V icente Del Bosque, Carlos Queiroz, José Camacho, Mariano García Remón, Vanderlei Luxemburgo, Juan Ramón López Caro en Manuel Pellegrini. Dat zijn de namen van de zeven trainers die Florentino Pérez al versleten heeft in evenveel seizoenen, gespreid over twee bewindsperiodes (van 2000 tot 2006 en sinds 2009). De zes laatstgenoemde coaches pakten zelfs geen platte prijs met de Koninklijke: geen titel, geen Spaanse beker, geen Europese beker. De titels van 2007 - trainer: Fabio Capello - en 2008 - trainer: Bernd Schuster - dateren immers uit de periode van de vorige president, Ramón Calderón.
...

V icente Del Bosque, Carlos Queiroz, José Camacho, Mariano García Remón, Vanderlei Luxemburgo, Juan Ramón López Caro en Manuel Pellegrini. Dat zijn de namen van de zeven trainers die Florentino Pérez al versleten heeft in evenveel seizoenen, gespreid over twee bewindsperiodes (van 2000 tot 2006 en sinds 2009). De zes laatstgenoemde coaches pakten zelfs geen platte prijs met de Koninklijke: geen titel, geen Spaanse beker, geen Europese beker. De titels van 2007 - trainer: Fabio Capello - en 2008 - trainer: Bernd Schuster - dateren immers uit de periode van de vorige president, Ramón Calderón. Dat Pérez met José Mourinho (47) nu toch een speciale kerel in huis gehaald heeft, werd hem al duidelijk toen hij begin juni met de Portugese coach door de trofeeënkamer van Real wandelde. Wijzend op de laatst behaalde Europese beker - de Champions League in 2002 - zei Pérez: "Dát mis ik wel." Waarop Mourinho ad rem antwoordde: "Ik heb dat ding pas tien dagen geleden gewonnen en ik mis het ook al." Je moet het hem nageven: Mourinho staat er nooit bij met zijn mond vol tanden (zie ook kader). Manuel Pellegrini, de vorige trainer van Real en gentleman in bijberoep, zou in diezelfde trofeeënkamer hoogstens eens gemoedelijk geglimlacht hebben naar de voorzitter. De rijzige Chileen was niet de eerste keus van Pérez - dat was Arsène Wenger - en hij was dan eigenlijk ook al ontslagen nog vóór hij begonnen was. Geheel tegen zijn minzame natuur in kon Pellegrini het na zijn ontslag eind mei niet laten om er toch even op te wijzen dat zijn verzoeken bij Real Madrid vaak in dovemansoren vielen. "Nooit vroeg iemand me hoe ik het team wilde bouwen. Arjen Robben en Wesley Sneijder vond ik levensbelangrijke spelers, maar ze vertrokken ... en stonden op het einde van het seizoen in de finale van de Champions League." Het is kenmerkend voor de handelwijze van Florentino Pérez. De flamboyante Realvoorzitter koopt de sterren van de hemel zonder zich af te vragen of die sterren elkaars licht wel kunnen verdragen in één constellatie. Ex-sportief directeur Arrigo Sacchi stapte ooit op Pérez af met de vraag: meneer de voorzitter, welke spelers staan in uw ideale basiself? Omdat hij zo veel aanvallers opstelde, moest Pérez David Beckham op de rechtsachter en Zinédine Zidane centraal in de verdediging zetten. Sacchi, die het in Madrid niet lang uithield, kwam ook al snel tot de vervelende vaststelling dat Pérez nooit naar zijn advies luisterde. Voor alles wat fout ging, wees de president bovendien constant met een beschuldigende vinger naar de trainer. Sacchi: "Als een speler dronken op training opdaagde, was het de schuld van de trainer. Als er een vliegtuig neerstortte in Colombia, was het de schuld van de trainer." Met de aanstelling van Mourinho lijkt Pérez een aantal van zijn onhebbelijke gewoontes te zullen moeten afleren. "Ik wil een back, een centrale middenvelder en Di María." Op 7 juni vertrok Mourinho op vakantie en liet hij zijn verlanglijstje achter op het bureau van Florentino Pérez. En zie, de voorzitter luisterde. Ángel Di María (26 miljoen euro) en Sami Khedira (14 miljoen euro) werden prompt losgeweekt bij respectievelijk Benfica en Stuttgart. Alleen op een back is het voorlopig nog wachten, maar bij het ter perse gaan was de transfer van de Braziliaan Maicón zo goed als rond. De komst van de 19-jarige Sergio Canales (4,5 miljoen euro, Santander) stond al van in februari vast en of rechtervleugelspeler Pedro León (10 miljoen euro, Getafe) veel aan spelen toe zal komen, zal vermoedelijk afhangen van de vormcurve van Cristiano Ronaldo. We hebben hier dus te maken met een primeur: Pérez luistert naar zijn trainer. De voorzitter heeft daar ook twee goede redenen voor: (1) sinds 2003 heeft Real onder Pérez niets meer gewonnen, en (2) Mourinho heeft sinds datzelfde jaar elk seizoen minstens één prijs gepakt, behalve in 2008. The Special One is een garantie op succes. Alleen moet hij daarvoor de ruimte krijgen om te doen wat hij altijd doet. "José Mourinho zal altijd José Mourinho zijn", zei de Portugees toen hij voorgesteld werd aan de pers. Lees: Mourinho krijgt altijd zijn zin. En lees ook: Pérez moet rekening houden met de eisen van zijn coach. Te beginnen met zijn loon: maar liefst tien miljoen euro per jaar. In een land waar de pensioenen net bevroren zijn en de lonen van de ambtenaren verlaagd, is dat op zijn minst opmerkelijk. Bij Inter was Mourinho met jaarlijks 8,5 miljoen euro al de best betaalde trainer ter wereld, nu is hij dat dus zeker. De Portugees verdient ook graag meer dan zijn spelers om hen op die manier duidelijk te maken dat hij boven hen staat. Van een exuberante voorstelling aan pers en fans, zoals elke speler bij Real krijgt, wilde Mourinho echter niet weten. Desondanks arriveerde hij op zijn eerste persconferentie in een zwarte Ferrari en sprak hij voortdurend over zichzelf in de derde persoon. Mourinho mag dan graag benadrukken dat er geen sterren zijn in een ploeg en dat de ploeg de enige ster is, het is duidelijk dat Real Madrid toch nog één Galáctico heeft: de trainer. Als je op YouTube " Materazzi Mourinho" intikt, krijg je een filmpje te zien dat opgenomen is in Madrid tijdens de nacht na de CL-finale. Mourinho heeft dan net bekendgemaakt dat zijn avontuur bij Inter erop zit. Het is op dat moment een publiek geheim dat hij naar Real zal verhuizen. De Portugese coach stapt eerst in zijn wagen, maar laat die vervolgens stoppen, stapt uit en beent met gebogen hoofd naar een man in een wit hemd die tegen een muur staat te huilen. Hij omhelst hem. De man is Marco Materazzi, nochtans tot bankzitter gedegradeerd bij Inter onder Mourinho. Na een tiental seconden laat The Special One de verdediger los en gaat ook hij met tranen in de ogen weg. Het toont aan dat Mourinho een trainer is die heel dicht bij zijn spelers staat. Ook bij Real Madrid liet hij vanaf het begin verstaan dat hij van de ploeg één grote familie wil maken. Hij verplichtte spelers, technische en medische staf om 's middags gezamenlijk te eten. "Hij maakt geen verschil, hij praat met de spelers alsof ze allemaal gelijk zijn en toch geeft hij iedereen een andere boodschap mee", merkt de Braziliaanse linksachter Marcelo al op na de eerste trainingsweken. De oefensessies van Mourinho duren stipt negentig minuten, geen minuut meer en geen minuut minder. Het verhaal gaat dat de coach een map heeft met 250 verschillende oefeningen en dat zijn trainingen, allemaal mét bal, bijgevolg zeer gevarieerd zijn. Maar hij legt er ook graag de pees op. Marcelo: "Hij liet ons al verstaan: om te winnen moet je afzien. Zijn mening is: als we alles geven op training, kunnen we ook alles geven tijdens de wedstrijd." Met keeperstrainer Silvino, conditietrainer Rui Faria en rechterhand José Morais bracht Mourinho ook zijn vaste, volledig Portugese technische staf mee naar Madrid. Faria en Silvino volgden Mourinho eerder al van Porto naar Chelsea en van Chelsea naar Inter. Leuk detail: omdat Mourinho niet van rijden houdt, is Silvino ook zijn privéchauffeur. Van Valdebebas, het oefencomplex van Real, wil Mourinho een soort bunker maken, waar de ploeg afgeschermd is van de buitenwereld en vooral van de pers. De vipzaal in Valdebebas liet Mourinho al ombouwen tot een ontspanningsruimte voor de spelers, met tv's en playstations. De geplande oefenstage in Ierland, waar Real vorig seizoen op bezoek was, zegde de Portugees af. Mourinho wilde naar de Verenigde Staten, dus werd het de Verenigde Staten. Hij was van mening dat hij daar discreter kon werken en dat zijn spelers daar tenminste konden gaan shoppen zonder herkend te worden op straat. Opmerkelijk ook: voor het eerst sinds lang mochten journalisten niet mee op hetzelfde vliegtuig als de ploeg. In Los Angeles oefende Real vorige week tegen het Mexicaanse Club América en het lokale Los Angeles Galaxy. Vrijdag staat er nog een vriendschappelijke wedstrijd tegen Bayern München op het programma en volgende week dinsdag zakken de troepen van Mourinho af naar Luik, waar ze tegen Standard sparren. De Spaanse pers gaat ervan uit dat Mourinho Real in een van zijn twee favoriete opstellingen zal laten spelen: 4-4-2 of 4-3-3, met een voorkeur voor die laatste. Er zijn echter nog een aantal vraagtekens. Kaká, die op het WK al niet helemaal fit was, sukkelt nog steeds met een pubalgie. De Braziliaan onderging bovendien een operatie aan de meniscus, waardoor Mourinho al zeker twee tot drie maanden niet op een van zijn sleutelspelers kan rekenen. Een ander zorgenkind is Karim Benzema, helemaal weggedeemsterd bij Real en betrokken bij een seksschandaal met een minderjarige prostituee. Voorlopig krijgt de Fransman nog alle steun van Mourinho - op training is hij een van de meest aangemoedigde spelers - maar als hij zich niet snel herpakt, zou hij het wel eens zwaar te verduren kunnen krijgen. Ondertussen probeert The Special One de hooggespannen verwachtingen wat te temperen. In een interview met El Mundo verklaart hij: "Ik zeg altijd dat het toppunt van mijn ploegen in het tweede seizoen komt. Gelukkig heb ik ook altijd wel wat gewonnen in het eerste seizoen. Om de Champions League te winnen is het normaal dat je moet wachten tot het tweede jaar, als de ploeg automatismen heeft en zich de voetbalfilosofie van de trainer eigen heeft gemaakt. In je eerste seizoen sta je als trainer toch altijd voor verrassingen. Wat voor verrassingen? Vaak bleken de spelers van wie ik dacht dat ze de slechtsten waren, juist de besten. En omgekeerd." De spelers die denken dat ze de besten zijn, zijn meteen gewaarschuwd. De supporters die al van de Champions League dromen, zijn dat ook. En de voorzitter die de Beker met de Grote Oren al in gedachten vasthoudt, ook ... door steve van herpe"Hij praat met de spelers alsof ze allemaal gelijk zijn en toch geeft hij iedereen een andere boodschap mee. Marcelo"