Ik wil nog even terugkomen op de ongelukkige wedstrijd die Francky Vandendriessche anderhalve week geleden met de nationale ploeg in Kroatië speelde. Omdat je ook zaterdag in Lokeren weer zag hoe moeilijk keepers zich van dat soort uppercuts herstellen. Bij de eerste goal van Lokeren gaat de bal door de benen van Vandendriessche, de strafschop van Gretarsson raakt hij nog even met de handen, maar een keeper in vorm zou die bal hebben gepakt. Ik weet uit ervaring hoe moeilijk het voor een doelman is om zich na ee...

Ik wil nog even terugkomen op de ongelukkige wedstrijd die Francky Vandendriessche anderhalve week geleden met de nationale ploeg in Kroatië speelde. Omdat je ook zaterdag in Lokeren weer zag hoe moeilijk keepers zich van dat soort uppercuts herstellen. Bij de eerste goal van Lokeren gaat de bal door de benen van Vandendriessche, de strafschop van Gretarsson raakt hij nog even met de handen, maar een keeper in vorm zou die bal hebben gepakt. Ik weet uit ervaring hoe moeilijk het voor een doelman is om zich na een paar fouten weer op te richten. Ooit speelde ik met Antwerp tegen Germinal Ekeren, we verloren met 2-8 en ik vloog uit de ploeg. Maanden spookte die match door mijn hoofd. Natuurlijk was het van Aimé Anthuenis een gok om Vandendriessche op te stellen. Hij was de afgelopen maanden met Moeskroen niet goed bezig. Dat wist Francky natuurlijk zelf ook. Maar je kan toch moeilijk tegen je trainer zeggen dat je liever niet wordt opgesteld. Dat lijkt op vaandelvlucht. Als ex-doelman weet je dat de dingen die Vandendriessche overkwamen kunnen gebeuren. En begin je dan maar te herpakken. Ik heb veel respect voor de manier waarop Francky Vandendriessche na twee kruisbandletsels is teruggekomen. Hij heeft geen kapsones en werkt heel hard. Maar het zal nu niet simpel zijn om zich na die dreun weer op te richten. Omdat je in je onderbewustzijn weet dat dergelijke dingen altijd weer kunnen gebeuren. In de psychologie noemen ze dat faalangst. In die zin had je inderdaad beter Yves Van der Straeten kunnen opstellen die door zijn prestaties bij Lierse wel vertrouwen uitstraalt. Maar achteraf is het altijd gemakkelijk praten. Je kan er niet naast kijken dat we niet meer over goeie doelmannen beschikken. Terwijl de opleiding voor keepers nog nooit zo goed is geweest als op dit moment : er zijn gespecialisserde keepersscholen, het is een tak die bloeit. En toch zie je weinig talent doorstromen. Dat is een contradictie. Maar het vak is natuurlijk wel op een ingrijpende manier veranderd : doelmannen worden meer en meer bepalend. Vroeger mocht je bovendien de bal altijd pakken met je handen, nu niet meer. Ik zag een jaar of twee geleden een invallerswedstrijd tussen Moeskroen en Anderlecht. Francky Vandendriessche deed daar na een blessure zijn wederoptreden en werd na twintig minuten uitgesloten. Toen ging de Braziliaan Cleiton, een technisch sterke voetballer, in de goal staan. Hij deed het goed, maar kende vreemd genoeg wel problemen met het uitvoetballen. Terwijl zijn balbeheersing uitmuntend is. Je mag dat niet onderschatten : doelmannen krijgen doorgaans alleen maar de bal als verdedigers in de problemen zijn en er wordt constant op hen gejaagd. Het is echt een andere stiel geworden. Maar dat geldt natuurlijk voor iedereen.