Ik vind het niet terecht dat Club Brugge na die 0-1-nederlaag tegen Barcelona hier en daar is afgevallen. Alsof de zege tegen Galatasaray niets meer voorstelde. Terwijl je die wedstrijd tegen Barcelona in zijn juiste context moet plaatsen : niets is ondankbaarder dan tegen een zogenaamde B-ploeg te moeten uitkomen. Omdat dit alleen maar belastend werkt. Iedereen gaat ervan uit dat je die match zomaar wint. Dat verklaart de behoudende manier waarop Club aan de wedstrijd begon. Er was een heilige schrik om een goal binnen te krijgen. Het mechanisme draaide zich daardoor volled...

Ik vind het niet terecht dat Club Brugge na die 0-1-nederlaag tegen Barcelona hier en daar is afgevallen. Alsof de zege tegen Galatasaray niets meer voorstelde. Terwijl je die wedstrijd tegen Barcelona in zijn juiste context moet plaatsen : niets is ondankbaarder dan tegen een zogenaamde B-ploeg te moeten uitkomen. Omdat dit alleen maar belastend werkt. Iedereen gaat ervan uit dat je die match zomaar wint. Dat verklaart de behoudende manier waarop Club aan de wedstrijd begon. Er was een heilige schrik om een goal binnen te krijgen. Het mechanisme draaide zich daardoor volledig om. Je ging anders spelen. Er was een zekere angst voor de tegenstander, je wil in de eerste plaats niet afgaan. Als je tegen de sterkste ploeg van Barcelona speelt, is er respect, maar geen angst. Dan ga je veel onbevangener voetballen. Die wedstrijd van vorige week dinsdag heeft dan ook een verkeerd beeld gegeven over de kracht van Club Brugge. Los van het gegeven dat je de waarde van zo'n B-elftal van Barcelona niet mag onderschatten. Geen enkele van die spelers uit de tweede ploeg is financieel haalbaar voor een Belgische club. Dat zegt genoeg. Als Real Madrid volgende week ook met een B-elftal op RC Genk aantreedt kan dat ook weer voor een bijkomende druk zorgen. Met dat verschil dat die ploeg nog veel meer dan deze van Barcelona een volwaardige Spaanse eersteklasser is. Maar wellicht begint Genk met een heel andere ingesteldheid aan die match. Omdat ze vrijwel kansloos zijn.Het gegeven dat sommige clubs nu hun B-elftal afvaardigen als ze zeker zijn van de kwalificatie accentueert naar mijn idee het falen van het rotatiesysteem. Een paar jaar geleden sprak iedereen nog volop over roteren, midden een druk programma moesten de spelers af en toe wat herademen. Het systeem, zo hoorde je toen, was belangrijk, de spelers minder. Nu gaat het weer over de spelers en minder over het concept. Dat is toch een merkwaardige ommezwaai in de manier van denken. Dat je die spelers wel degelijk kan inpassen heeft Anderlecht vorige week tegen Midtjylland bewezen met de wijze waarop Nenad Jestrovic in de ploeg kwam. Het bewijst dat je automatismen in de eerste plaats op training kweekt en aanscherpt. Van alle topploegen is Manchester United de enige die het rotatiesysteem nog gebruikt. Ook al krijgt Alex Ferguson daarvoor kritiek. Toch houdt hij daar voorlopig aan vast. Uit principe. Ik hou wel van principiële trainers. Daarom had ik bijvoorbeeld veel bewondering voor hetgeen René Vandereycken vorige week bij FC Twente deed. In een heel moeilijke periode zette hij gewoon drie routiniers uit de kern. Dat je na een paar nederlagen en in een tijd dat je de kritiek hoort borrelen de strijd aangaat tegen ervaren spelers is wel heel erg knap. Het tekent Vandereycken : hij doet geen concessies aan zichzelf en aan zijn voetbalfilosofie. Ook dan niet als dit zich tegen hem kan keren. Dat verdient respect.