianties aan met figuren van wie nog moet blijken hoe goed ze het menen met hun clubs. Benoît Morrenne kwam voltijds in dienst van STVV, maar leerde daar dat een carrière in de autosector nog wat anders is dan een eersteklasser runnen. Marc Wilmots, ooit nog kort op Stayen aan de slag als trainer, moet daar nu helpen het schip recht te trekken. Misschien moeten de drie in 2012 maar eens een voorbeeld nemen aan Jan Callewaert. De voorbije maanden amper, zeg maar helemaal niet in de media terug te vinden, terwijl zijn ploeg OHL het toch niet onaardig doet bij haar debuut in eerste klasse. Niet de grootste namen, zeker niet de grootste talenten, maar bij tijd en wijle was het feest aan Den Dreef. Van ons krijgen ze alvast de prijs van de coolste song bij een doelpunt. 'Sweet Caroline', nooit geweten dat Neil Diamond hip kon zijn. Roland Duchâtelet die STVV inruilt voor Standard, de flirt van Luciano D'Onofrio met Anderlecht, in Brussel afgeblokt door de ethici in het Anderlechtbestuur: voor bestuurslui geldt wat voor voetballers al langer normaal is: hun sport is een kwestie van opportuniteiten. Ook dat leerde 2011. De opvallendste zakenman is Bart Verhaeghe, die zowel Club Brugge als de profliga op een zeer directe manier dooreenschudde, daarbij het harde woord niet schuwend. Drie trainers had/nam Verhaeghe in 2011 onder contract, maar de resultaten waren al even wisselvallig als het voetbal van zijn ploeg. Het niveau moet straks omhoog, want voor Christoph Daum zijn de (op papier) makkelijke hapjes nu wel allemaal op één rij verorberd. 2011 eindigde zoals het begon, met Anderlecht aan de leiding in eerste klasse. Nadien schoot het zichzelf even sportief in de voet met de verkoop van Mbark Boussoufa. Dat, gekoppeld aan de blessure van LucasBiglia, bleek van het goede te veel in de play-offs. De Brusselaars herstelden tijdens de transferperiode het evenwicht, al zijn de uitblinkers van het najaar niet de transfers, maar de jongens die zijn gebleven: Suárez, Gillet en de nieuwkomer van het jaar, Canesin. Achttien op achttien: wat Ariël Jacobs op Europees vlak deed, was klasse. Uitkijken is het nu naar de prestaties in eigen land. De eerste wedstrijd na de winterstop is al direct een clásico, tegen Club Brugge. Maar nog veel belangrijker zijn de play-offs, ook voor Jacobs. Trainer in Brussel sinds het najaar van 2007, maar voor hem geldt ook: een trainer van Anderlecht moet resultaten voorleggen. Titels pakken. Tot dusver eentje, en dat is naar de normen van de club te weinig. Deze zomer is hij einde contract, en dus moet er eentje bij. In de coulissen staat Michel Preud'homme, zichzelf verbannen naar Saudi-Arabië maar daar volgens zij die hem kennen niet gelukkig, immers te trappelen om naar Europa terug te keren. Bij het afscheid van een jaar hoort een wens. Net als velen in uw omgeving wensen ook wij u heel oprecht een gezond en gelukkig 2012. DOOR PETER T'KINT"Ook in 2011 was voetbal een kwestie van opportuniteiten."