D avy Theunis, Mariska, hun twee kinderen, Femke (5) en Siebe (2,5), hun Deense dog en hun Jack Russell, wonen sinds een maand in een gloednieuwe wijk in Kieldrecht. De buurt is nog bezaaid met bouwwerven, overal ligt het zand nog in een dik tapijt op de klinkers van de oprit. "Deze wijk was in feite bedoeld voor de mensen uit Doel", vertelt Davy. "Maar uiteindelijk zijn maar een stuk of drie van onze buren uitgeweken Doelenaars. De meesten zijn blijkbaar verder af gaan wonen."
...

D avy Theunis, Mariska, hun twee kinderen, Femke (5) en Siebe (2,5), hun Deense dog en hun Jack Russell, wonen sinds een maand in een gloednieuwe wijk in Kieldrecht. De buurt is nog bezaaid met bouwwerven, overal ligt het zand nog in een dik tapijt op de klinkers van de oprit. "Deze wijk was in feite bedoeld voor de mensen uit Doel", vertelt Davy. "Maar uiteindelijk zijn maar een stuk of drie van onze buren uitgeweken Doelenaars. De meesten zijn blijkbaar verder af gaan wonen." Het huis van het gezin Theunis is nog een work in progress. "Maar de huur van ons appartement liep af en we hadden enkel nog wat afwerking te doen", vertelt Davy, "en dus zijn we al verhuisd." Het is ook nog even wennen aan de nieuwe habitat. "Ik voel me hier nog niet thuis", bekent Davy. "We moeten het hier nog wat gezellig maken", zegt Mariska. "De muren moeten nog geverfd worden, ik hou niet van dat wit, dat vinden we allebei veel te kil. Er moet een warmer kleur op, beigebruin of zoiets. En we gaan binnenkort nieuwe meubels kopen. Nu kleuren die blauwe zetels niet meer op onze donkergrijze vloer.""Ik verzorg mijn uiterlijk zo goed mogelijk", vertelt Davy. "Met kleren ben ik niet zo hard bezig. Alhoewel ik nooit iets zou kopen als Mariska maar lauwtjes 'dat gaat wel' zegt in de winkel. Maar merken, dat interesseert me allemaal niet. Ik heb wel een waarlijk ijdel trekje : ik zal niet buitengaan zonder gel in mijn haar. Ik doe er elke dag wetlookgel in. Dat duurt maar een ogenblik hoor.""Mariska en ik zijn al elf jaar samen", vertelt Davy. "Ik denk dat ik me gelukkig mag prijzen dat ik zo vroeg ben beginnen verkeren. Mariska heeft me rustiger gemaakt. (lacht) Ik kon het vroeger wel gebruiken om een klein beetje afgeremd te worden ... Misschien had ik zonder haar wel enige stapjes op het verkeerde pad gezet, je weet maar nooit." "Ik ben meer een huismus, ik geniet van een avond thuis, in mijn zetelke", zegt Mariska onder plagerig bedenkelijke blikken van Davy. "We waren ook nog erg jong toen we aan kinderen zijn begonnen", vervolgt Davy. "Ik was 21 en Mariska 22 toen we Femke kregen." "Ik moet het bekennen, ik snoep nogal veel." Dat horen we niet alle dagen van een profvoetballer. Mariska beaamt het volmondig : "Inderdaad. En als hij aan een doos koeken of cakejes begint, moet ze helemaal op." "Ik kom ook wel makkelijk aan", vervolgt Davy. "Gelukkig verbrand ik al die calorieën makkelijk tijdens het seizoen. Toen ik geblesseerd was, kwam ik meteen aan. Toen ben ik meteen op mijn eten gaan letten. Ook buiten het seizoen snoep ik een heel stuk minder. Maar wacht tot ik stop met voetballen, dan verdik ik meteen ettelijke kilo's, reken maar."Een eigen huis hebben is altijd een speciaal gevoel. Maar dat huis ook met je eigen handen bouwen is nog iets aparts. Davy deed dat. "Ik heb bijna alles zelf gedaan. Metsen kon ik al van jongs af aan, wij zijn thuis allemaal nogal handig in dat soort dingen. Ook de vloeren en zo heb ik zelf gelegd. Enkel de elektriciteit en het gas, daar ben ik niet aan begonnen, dat leek me wat gevaarlijk. De waterleidingen en de verwarming daarentegen zijn wel van makelij Theunis. Er zijn wel vaak familie of vrienden komen helpen." l ILKA DE BISSCHOP