Slechts dertien teams verschenen aan de aftrap van dit WK. Argentinië, Bolivië, Brazilië, Chili, de Verenigde Staten, Mexico, Paraguay en Peru vertegenwoordigden samen met het gastland het Amerikaanse continent. De Europese afvaardiging bestond slechts uit de vier geciteerde teams, want het avontuur was te duur en duurde te lang. Momenteel kan de West-Europeaan Montevideo bereiken na een vlucht van twaalf uur en doorgaans een tussenstop in Buenos Aires. Maar anno 1930 was de zee de enige route naar Uruguay.
...

Slechts dertien teams verschenen aan de aftrap van dit WK. Argentinië, Bolivië, Brazilië, Chili, de Verenigde Staten, Mexico, Paraguay en Peru vertegenwoordigden samen met het gastland het Amerikaanse continent. De Europese afvaardiging bestond slechts uit de vier geciteerde teams, want het avontuur was te duur en duurde te lang. Momenteel kan de West-Europeaan Montevideo bereiken na een vlucht van twaalf uur en doorgaans een tussenstop in Buenos Aires. Maar anno 1930 was de zee de enige route naar Uruguay.Uruguay kreeg de organisatie van dit WK toegewezen omdat het in 1930 de honderdste verjaardag van zijn onafhankelijkheid vierde. Voor de gelegenheid werd een gloednieuw stadion gebouwd dat de naam Estadio Centenario meekreeg. Het bood plaats aan honderdduizend mensen en die zagen de lokale ploeg de eerste Beker Jules Rimet winnen. In de finale nam Uruguay afstand van de buren uit Argentinië : 4-2. Uruguay beschikte toen over een mythisch team, dat in 1924 en 1928 ook al olympisch kampioen was geworden. Later, in 1950, schreef Uruguay nog een tweede wereldtitel op zijn erelijst in. Daarvoor ging het het grote Brazilië voor eigen publiek kloppen. wee wereldtitels. Het amper drie miljoen inwoners tellende Uruguay - de naam komt uit het dialect van de plaatselijke indianen en betekent letterlijk : stroom ( guay) van de vogels ( uru) - bezit als voetbalnatie wel degelijk een verleden. Maar heeft het ook een heden en een toekomst ? "Jawel", verzekert Heber Americo Gonzalez, directeur van de dienst Pers en Public Relations van de Uruguayaanse voetbalbond. "Ons doel bestaat erin dat onze jonge voetballers niet gebukt gaan onder de last van het verleden, maar integendeel uit dat verleden putten als een bron van motivatie. Ze moeten er zichzelf van overtuigen dat zij ook zoiets kunnen verwezenlijken, op voorwaarde dat ze er keihard voor willen werken. De grootste fout die we zouden kunnen begaan is op onze lauweren rusten. Dat doen we dan ook niet. Integendeel, we zijn net bijzonder actief op het vlak van vorming van voetballers. Natuurlijk gaan we er trots op dat we bij de zeven landen behoren die ooit een wereldtitel wonnen. Maar we beseffen dat we beter vooruit dan achteruit kijken." Luttele uren na dit onderhoud zal Heber America Gonzalez zich bij de Uruguayaanse selectie van minzeventienjarigen voegen en afreizen naar Brazilië voor een internationaal toernooi, de Beker Joao Havelange. Uruguay trok er overigens als titelverdediger naartoe."Onder leiding van trainer Jorge Da Silva vatten wij trouwens dit jaar een nieuwe opleidingscampagne aan", vervolgt Heber Americo Gonzalez. "Wij willen een generatie van vijftien en zestien jaar jonge voetballers voor het grote werk klaarstomen. Die jongeren willen we ervaring laten opdoen in het vooruitzicht van het Zuid-Amerikaanse kampioenschap voor minzeventienjarigen, dat in 2003 in Uruguay wordt georganiseerd. De vorige vormingscampagne werd gedirigeerd door Victor Pua, de huidige bondscoach. Ze begon in 1995 en mondde uit in de kwalificatie voor de eindronde van het WK 2002. De ploeg die straks naar Japan en Zuid-Korea afreist, is effectief voor negentig procent samengesteld uit spelers die we zeven jaar geleden rekruteerden en sindsdien begeleidden, en dat onder de hoede van een coach die samen met de spelers promoveerde naar de seniores." Met andere woorden, Victor Pua kent zijn spelers als zijn binnenzak. En omgekeerd weten de spelers tot in de details wat ze van hun coach mogen verwachten. Deze contuïteit is een hoge zeldzaamheid in het Zuid-Amerikaanse voetbal, waarin men doorgaans een coach doorstuurt na de geringste nederlaag.ie is deze Victor Pua ? Alleszins iemand die in Europa weinig bekendheid geniet. "Pua was een briljant voetballer, met een geweldige reputatie in Uruguay en de buurlanden", vertelt Heber Americo Gonzalez. "Zijn trainerscarrière startte hij op bij Club Atletico River Plate - niet het River Plate van Buenos Aires, wel dat van Montevideo. Met deze ploeg werd hij Uruguayaans vice-kampioen, nadien trad hij als jeugdtrainer in dienst bij de voetbalbond. Hij drukte zijn stempel op alle jeugdploegen waarmee hij werkte. Zonder uitzondering brachten die teams voetbal van een grote kwaliteit. Pua kan ook prima resultaten voorleggen, met als grootste succes de titel van vice-wereldkampioen bij de mintwintigjarigen, behaald in 1997."De Belgische beloften kregen de kans om zich met deze generatie jonge Uruguayanen te meten naar aanleiding van het jeugd-WK in Maleisië. Uruguay haalde het met 3-0.Heber Americo Gonzalez : "Jongeren vormen is voor een klein, arm land als Uruguay de enige manier om zich op het hoogste niveau van het internationale voetbal te handhaven. De opleiding en begeleiding van jongeren is dan ook een constante bekommernis van de voetbalbond. Eén van de grote verdiensten van Victor Pua is dat hij tot in de kleinste hoeken van het land naar jong talent is gaan zoeken. Op de meest afgelegen plekken heeft hij anoniem wedstrijden bijgewoond. Ik moet zeggen, er zijn weinig vissen door de mazen van het net gesparteld. Meer zelfs, Pua heeft enkele ware kanjers opgevist. Dat heeft ons toegelaten om ons, na een afwezigheid van twaalf jaar, opnieuw aanwezig te zijn op een WK-eindronde."De vorige WK-deelname dateert inderdaad van 1990. En ook toen, in Italië, gaven de Belgen Uruguay partij. De Rode Duivels wonnen met 3-1. Enzo Francescoli was toen de uitgesproken vedette. Ook het huidige Uruguay bevat enkele spelers van ferme allure. Als absolute uitblinker geldt Alvaro Recoba, die voor Inter Milaan uitkomt. Verder Nicolas Olivera (FC Sevilla) en Gianni Guigou (AS Roma). Uruguay kwalificeerde zich niet zonder problemen. Het eindigde als vijfde in zijn Zuid-Amerikaanse kwalificatiegroep en geraakte pas met de hakken over sloot na een barrageduel tegen Australië. Down Under werd met 1-0 verloren, in Montevideo met 3-0 gewonnen. Heber Americo Gonzalez gaat de filosofische toer op. "Kwalificatie is kwalificatie. Door de grote poort of langs een achterdeurtje, dat heeft geen enkel belang. Ons doel is bereikt. We hebben de grote afspraak gehaald." et welke ambities begeeft Uruguay zich naar de grote afspraak ? Heber Americo Gonzalez blijft bescheiden. "We hebben voor iedereen respect en we beseffen dat we met Frankrijk, Senegal en Denemarken niet in de gemakkelijkste groep zijn terechtgekomen. Maar evengoed zijn we ons bewust van onze kwaliteiten. We hopen zo ver mogelijk te geraken."Bondscoach Victor Pua predikt mooi voetbal. Het heeft er alle schijn van dat Uruguay in Azië wil breken met zijn imago. Want in het verleden was het vooral berucht wegens beenhard voetbal. "Daar ga ik helemaal niet mee akkoord", steigert Heber Americo Gonzalez. "Uruguay heeft nooit gemeen gevoetbald. Sommige waarnemers hebben dat totaal verkeerd beoordeeld en hebben ons een etiket opgekleefd, dat langs geen kanten strookt met de werkelijkheid. Onze spelers gaan zeer geëngageerd de duels aan, maar nooit met de intentie om de tegenstander te verwonden. Natuurlijk, als je in de duels je voet niet zet, kun je nooit een wedstrijd winnen."Anders dan de meeste Zuid-Amerikaanse hoofdsteden is Montevideo een aangename, veilige stad. Met een kustlijn van zeventien kilometer, waar het wemelt van wandelaars en joggers van alle leeftijden. Het strand van Pocitos doet denken aan dat van Copacabana en wettigt de toeristische ambities van Uruguay. Zo'n honderdvijftig kilometer verderop staat Punta Del Este te boek als een zalige badstad, waar vooral Argentijnse toeristen neerstrijken. Alleen, momenteel blijven de meeste hotels leeg : de horeacasector heeft zwaar te lijden onder de devaluatie van de Argentijnse peso.De Uruguayaanse peso houdt zich ondertussen stabiel, maar rooskleurig kan de economische toestand van het land bezwaarlijk genoemd worden. "Alle voetbalclubs hebben economische problemen", geeft Heber Americo Gonzalez toe. "De beste spelers verlaten het land vlug. Tachtig procent van onze internationals toeft in het buitenland. Vandaar dat de doorsnee Uruguayaanse voetballiefhebber van nabij de Spaanse en Italiaanse competitie volgt. Het is de enige manier om zijn favoriete Uruguayaanse spelers aan het werk te zien."In Uruguay zelf spreken de prestaties van Nacional en Peñarol het meest tot de verbeelding. Ze lokken voor hun thuiswedstrijden om en bij de twintigduizend mensen naar het Centenario-stadion, waarvan de capaciteit tegenwoordig tot zestigduizend plaatsen is afgezwakt. Twaalf van de achttien eersteklassers zijn in de hoofdstad gevestigd. Vier jaar geleden huisvestte Montevideo álle eersteklassers. Geen gezonde situatie, beseft ook Heber Americo Gonzalez. "Het was een grote zorg van de voetbalbond om een echte nationale competitie op poten te zetten. Provincieclubs werden in de eerste klasse geïntegreerd en genieten dezelfde behandeling als de clubs uit Montevideo."door Daniel Devos,"Uruguay heeft nooit gemeen gevoetbald. Dat beeld is totaal verkeerd."