Het zal wel liggen aan het feit dat ik een vrouw ben, maar die tattoos... Dat is toch niet mooi? Oké, ik heb zelf ook een kleintje, en ook al zou ik die op de dag van vandaag niet meer zetten - ik heb er geen spijt van. Maar ik zie op de velden elke week voetballers met hele armen bedekt met inkt. ...

Het zal wel liggen aan het feit dat ik een vrouw ben, maar die tattoos... Dat is toch niet mooi? Oké, ik heb zelf ook een kleintje, en ook al zou ik die op de dag van vandaag niet meer zetten - ik heb er geen spijt van. Maar ik zie op de velden elke week voetballers met hele armen bedekt met inkt. Of kijk naar het been en de complete torso van Memphis Depay. Helemaal vol gekalkt, met op zijn rug een grote leeuw die grauwt naar de hele wereld. Dat kan toch niet gezond zijn, al die inkt in je lijf? En dat voor een topsporter... Wat me het meest frappeert, is dat die mannen elkaar allemaal nadoen. Vanuit het motto dat ze anders willen zijn. Zoals met de gothics die allemaal in zwart gaan. Of de skaters met grote spijkerbroeken en kettingen aan hun broek. De hippies met ongewassen oksels en ongekamd haar. Ze zetten zich af tegen de massa om zich vervolgens aan te sluiten bij een andere groepering. Zo is de voetballer de man met de sleeves geworden. Maar bon, ik heb dus zelf ook een tattootje. Die voor mij de uiterlijke expressie is van een innerlijke strijd. Het herinnert me aan toen, toen alles nog zo anders was. Zoals al die armen met inkt vol met verhalen zullen staan. Dus wie ben ik?