Vorige week las ik een interview met de vader van Alin Stoica. De manier waarop die nog altijd blijft beklemtonen dat zijn zoon niet moet verdedigen in een wedstrijd, heeft me nog maar eens duidelijk gemaakt waarom Alin bij Anderlecht zo weinig progressie boekte. Die man leeft in een tijd dat hij zelf nog voetbalde. De veranderingen sinds Rinus Michels in het begin van de jaren zeventig bij Ajax het totaalvoetbal introduceerde, zijn hem kennelijk ontgaan. Hij bewijst zijn zoon geen dienst door zo op hem in te praten, ...

Vorige week las ik een interview met de vader van Alin Stoica. De manier waarop die nog altijd blijft beklemtonen dat zijn zoon niet moet verdedigen in een wedstrijd, heeft me nog maar eens duidelijk gemaakt waarom Alin bij Anderlecht zo weinig progressie boekte. Die man leeft in een tijd dat hij zelf nog voetbalde. De veranderingen sinds Rinus Michels in het begin van de jaren zeventig bij Ajax het totaalvoetbal introduceerde, zijn hem kennelijk ontgaan. Hij bewijst zijn zoon geen dienst door zo op hem in te praten, terwijl hij vorige zomer toch gezien moet hebben dat er door de top nu heel anders wordt gescout. In de toekomst zal de klemtoon nog meer gelegd worden op de manier waarop je voor de ploeg functioneert. Voetballers met de instelling van Stoica komen over tien jaar nergens meer aan de bak, ondanks hun intrinsieke kwaliteiten. Ik heb in mijn carrière zelden een voetballer gezien met zo'n zuivere technische bagage als Stoica. Maar ik heb ook nooit zo hard op een voetballer geroepen als in de twee jaar dat ik met hem bij de invallers van Anderlecht speelde. Bij balverlies dacht hij steeds weer : waar moet ik lopen om de bal te krijgen ? Maar nooit : hoe moet ik me bewegen om die bal te heroveren ? In principe is het nochtans niet moeilijk om die omschakeling te maken, het is gewoon een kwestie van willen. Alleen dringt dat maar niet tot Stoica door, je kan zijn pantser niet doorbreken. Vermoedelijk is dat een uitvloeisel van zijn opvoeding. Hoe braaf hij anders ook is in de omgang, nooit heb ik Stoica als een verwaand persoon ervaren. Maar in dit specifieke geval kwam het hem altijd beter uit om naar zijn vader te luisteren, zonder dat hij in de gaten kreeg welke grote achterstand hij in zijn ontwikkeling opliep.Hier en daar bestaat nog altijd de idee dat aanvallend ingestelde spelers frisheid inboeten als ze moeten verdedigen. De echte toppers bewijzen natuurlijk het tegendeel. Kijk maar naar hoe Barcelona tegen Club Brugge speelde. Of naar Real Madrid, zelfs Zidane verdedigt daar bij het leven. Je merkt trouwens dat Real, ondanks al zijn overvloedige talent, zelden uit een individuele actie scoort, maar meestal uit collectief samenspel. Natuurlijk komen die sterren iets makkelijker in balbezit omdat de recuperatie hoger gebeurt, maar het gaat vooral om hun instelling. Ik ben benieuwd naar de manier waarop Stoica bij Club Brugge zal evolueren. In ieder geval zal hij er niet voor een onevenwicht zorgen als hij op dezelfde manier speelt als bij Anderlecht. Het probleem daar was dat er nog twee of drie andere spelers ook zo gingen voetballen. Bij Club Brugge gaan ze voor hem lopen. Misschien denkt Stoica dat het dan toch nog goed gekomen is met zijn carrière, terwijl dat natuurlijk niet klopt. Vorige week dinsdag mocht hij echt niet tevreden zijn met een invalbeurt op Barcelona. Stoica had gewoon bij Barcelona moeten spelen.