Zijn vriendin is zowat de enige betrokken partij die de terugkeer van Laurent Delorge uit Engeland naar België géén goede zaak vindt. Vorig jaar stapte zij over van een Belgische naar een Engelse universiteit, omdat haar vriend daar in Coventry toch maar eenzaam zat te zijn. Nu zit zíj ginder alleen. De voetballer voelt zich wel een beetje schuldig. "Ik zal eens een lief sms'ke sturen."
...

Zijn vriendin is zowat de enige betrokken partij die de terugkeer van Laurent Delorge uit Engeland naar België géén goede zaak vindt. Vorig jaar stapte zij over van een Belgische naar een Engelse universiteit, omdat haar vriend daar in Coventry toch maar eenzaam zat te zijn. Nu zit zíj ginder alleen. De voetballer voelt zich wel een beetje schuldig. "Ik zal eens een lief sms'ke sturen." Niet dat hij wegkwijnde in Engeland. Het landelijke Lemmington, waar hij woonde, had weinig te maken met de grauwe industriestad die Coventry is. Het leven, vindt hij, viel er wel mee, ook al bleven de sociale contacten op de club beperkt tot de wedstrijden en de trainingen. Samen op stap gaan was er niet bij. Veel vrienden laat hij er dan ook niet achter : "Die zitten nog hier. Je mist ze wel, samen met je familie. Mijn broertje miste ik enorm. Hij is nu al veertien."Maar het meest miste hij het voetballen. Leverde zijn verblijf in Engeland hem een flinke spaarpot op, dan beleefde hij weinig plezier op het veld. Al in zijn eerste oefenwedstrijd viel hij uit met een gebroken been. Daarna sukkelde hij van de ene blessure in de andere. Toen hij fit was, zag trainer Gordon Strachan het niet zitten om hem een kans te geven. "Coventry streed om niet te degraderen", zegt Laurent Delorge. "Daarom, legde hij me uit, viel hij terug op de oudere, meer ervaren spelers. Maar Coventry zakte toch." Vorig jaar in de First Division, de Engelse tweede klasse, kwam de jonge Belg wel aan spelen toe. Dat was na het ontslag van Strachan. Meer dan dertig van de vijftig wedstrijden maakte hij mee, maar de verhoopte terugkeer naar de Premier League kwam er niet. "De betaalzender die de tv-gelden in de First Division betaalde ( ITV, nvdr), is failliet. Wie uit de Premier League zakt, krijgt nog twee jaar geld van betaalzender Sky TV, dat de tv-gelden in de hoogste klasse betaalt. Parachutegeld noemen ze het daar, om niet te hard neer te komen als je een reeks zakt. Daarom wilde Coventry te allen prijze terug omhoog." Helaas slaagde het daar niet in. "Als je in de onderlinge wedstrijden tegen de topzes maar één match wint," weet Delorge, "verdien je het niet te promoveren. Nochtans waren we qua individueel talent de beste ploeg in de First Division. Halfweg stonden we ook aan de leiding. Maar er stond geen team op het veld, het samenspel leek nergens naar. Een aantal spelers dacht alleen aan zichzelf en hun persoonlijke terugkeer naar de Premier League. Toen was het afgelopen. We haalden zelfs de play-offs niet. Er stak maar één ploeg bovenuit : Manchester City, dat schitterend voetbal speelde en terecht kampioen werd."Dit seizoen kreeg Delorge al vroeg te horen dat hij beter vertrok. Aan spelen zou hij niet meer toe komen. "Bij de competitiestart was ik nochtans titularis. Al in de eerste wedstrijd tegen Sheffield United viel ik weer uit met een vleeswonde. In september speelde ik nog een helft tegen Sheffield Wednesday. Drie dagen na die match werden ik en drie andere spelers bij de clubleiding geroepen. Die zei eenvoudigweg dat ze moesten besparen en dat onze contracten te zwaar waren voor de First Division. Ik wist dat ik één van de zwaarste contracten had, dan moet je niet aandringen om te mogen blijven. Dus vroeg ik mijn manager om uit te kijken naar een andere club. Na een maand vond ik het beter niet meer rond te kijken in Engeland. Ik was uitgekeken op het voetbal in de First Division. Het is er heel sfeervol voetballen, in allemaal volle stadions, maar op het veld is het allemaal hetzelfde. Alleen het voetbal in de Premier League is anders, maar daar had ik nauwelijks gespeeld en kende niemand me. Ik moest er mijn zinnen dus niet op zetten. Beter leek het mij naar België terug te keren, of iets in Nederland te zoeken."Hij verliet Engeland zonder spijt. "Ik had graag laten zien met prestaties op het veld dat ik zo'n duur en lang contract waard was. Het is me in de Premier League nauwelijks gelukt, al speelde ik mijn beste wedstrijden vorig jaar in de beker tegen Tottenham en Chelsea. Ik heb nooit kunnen tonen wat ik kan. Dat vind ik jammer. Gebuisd zou ik het niet noemen, dat klinkt zo zwaar, maar het was niet goed genoeg. Misschien ga je beter naar Engeland als je al helemaal gevormd bent als speler dan wanneer je nog aan het openbloeien bent. Want aan vorming van jonge spelers doen ze ginder niet veel, heb ik gemerkt. Je ziet er ook weinig piepjonge spelers. Toen ik er aankwam, was ik met mijn negentien jaar met vier jaar verschil de jongste speler."Bij Lierse moet hij afkicken van de Engelse manier van werken. Op trainingskamp schrok Laurent Delorge toen hij een hartslagmeter omgebonden kreeg. "Dat kregen we in Engeland zelfs in de voorbereiding niet. Je traint er constant op weerstand, je zit voortdurend in het rood. Het gevolg is dat je niet meer fris aan een match begint, maar daar leer je na een paar maanden wel mee te leven. In de First Division train je maar één keer per dag, omdat je er zoveel wedstrijden speelt : 46 in de competitie, plus bekermatchen en helemaal geen winterbreak. Integendeel, 's winters volgen de matchen elkaar nog sneller op. Op den duur snak je naar rust."Twee jaar geleden al overwoog hij een eerste keer Coventry te verlaten. Een test bij Anderlecht leverde niets op. "Het leek me wel iets op dat moment, omdat ik bij Coventry geblokkeerd zat. Het jaar voor we degradeerden, eindigden we als tiende. Toen gaf Strachan een paar jongere spelers wél een kans. Maar mij niet. Het volgende jaar koos hij in volle degradatiestrijd voor ervaring. Die test bij Anderlecht was niet goed, ik was gewoon niet fit genoeg. En dus keerde ik maar terug naar Engeland. Of ik daar van in de put zat ? Niet echt, nee. Omdat ik wist waaraan het lag. Ik wilde toen best uitgeleend worden aan een andere club, bijvoorbeeld in de First Division, maar Coventry wou daar niet van weten. Wie me wilde, moest me maar kopen. Bij voorkeur aan de prijs waarvoor zij me gehaald hadden. Niemand wilde dat bedrag neertellen."Nu mocht hij gratis weg. Niet naar Genk, dat twee jaar geleden al eens informeerde, maar op de hoge vraagprijs afhaakte. Wel naar Lierse, waar hij links of rechts op het middenveld uitgespeeld hoopt te worden. Een gevoelsmatige keuze, ook omdat hij er een trainer aantreft met wie hij vroeger bij Racing Jet Waver graag samenwerkte. " Emilio Ferrera had toen al oog voor details. Wij trainden redelijk modern. Zo werkten we na de wedstrijd bijvoorbeeld met videobeelden om de fouten te corrigeren. Bij ons eerste gesprek waren we er al snel uit. Dat mijn contract heel wat lager ligt dan in Engeland, is niet erg : ik ben niet naar Lierse gekomen om rijk te worden. Vier jaar geleden koos ik voor Gent omdat ik wou bewijzen eerste klasse aan te kunnen. Bij Lierse wil ik gewoon weer spelen en mijn niveau van Gent bevestigen." door Geert Foutré'Gebuisd zou ik het niet noemen, maar het was niet goed genoeg.'