T hibaut Courtois: "Ik heb vandaag nog het kastje van Dániel Tözsér dichtgeplakt. ( grijnst) Op training zal ik ook eens een duwtje geven of zo, gewoon wat plagen. Meestal kom ik ermee weg. Je moet wel respect tonen voor de meer ervaren mannen, maar verder maak je deel uit van dezelfde groep.
...

T hibaut Courtois: "Ik heb vandaag nog het kastje van Dániel Tözsér dichtgeplakt. ( grijnst) Op training zal ik ook eens een duwtje geven of zo, gewoon wat plagen. Meestal kom ik ermee weg. Je moet wel respect tonen voor de meer ervaren mannen, maar verder maak je deel uit van dezelfde groep. "Mensen zeggen me dat ik veel rust uitstraal in doel, ikzelf ben me daar niet van bewust. Die negentig minuten staat de wereld voor mij even stil, je kan het een soort trance noemen. Al sta je als doelman dicht tegen het publiek en hoor of zie je sowieso bepaalde zaken. Op Mechelen gooiden ze met bekertjes en sloegen ze met een sjaal in mijn gezicht. Op Sint-Truiden kreeg ik bier en muntstukken naar mijn hoofd geslingerd en op Eupen vloog er zelfs een aansteker rakelings voorbij. Ik trek me dat niet aan, want anders ben je niet meer met de match bezig, maar na de wedstrijd zit ik soms in de kleedkamer na te denken over dergelijke toestanden. Ik begrijp het niet. Ik stond vroeger ook tussen de Genksupporters, maar ik liet me nooit overtuigen om mee te zingen met liedjes zoals ' les Wallons sont du kaka'. Hetzelfde met kleine jongetjes die lelijke dingen naar je roepen, net zoals Silvio Proto maakte ik dat ook al mee ... Ik snap dat echt niet. Thuis vertel ik dat niet, want soms zitten er kwetsende spreekkoren tussen. "Mijn vader is Franstalig, hij groeide op in Esneux, vlak bij Luik. Thuis praten we echter Nederlands, tenzij ik met mijn vader alleen ben. In feite ben ik dus een echte tweetalige Belg, al voel ik meer affiniteit met Vlaanderen. "Ik doe nu mijn jaar opnieuw in de topsportschool van Genk. Echt spijt heb ik daar niet van, gezien mijn ontwikkeling die ik op het voetbalveld maakte. Toch wil ik zeker mijn middelbaar diploma behalen, alleen al om het cliché van de 'domme profvoetballers' tegen te gaan. Oké, school komt niet op de eerste plaats voor veel voetballers, maar daartegenover staat dat wij veel opofferingen doen. Op mijn dertien en veertien jaar was ik soms pas om negen uur's avonds thuis na de trainingen, de weekends waren volledig door voetbal ingepalmd. Veel tijd om met de vrienden op te trekken, rest er dan niet. Ik heb ook hard moeten werken om te raken waar ik nu sta. "Sport is mijn ontspanning. Lang stilzitten kan ik niet. Mijn ouders komen uit het volleybal - ze speelden beiden op het hoogste niveau - en mijn zus Valérie speelt in eerste klasse volleybal bij VDK Gent. Thuis hebben we allerlei sportfaciliteiten: tafeltennis, basketbal, volleybal, een pooltafel. Ik speel vaak met mijn jongere broer Gaétan, ik kan mij eigenlijk geen leven zonder broer of zus voorstellen. Ook hen plaag ik vaak, ja. ( grijnst) "Ik heb niet het gevoel dat ik iets mis in mijn jeugd. Alles bij elkaar ben ik tot nu toe misschien drie keer uitgegaan, ik heb er geen behoefte aan. Je merkt wel dat er meer aandacht is van de meisjes. Ook op Facebook krijg ik nu ineens veel vriendschapsverzoeken, maar dan is het aan jou om uit te maken of iemand je benadert voor je bekendheid of voor wie je bent. Dat is iets waar je als profvoetballer altijd rekening mee moet houden. Je mag je buiten het voetbal met niet te veel randzaken bezighouden, want dat heeft zijn weerslag op je prestaties. Een les die ik van Guy Martens meekreeg." door matthias stockmans"Die negentig minuten staat de wereld even stil."