Met duidelijke afspraken heeft Sef Vergoossen in Genk iets heel mooi neergezet. Daaraan wordt door de trainer zonder grondige reden niet getornd. Op een zeldzame keer na, zoals toen hem tegen Sparta Praag het water aan de lippen stond, sleutelt de Nederlander nauwelijks aan zijn 4-4-2-opstelling. Gewisseld wordt daarin nauwelijks. Als dat toch gebeurt, blijkt de rijkdom van de Genkse kern : Takayuki Suzuki voor M...

Met duidelijke afspraken heeft Sef Vergoossen in Genk iets heel mooi neergezet. Daaraan wordt door de trainer zonder grondige reden niet getornd. Op een zeldzame keer na, zoals toen hem tegen Sparta Praag het water aan de lippen stond, sleutelt de Nederlander nauwelijks aan zijn 4-4-2-opstelling. Gewisseld wordt daarin nauwelijks. Als dat toch gebeurt, blijkt de rijkdom van de Genkse kern : Takayuki Suzuki voor Mirsad Beslija of Justice Wamfor voor Kevin Vanbeuren, het hoeft geen verzwakking te betekenen. De ploeg drijft vooral op het collectief, opgehangen aan de klasse van het centrale middenveldersduo Bernd Thijs- Josip Skoko. Een duo dat qua looplijnen en positiespel vooral oog moet hebben voor wat het spitsenduo Wesley Sonck- Moumouni Dagano doet. Pas dan kan de tegenstander worden opgesloten bij balverlies en kunnen ruimtes worden gecreëerd bij balbezit. Belangrijk daarin zijn ook de acties die Beslija op rechts en Koen Daerden op links maken. Want wordt onvoldoende pressie naar voren gezet, dan dreigt het zwakke punt van het Genkse elftal naar boven te komen. Namelijk dat de ploeg onder druk van de tegenstander haar koelbloedigheid verliest en te dikwijls naar de lange bal grijpt. Dan blijkt centraal achterin het gebrek aan coördinatie tussen Seyfo Soley en Didier Zokora, waardoor de flankverdedigers Vanbeuren en Akram Roumani nauwelijks nog kunnen uitvoetballen. Ook de meevoetballende kwaliteiten van doelman Jan Moonskomen dan onvoldoende tot hun recht. RC Genk heeft er dan ook alle belang bij in de Champions League net als in de competitie aanvallend voor de dag te komen. Want als er één zwakte in het elftal van Sef Vergoossen zit, dan wel het onvermogen om georganiseerd op de verdediging te leunen en te loeren op de counter. Want dan schuilt het gevaar in de onervarenheid van een aantal spelers, die door zenuwen overmand het overzicht verliezen en het positiespel dreigen te verwaarlozen. Dan blijkt ook dat als Dagano en Sonck balvastheid missen, de tegenstander heel snel het initiatief kan overnemen en tegenprikken. Veel meer moet de ploeg het daarom hebben van een snelle balcirculatie en gevarieerde spelpatronen door het centrum en over de flanken. Kunst voor Genk wordt dus om op Europees niveau dezelfde jeugdige lef tentoon te spreiden als waarmee het vorig seizoen in de competitie de titel pakte.