Regelmatig heb ik er de voorbije maanden naar verwezen dat Belgische clubs er goed aan zouden doen in de leer te gaan bij Nederlandse verenigingen. Omdat er daar sneller op nieuwe ontwikkelingen is geanticipeerd, omdat de infrastructuur er beter is en het beleid doordachter, omdat er strengere licentievoorwaarden bestaan. Nu kom je tot de vaststelling dat de crisis ook in Nederland keihard toeslaat en dat clubs er in hun voortbestaan worden bedreigd, ondanks de subsidies die men er vaak nog krijgt van de gemeenten.
...

Regelmatig heb ik er de voorbije maanden naar verwezen dat Belgische clubs er goed aan zouden doen in de leer te gaan bij Nederlandse verenigingen. Omdat er daar sneller op nieuwe ontwikkelingen is geanticipeerd, omdat de infrastructuur er beter is en het beleid doordachter, omdat er strengere licentievoorwaarden bestaan. Nu kom je tot de vaststelling dat de crisis ook in Nederland keihard toeslaat en dat clubs er in hun voortbestaan worden bedreigd, ondanks de subsidies die men er vaak nog krijgt van de gemeenten.Vorige week zag ik op de Nederlandse televisie een discussie over de huidige malaise. Daarin bleek onder meer dat de sponsoring na 11 september danig was teruggelopen en dat er met de televisiegelden al bij voorbaat inkomsten waren ingecalculeerd, die uiteindelijk niet kwamen. Maar vooral bleek dat er na het arrest-Bosman veel te zware contracten waren betaald aan modale voetballers. In Nederland zouden voetballers gemiddeld 200.000 euro netto per jaar verdienen, een dikke acht miljoen oude franken. In de toekomst zouden ze nog slechts een derde van hun huidige loon kunnen gaan opstrijken. Sommige voetballers in de eredivisie vroegen zich al luidop af of ze naast het voetbal niet ook nog een job zullen moeten gaan zoeken. De situatie in Lommel heeft vorige week duidelijk gemaakt in welke diepe crisis ook wij zitten. Ik schrok toen ik hoorde dat zelfs de verzekering van de spelers de laatste twee maanden niet meer was betaald, want dat is toch niet eens zó'n immens bedrag. Het deed me denken aan de situatie destijds bij Eendracht Aalst. Ik vind dat het van weinig verantwoordelijkheidsgevoel getuigt als je spelers het veld opstuurt die niet verzekerd zijn. Bovendien is dat ook anti-reclame voor het voetbal. Hoe moet je nu sponsors strikken als zulke toestanden in de publiciteit komen ? Dan kan je als bestuur wel roepen dat het doodjammer is dat zakenmensen niet willen investeren, onlogisch is het natuurlijk niet. De licentievoorwaarden in ons land klonken aanvankelijk heel dreigend, maar waren dat uiteindelijk niet. Het kostte niet veel moeite om met enkele kunstgrepen toch verder te doen. Het viel echter te voorspellen dat de problemen zo alleen maar voor zich uit werden geschoven. Toch verbaast het me dat er nog altijd clubs zijn die met enorm grote spelerskernen blijven verder werken, alsof er weinig aan de hand is. Alsof ze niet willen inzien dat het slecht gaat.Ook bij een aantal voetballers is dat besef nog niet doorgedrongen. Er wordt gevreesd voor een hoge werkloosheid onder de voetballers straks, maar aan hun opstelling tijdens contractbesprekingen schijnt dat niets te veranderen. Een voetballer die zijn voorwaarden niet aanvaard ziet, gaat er nog steeds vanuit dat ze bij een andere club wel ingewilligd worden. Hoog tijd dat hij uit die droom ontwaakt.