De tegenstellingen raakten elkaar, vorige week woensdag tijdens de uitreiking van de Gouden Schoen in het Brugse Concertgebouw. Enerzijds de nuchterheid van de onbewogen Timmy Simons en anderzijds het flamboyante van het woelwater Wesley Sonck. Ik gun Simons deze trofee van harte. Alleen lijkt hij al dat succes zo nuchter te ondergaan dat ik me toch vragen stel over dat relativerende waarvan hij steeds blijkt geeft. Op een gegeven moment wordt er van je zo'n beeld opgehangen en onbewust ga je het een beetje versterken door z...

De tegenstellingen raakten elkaar, vorige week woensdag tijdens de uitreiking van de Gouden Schoen in het Brugse Concertgebouw. Enerzijds de nuchterheid van de onbewogen Timmy Simons en anderzijds het flamboyante van het woelwater Wesley Sonck. Ik gun Simons deze trofee van harte. Alleen lijkt hij al dat succes zo nuchter te ondergaan dat ik me toch vragen stel over dat relativerende waarvan hij steeds blijkt geeft. Op een gegeven moment wordt er van je zo'n beeld opgehangen en onbewust ga je het een beetje versterken door zo'n rol te spelen. Ik denk dat Timmy Simons barst van de ambitie. Hij zegt het fijn te vinden als hij tien jaar voor Club Brugge zou kunnen spelen, maar diep in zijn binnenste brandt de ambitie om naar het buitenland te vertrekken. En dat is maar goed ook. Timmy heeft er de kwaliteiten voor. Op voorwaarde dat hij dan inderdaad genoeg karakter en mentale hardheid heeft om voor zichzelf op te komen. In het buitenland zal hij als voetballer en als mens helemaal ontleed worden. Ik hoor Timmy zeggen dat hij hoopt dat hij dezelfde zal blijven. Maar in het buitenland moet hij assertiever worden en zeggen waar het op staat. Anders wordt hij daar opgegeten. Simons is slim genoeg om dat te beseffen. Voor de uitreiking van de Gouden Schoen deed hij heel gelaten over zijn kansen. Maar tijdens de uitzending kon je de spanning van zijn gezicht scheppen. Dat is maar normaal. Als je zo'n jaar achter de rug hebt, mag er maar één doel zijn : die Gouden Schoen pakken. Wesley Sonck had daar ook op gehoopt. Hij demonstreerde ten volle zijn ontgoocheling. Ik heb het voor Sonck. Hij zegt altijd zijn mening, hij windt er geen doekjes om, hij jaagt zijn ploegmaats vooruit, hij scheldt en stimuleert. In feite kiest hij niet voor de gemakkelijkste weg. Door die attitude zal er aan Sonck altijd iets controversieels hangen. Hij lijkt dat ook te beseffen. Daarom verwonderde me zijn reactie na de Gouden Schoen enigszins. Sonck klaagde erover dat die houding hem punten koste. Dat begrijp ik niet goed. Voetballers die zich zo willen profileren, weten dat hetgeen ze vertellen op een gegeven moment op hun gezicht kan ontploffen. Dan moet je daar achteraf ook niet over jammeren. Niettemin : ik hou van voetballers met een mening. Zoals Marc Wilmots, die terecht een bekroning kreeg voor heel zijn voetbalcarrière. De manier waarop hij steeds weer alles opofferde voor die nationale ploeg is indrukwekkend. Hij liet zich telkens weer opereren om toch maar tijdig fit te geraken. Alsof het zijn hobby was. Dat Wilmots nu bij Schalke niet meer bij de achttien hoort, is jammer op het einde van zo'n schitterende carrière. Maar hij is op een onverantwoorde manier met zijn lichaam omgesprongen. Heel vaak voor de nationale ploeg. Ondanks die Lifetime Archievement Award is de return daarvoor eigenlijk heel mager.