Heel lang leek Club Brugge de gevangene te zijn van het systeem dat Trond Sollied destijds had geïntroduceerd. Aanvankelijk maakte Sollied daarmee zowel bij AA Gent als bij Club Brugge ophef, maar het concept was er intussen zo ingedrild en zo herkenbaar dat het steeds gemakkelijker te bespelen viel. De verrassing was er gewoon uit, de sterkte van de ploeg werd enigszins de zwakte, bij zoverre je dat woord in dat verband kan gebruiken. Het zal in die zin wel geen toeval geweest zijn dat Sollied in vriendschappelijke wedstrijden in het buitenland geregeld m...

Heel lang leek Club Brugge de gevangene te zijn van het systeem dat Trond Sollied destijds had geïntroduceerd. Aanvankelijk maakte Sollied daarmee zowel bij AA Gent als bij Club Brugge ophef, maar het concept was er intussen zo ingedrild en zo herkenbaar dat het steeds gemakkelijker te bespelen viel. De verrassing was er gewoon uit, de sterkte van de ploeg werd enigszins de zwakte, bij zoverre je dat woord in dat verband kan gebruiken. Het zal in die zin wel geen toeval geweest zijn dat Sollied in vriendschappelijke wedstrijden in het buitenland geregeld met een 3-5-2 uitpakte. In alle stilte, ver weg van de publiciteit. Terwijl hij naar de buitenwereld de indruk gaf ten alle tijde achter die 4-3-3 te staan, ook al heeft hij dat stramien vorig seizoen al eens veranderd.. Vorige week is tegen Galatasaray gebleken dat Club Brugge op alle manieren succesvol kan zijn. Ook met een 4-4-2 waarop in die match na een kwartier werd teruggevallen, toen bleek dat de Turken maar met één spits aantraden. Het is een systeem dat naar mijn idee ook goed bij Club past. Uiteindelijk heeft de ploeg niet echt die specifieke buitenspelers voor een 4-3-3. Verheyen, Martens en Mendoza, ze hebben de neiging om naar binnen te gaan. Misschien heeft het voor een deel wel met die veldbezetting te maken dat Verheyen en Martens tegen Galatasaray zo goed speelden. Met een specifieke 4-3-3 zou Verheyen nooit die tweede goal hebben gemaakt. Gewoon omdat hij nimmer op links zou gestaan hebben om die bal af te pakken. Op Europees niveau heeft ook de aanwerving van Alin Stoica tot een verandering van systeem geleid. Hij valt op die manier gewoon gemakkelijker te integreren. Het toont dat Sollied veel soepeler en meegaander is dan velen denken. Ook al verwacht ik dat hij voor de meeste Belgische competitiewedstrijden op de oude patronen gaat terugvallen. Met Saeternes lijken ze daarvoor dan wel weer de ideale centrale spits te hebben. Die is binnen zo'n stramien opgeleid. Het is opmerkelijk dat Club onbekende buitenlanders blijft aantrekken die aan het elftal iets toevoegen. De ploeg baadt echt in rijkdom. Toen Club in het begin van het seizoen met zijn tweede elftal de Supercup pakte op RC Genk stonden Clement, Martens, De Cock en Ceh aan de aftrap. Zij waren toen duidelijk invallers, maar nu deden ze alle vier mee tegen Galatasaray. Misschien is het wat overdreven als Antoine Vanhove nu roept dat Club Brugge weer een Europese finale kan spelen. Maar als je naar de wedstrijden van de Champions League kijkt, heb ik toch het gevoel dat de kloof met de echte Europese top kleiner is geworden. Dat is niet onlogisch want vele van die clubs verkeren in financiële problemen, moeten hun betere spelers laten gaan en verliezen kwaliteit. Als AS Roma tegen Genk nauwelijks een kans kan versieren, dan pleit dat niet voor AS Roma. Die zogenaamde Europese top wordt op dit moment echt wat opgeblazen.