Het Atatürkstadion ziet rood van het volk. Meer dan 40.000 Liverpoolsupporters hebben de verplaatsing naar Istanboel gemaakt. Als de spelers het veld betreden, laat het rode leger een eerste keer zijn vocale kracht bewonderen. Ze weten dan nog niet dat ze getuige zullen zijn van een historische voetbalmatch. Een wedstrijd die decennialang in het geheugen gegrift zal staan. Zo'n wedstrijd die niet-voetballiefhebbers bekeert en voetballiefhebbers lyrisch maakt. Een wedstrijd waarin voetbalgenieën schitteren.
...

Het Atatürkstadion ziet rood van het volk. Meer dan 40.000 Liverpoolsupporters hebben de verplaatsing naar Istanboel gemaakt. Als de spelers het veld betreden, laat het rode leger een eerste keer zijn vocale kracht bewonderen. Ze weten dan nog niet dat ze getuige zullen zijn van een historische voetbalmatch. Een wedstrijd die decennialang in het geheugen gegrift zal staan. Zo'n wedstrijd die niet-voetballiefhebbers bekeert en voetballiefhebbers lyrisch maakt. Een wedstrijd waarin voetbalgenieën schitteren. Steven Gerrard is er zo een. Op 25 mei 2005 is hij op het toppunt van zijn kunnen. Hij is nog maar 24, maar speelt al zeven jaar op het hoogste niveau. Al twee jaar is Stevie kapitein van zijn ploeg, zijn grote liefde Liverpool FC. Vanavond kan hij van uitstekende voetballer uitgroeien tot legende. Vanavond speelt hij tegen het AC Milan van Maldini, Cafu, Pirlo, Seedorf, Kaká, Sjevtsjenko. Vanavond speelt hij de finale van de Champions League. De wedstrijd begint rampzalig voor de Reds. Paolo Maldini maakt in de eerste minuut het snelste finaledoelpunt in de geschiedenis van ECI. Met twee doelpunten op vijf minuten zet Hernán Crespo vlak voor rust de Rossoneri definitief op weg naar een zevende beker met de grote oren. 3-0, het lot van Liverpool is bezegeld. De Liverpoolfans zijn het daar echter niet mee eens en voor de zoveelste keer zetten ze een You'll Never Walk Alone in dat door merg en been snijdt. In de kleedkamer staat Steven Gerrard op en verheft zijn stem: wij mogen deze fantastische supporters niet in de steek laten. De wedstrijd is misschien verloren, maar Liverpool is het aan zijn rode leger verplicht om niet op te geven en te blijven strijden. Terug op het veld onthult Stevie zijn superheldenkostuum. Op een voorzet van John Arne Riise, die hij nota bene zelf op de linkerflank heeft aangespeeld, kopt de kapitein de bal onhoudbaar binnen. Twee minuten later trapt Vladimir Smicer het leer tegen de netten. Nog vier minuten later gaat Gerrard neer in het strafschopgebied. Xabi Alonso mist de strafschop maar scoort in de rebound. Drie doelpunten in zes minuten zorgen voor een van de indrukwekkendste comebacks ooit. Doelman Jerzy Dudek ontpopt zich tot de held tijdens de strafschoppenreeks. De scousers (bijnaam voor de Liverpoolfans) doen het Atatürkstadion daveren en kapitein Steven Gerrard mag de Champions Leaguetrofee in de lucht steken. De legende wil dat hij die nacht de beker meeneemt in zijn bed. In So Foot herinnert coach Rafael Benítez zich: "Die dag heeft de fighting spirit van de club Liverpool FC het gehaald op alle technische of tactische ingrepen." Steven Gerrard speelt op drie verschillende posities. Hij eindigt uiteindelijk als rechtsachter en steekt Serginho in zijn binnenzak. Hij loopt, tackelt, recupereert en lanceert. Die avond wordt Steven Gerrard Captain Fantastic. De valse trage die ongelooflijke versnellingen kan plaatsen en zo elegant is in de omschakeling, de man die net zo goed kan verdedigen als kan aanvallen, zal een cultfiguur worden voor de Liverpoolfans. Een cultfiguur die zeventien jaar lang voor de Reds zal spelen. Correctie, zeventien jaar lang speelt hij voor het eerste elftal van de Reds. Steven Gerrard zal al op zijn negende voor het eerst het shirt van Liverpool aantrekken. Enkele maanden daarvoor gebeurt er iets verschrikkelijks in het stadion van Sheffield Wednesday. Een veel te grote massa toeschouwers dringt het stadion op 15 april 1989 binnen. De stormloop heeft desastreuze gevolgen. In totaal zullen 96 mensen het Hillsboroughdrama niet overleven. Het is na het Heizeldrama in 1985 de tweede stadionramp waarbij supporters van Liverpool betrokken zijn. Het geeft Liverpool FC definitief het statuut van martelaarsclub. Een zware last die ook Steven Gerrard voor altijd op zijn schouders zal dragen. Het jongste slachtoffer van Hillsborough is amper tien jaar oud en Steven Gerrards neef. "Het verdriet dat ik zag in mijn familie heeft van mij de voetballer gemaakt die ik ben", verklaart hij aan de BBC in 2009. In zijn autobiografie My Liverpool Story is hij er heel duidelijk over: "Ik speel voor Jon-Paul (de voornaam van zijn neef, nvdr)." In het voorwoord van diezelfde autobiografie zegt hij: "Open mijn aders en ik zal Liverpool Red bloeden." Omdat zijn achtergrond en die van zijn familie zozeer verbonden zijn met die van de club en omdat de band zo emotioneel is, heeft Steven Gerrard die pijn nodig om er sterker van te worden en zich erover te kunnen zetten. Twintig jaar na de tragedie ontvangt Liverpool zijn gezworen vijand Manchester United. In een afgeladen vol Anfield waar tifo's ontrold worden en "Justicefor the 96" luidkeels klinkt, wordt Gerrard verkozen tot man van de wedstrijd. Eens te meer loopt, tackelt, recupereert, lanceert... en scoort hij. Na een borstcontrole doorboort zijn volley met links de netten van ManU-doelman Anders Lindegaard. Met gloed in de ogen loopt hij richting hoekschopvlag, waar hij op zijn knieën gaat en met zijn vingers richting hemel wijst. Het is een bevrijding en een hommage tegelijkertijd. De jonge Steven Gerrard groeit op in Huyton, in het oosten van Liverpool. Een suburb, een buitenwijk, met als bijnaam The Village en gekenmerkt door zijn landelijke karakter en het arbeidersmilieu waar Gerrard prat op gaat. Zijn eerste voetbalstappen zet hij bij Whiston Juniors waar hij ook al kapitein is. Op negenjarige leeftijd wordt Gerrard al weggeplukt door de talentenscouts van Liverpool en komt hij in het opleidingscentrum van de Reds terecht. Het is de Fransman Gérard Houllier die hem acht jaar later laat debuteren in de Premier League. Dan eens op rechts, dan eens centraal overtuigt Young Stevie niet meteen. "Ik wist niet goed wat mijn positie was en voelde me een beetje verdwaald op het veld", zal hij daarover in 2008 in TheGuardian laten optekenen. Houllier neemt hem desondanks onder de vleugels en laat hem geleidelijk aan zijn plaats vinden in het elftal, waar hij omringd is door Jamie Redknapp, met wie hij het centrale middenveld deelt. Gerrard laat voor het eerst echt van zich spreken in 2000. Hij lanceert zichzelf op het middenveld, schakelt sierlijk twee verdedigers uit en scoort met een hard gekruist schot. Steven Gerrard openbaart zijn klasse voor de ogen van de voetbalwereld en bewijst dat een box-to-box-speler ook 'mooi' kan voetballen. Hier begint de mythe. In 2003 krijgt hij van Houllier de kapiteinsband. "Ik was kapitein van mijn schoolploeg en woonde de wedstrijden op Anfield bij. Ik was vooral fan van John Barnes (gewezen Engels international en clubicoon van Liverpool waar hij van 1987 tot '97 als flankspeler voetbalde, nvdr), die de aanvoerdersband droeg. Ik droomde ervan om ooit zijn plaats in te nemen als kapitein van de ploeg waarvan ik hou." In 2005 benadert het rijke Chelsea Steven Gerrard en doet hem een aanlokkelijk voorstel. Even twijfelt hij en sluit hij zich af voor de buitenwereld, maar uiteindelijk legt hij het aanbod naast zich neer. Hij slaagt er niet in de club van zijn hart te verlaten voor een concurrent. Ook twee jaar later, wanneer AC Milan tegen Liverpool revanche neemt in de Champions Leaguefinale, komen de Blues nogmaals aankloppen. Opnieuw houdt Gerrard de boot af. Die trouw, die clubliefde, maakt van Gerrard een icoon, maar zorgt er misschien ook wel voor dat hij in de schaduw staat van meer extravagante voetballers. "Is hij de beste speler van de wereld? Het zou best kunnen, ook al trekt hij niet dezelfde aandacht als een Messi of een Ronaldo", aldus Zinédine Zidane in 2009. Zidane wil Gerrard dan ook wat graag naar Real Madrid halen. "Heb je geen speler als Steven Gerrard, dan lijdt de hele ploeg daaronder." In zeventien jaar Liverpool voetbalt Steven Gerrard een heel mooi palmares bij elkaar. Eén prijs ontbreekt echter: de Engelse landstitel. Met de komst van de Noord-Ierse coach Brendan Rodgers in 2012 flakkert de hoop op het kampioenschap eindelijk weer op - de laatste titel van Liverpool dateert al van 1990. Rodgers heeft alvast 'verrassende plannen' met zijn aanvoerder. In een interview met de BBC laat hij verstaan dat hij Gerrard als zijn toekomstige centrumverdediger ziet, een steunpilaar in zijn bastion of invincibility, een term geïntroduceerd door de legendarische coach Bill Shankly, die in Liverpool nog steeds geëerd wordt als de trainer die zijn ploeg in een korte tijd van de tweede divisie naar de Europese top bracht. In zijn autobiografie schrijft Gerrard: "Ik ben geboren om te tackelen. Voor veel profvoetballers is tackelen gewoon een manier om te verdedigen. Voor mij is het pure adrenaline. Ik word er ziek van als ik de tegenstander in balbezit zie. De tackle onderscheidt laffe voetballers van dappere." Vanuit zijn ivoren toren heerst Gerrard en verdeelt hij het spel. Met Luis Suárez vindt hij opnieuw een echte doelpuntenmaker, iemand die hij mist sinds het vertrek van Fernando Torres. In 2014 lijken de Reds klaar voor een negentiende landstitel. Liverpool voetbalt mooi, aanvallend en tactisch uitgekookt. Op vijf speeldagen van het competitie-einde ontvangen Gerrard en co rechtstreekse titelconcurrent Manchester City. Dit is niet alleen een absolute topaffiche, het is ook en vooral de 25e verjaardag van het Hillsboroughdrama. You'll Never Walk Alone klinkt andermaal pakkend. En andermaal is Captain Fantastic op de afspraak. In de 26e minuut schildert hij een hoekschop op het hoofd van Martin Skrtel: 1-0. Liverpool wint zijn tiende wedstrijd op rij - het zal nog 3-2 worden. Stevie valt in tranen in de armen van zijn ploegmaats, alsof er een last van zijn schouders valt. "Luister, jongens, luister. Dit mogen we niet meer laten schieten", spreekt hij hen toe. Op Norwich wordt vervolgens ook met 2-3 gewonnen. Liverpool staat alweer een stap dichter bij zijn einddoel. Dan volgt de clash thuis tegen Chelsea. Nadat Ashley Cole de Blues op de lijn redt en Suárez heel dicht bij de openingstreffer komt, gebeurt het ondenkbare. Op een onschuldige pass van Mamadou Sakho mist Gerrard zijn controle en glijdt weg. Demba Ba maakt er dankbaar gebruik van en scoort. Alles stort in. Tijdens de rust denkt Stevie aan die avond in mei 2005, aan zijn familie, aan zijn neef, aan zíjn club, aan de titel die hij nog nooit behaald heeft. Ook in de tweede helft geeft Gerrard alles wat hij heeft. Hij loopt, tackelt, recupereert en lanceert... Maar hij en Liverpool lopen op een counter. In de toegevoegde tijd velt Willian op aangeven van Fernando Torres, nota bene ex-Liverpool, het verdict. Steven Gerrard valt neergeteld op de grond. Ditmaal, op 33-jarige leeftijd, zal hij niet meer recht krabbelen. Een overvloed aan tranen doet de Mersey overstromen. Liverpool zal geen kampioen worden. Niet met Steven Gerrard. Op die 27e april 2014 stierf Steven Gerrard als het ware een eerste keer. Het leek wel of hij moest verliezen om de legende nog groter te maken: de clubman die alles gegeven heeft, maar tevergeefs. De martelaar werd gekastijd tot een held voor wie het lot niet gunstig gezind was. Op 2 januari nam hij naar eigen zeggen "de moeilijkste beslissing" uit zijn leven. Gedaan met de Noord-Engelse regen, want op het einde van het seizoen trekt Steven Gerrard naar de Californische zon en de Major League Soccer. "Steven Gerrard verlaat Liverpool, maar Liverpool zal hem nooit verlaten", schreef The Daily Telegraph. "Als ik aan zijn carrière denk, dan voel ik alleen maar dankbaarheid", sprak Kenny Dalglish, nog een local hero,enkele maanden geleden tot de Mirror. "Het is gewoon geweldig dat hij een speler van Liverpool geweest is en ik voel me bevoorrecht dat ik hem hier zag spelen. Hoe hij zijn kapiteinsrol op zich nam, dat was de verpersoonlijking van klasse. Ik hoop dat de mensen de laatste maanden dat hij hier voetbalt naar het stadion zullen komen om hem te zien en om hem te bedanken voor alles wat hij voor deze club betekend heeft." Aan die oproep werd uiteraard massaal gehoor gegeven. Zaterdag tegen Crystal Palace speelt Liverpool zijn laatste thuiswedstrijd van het seizoen. Een laatste keer zullen de Liverpudlians hun held aan het werk kunnen zien. Een laatste keer zullen ze hem bezingen. "Ik hoop dat ik, in welke functie dan ook, ooit naar deze mooie club kan terugkeren en mijn steentje kan bijdragen tot nieuwe successen", zei een geëmotioneerde Gerrard toen hij zijn afscheid aankondigde. DOOR NICOLAS TAIANA"Ik ben geboren om te tackelen. Ik word er ziek van als ik de tegenstander in balbezit zie."