1. Danny Boffin (Sint-Truiden), 218 punten
...

1. Danny Boffin (Sint-Truiden), 218 puntenZesendertig jaar heeft hij erop moeten wachten, maar nu is het zo ver : Danny Boffin is Man van het Seizoen in Voetbal/Sport Magazine. Niet toevallig overkomt het hem als speler van Sint-Truiden, want nergens aardde hij beter dan in zijn moederclub. Hoogtepunten kende hij ook in Anderlecht en in Metz, maar de grootste uitstraling op een voetbalveld heeft Boffin in een shirt van STVV. Hij zei het zelf al : nooit speelde hij beter dan sedert zijn terugkeer naar huis, pas nu is hij helemaal bevrijd. In Haspengouw is Danny Boffin een mens met wortels en vleugels. Linksmidden staat hij er in principe, maar eens de aftrap gegeven loopt hij overal waar hij goesting heeft. Niet dat zo de ploegtactiek is, maar wie zal hem wat verwijten : hij scoort en laat scoren. Zesendertig jaar en zichzelf baas geworden, droomt Danny Boffin nu ook van de aanvoerdersband, die hij alleen bij afwezigheid van Peter Voets mag dragen. "Met mij als kapitein verloren we nog nooit", lacht hij in de vestiaire wel eens vanachter zijn wasmand met meer dan twintig paar voetbalschoenen. Hij bedoelt : geef mij alstublieft die band, volgend seizoen worden we misschien wel kampioen. 2. Matthieu Verschuere (AA Gent), 214 puntenHaantje de voorste zal Matthieu Verschuere wel nooit worden, liever blijft hij low profile. Op de achtergrond, zelf de bal niet opeisen maar altijd bereid om hem te recupereren voor de meer begenadigde voetballers. Alles gebeurt vanuit een afwachtende positie, alhoewel de Fransman zelf over de balbehandeling, het loopvermogen en de leidingggevende kwaliteiten beschikt om een meer prominente rol te vertolken. Jammer, want hij ziet en verstaat voetbal als geen ander. Op training is de werkmier altijd de meest in het oog springende voetballer. Daar manifesteert hij zich wel, omdat hij traint zoals hij speelt : met veel inzet en overgave, maar toch vrij sober. Voetbal is en blijft zijn broodwinning, zeker door de groeiziekte van zijn dochter. Verschuere is zich heel goed bewust van de zware verantwoordelijkheid. Ook zijn vrouw is dagelijks vier tot vijf uur intensief met hun dochtertje bezig. Daarom zal Verschuere ook niet snel een nieuwe club opzoeken, want de flexibiliteit voor een verhuis ontbreekt en alle energie wordt afgestemd op zijn job en familie. Voetbal werd voor hem een uitlaatklep, waarbij nuchterheid primeert. Je moet hem daarom niet vragen waarom zijn terugronde zo veel minder was.3. Timmy Simons (Club Brugge), 213 puntenHet voorbije seizoen was voor Timmy Simons (25) het jaar van de bevestiging; het moeilijkste, heet het te zijn. Hij bevestigde met verve. Simons verwierf zelfs een basisplaats in de nationale ploeg, waarmee hij zich ten koste van Tsjechië kwalificeerde voor het WK. Een moment dat hij zeer hoog zitten heeft, net als de beslissende strafschop die hij in de slotfase van de wedstrijd tegen Anderlecht omzette. Ware het niet dat hij ondertussen (door zijn vader) uit professionele overwegingen wellicht als laatste profvoetballer in België in het bezit is gesteld van een GSM, Timmy Simons was nog precies dezelfde als de eerste dag dat hij bij Brugge binnenkwam. Nuchterheid is wat hem kenmerkt, zelfcontrole, geduld, wilskracht, concentratie en doorzettingsvermogen. Onvermoeibaar is hij. Fair ook. In twee seizoenen Club pakte hij slechts drie gele kaarten. Timmy Simons verdedigt doorgaans rechtstaand, positioneel of op interceptie, en zuiver.Maar zoals iedere normale sterveling heeft ook Timmy Simons zijn duistere kant. Zo hangt er in zijn kleedkamerkastje een foto van Peter Van der Heyden. "Ik vermoed," glimlacht de geliefde Peter, gevraagd naar opheldering, "dat het gewoon is omdat hij vindt dat ik naar zijn normen relatief goed kan sjotten. Tenzij het gewoon is omdat we twee zeveraars gelijk zijn, haha." 4. Bernd Thijs (RC Genk), 211 puntenPa Thijs is de trainer die het langst met Bernd Thijs heeft gewerkt. Acht jaar bij Wellense SK. Als miniem al kon hij naar Standard, maar dat vond ma Thijs veel te vroeg. Uitgesteld, evenwel, is niet verloren. Na pa kwamen dus bij Standard en Genk Waseige, Daerden, De Mos, Boccar, Peruzovic, Ivic, Mijac, Thissen, nóg eens Ivic, Heyligen, Boskamp, Denier, Vergoossen. Dertien trainers, maar het kwaad was onder de eerste al geschied : pa Thijs was voor zoon Bernd twee keer zo streng als voor de rest. Bernd moest en zou dubbel zo goed doen. Dus trainde hij dit seizoen elke vrijdag een kwartiertje bij op vrije trappen of penalty's. Net zoals Ronald Koeman dat destijds bij Barcelona deed, de muur een beetje dichter dan negen meter omdat dat in een wedstrijd nu eenmaal ook zo gaat. Aanlopen en dan met links of rechts. Boem. Maar Bernd heet sfeergevoelig te zijn, laat zich soms destabiliseren als het er iets losser aan toe gaat, heeft behoefte aan duidelijkheid en moet zich meer dan een ander eerst goed voelen om dan pas open te bloeien. Rooie haren vallen zo al genoeg op. Dus... gedoemd het buitenbeentje te blijven. Maar dat was Sneeuwvlokje in Barcelona ook. 5. Filip De Wilde (Anderlecht), 209 puntenDe doelman van Anderlecht kan alweer terugblikken op een regelmatig seizoen. Op zijn achtendertigste toonde de Zelenaar dat hij nog niet versleten is, ook al beseft de technische staf van Anderlecht dat een oudere doelman makkelijk inboet aan reactie- en verplaatsingssnelheid. Dus wordt daar in het geval van De Wilde specifiek op gewerkt. Het korte werk, de verplaatsing van voor naar achter en opzij, in korte series. Daar waar Pavlovic en Milojevic tien series op rij kunnen afwerken omdat ze minder spelen, houdt Jacky Munaron het voor zijn nummer één liever bij drie tot vier. De intensiteit blijft evenwel hoog liggen, omdat een oudere doelman dat nodig heeft. Filip De Wilde heeft ervaring, talent, inzicht en beroepsernst. In zijn binnenste hoopte De Wilde op een WK-selectie, maar uiteindelijk viel hij uit de boot.De lichte knak in de prestaties kwam er na de beruchte stemming tegen Aimé Anthuenis. De prestaties kregen een dipje en in de kleedkamer was de doelman stiller dan gewoonlijk, meer afwezig. Op het veld probeerde hij dat van zich af te zetten, maar toch was het iets minder qua concentratie. Het gevolg : een paar kleine foutjes. 5. Francky Vandendriessche (Moeskroen), 209 puntenEen wereldmatch tegen Lommel, herinneren we ons van het voorbije seizoen vooral van Francky Vandendriessche. En de twee strafschoppen in de kwartfinale van de beker van België tegen Sint-Truiden die hij redde. Maar ook zijn selectie voor de nationale ploeg en zijn verkiezing door zijn collega-profvoetballers tot Doelman van het Jaar. Terechte beloningen, wordt in Moeskroen gezegd, voor een seizoen op hoog niveau van een modelprof. Jacky Munaron gaf hier vorige week al zijn analyse van Francky Vandendriessche. Hij loofde de wilskracht waarmee de kapitein van Moeskroen na twee knieoperaties is teruggekeerd. Snel op de lijn en goed in de duels, sprak hij, maar voor verbetering vatbaar bij het uitkomen op hoge ballen en het meevoetballen. Het belangrijkste kenmerk liet Munaron evenwel onvermeld : in tegenstelling tot de meeste keepers en ex-keepers is Francky Vandendriessche gek noch prettig gestoord. Drieske, slagerszoon met een willetje uit Waregem, rookt niet en dronk nog nooit een pint, is een familieman die het liefst iedere dag in de tuin zou werken. Eigenlijk, het liefst zou hij zelfs met de bus naar het WK in Japan gaan, want van vliegers is hij een beetje bang. 7. Josip Skoko (RC Genk), 208 puntenVader Skoko vertelt het je met een grijns, hoe hij met zijn Josip drie keer per week van Melbourne naar Geelong reed. Anderhalf uur waren ze onderweg van de high school naar de training en in de auto maakte Skoko Jr. zijn huiswerk, want de jonge Josip wou school en voetbal blijven combineren. Hij hield van gebouwen en wilde altijd iets nieuws. Architect worden, was zijn droom. Tot Hajduk Split kwam. Maar inmiddels ís Josip Skoko architect. Een moderne nog wel, die met zijn overzicht en passes in één tijd dit seizoen het tempo van Racing Genk heeft bepaald. Net zoals hij het in zijn jeugd voor zijn jongere broer deed. Stonden ze in de laatste twee jaar van de jeugd in dezelfde ploeg, dan plooide Josip zich voor hem dubbel. Want, beamen Didulica, Seric en Arnold, die hem kennen van respectievelijk Geelong, Hajduk en de nationale ploeg, zijn devies luidt : één voor allen, allen voor één. Dus reed Josip Skoko, als enige die het Kroatisch machtig is, dit seizoen Mirsad Beslija van huis naar de training. Huiswerk maken hoeft niet meer. 8. Marc Degryse (GBA), 207 puntenWie op zijn zesendertigste zijn carrière afsluit met acht goals en elf assists, sleepte zich niet naar het einde. Eigenlijk kan Degryse zoals hij de zaken nu aanpakt gerust nog een aantal jaar doorgaan : zijn lichaam (gespaard van zware blessures omdat hij door vaak in één tijd te spelen duels en dus mogelijke contactblessures handig vermijdt) is helemaal niet versleten, vindt de technische staf van GBA. De laatste drie jaar eindigde hij (met respectievelijk 31, 32 en 33 wedstrijden op 34) in de topvijf van GBA-spelers met de meeste wedstrijden. Dat komt omdat Degryse zijn lichaam perfect kent en weet wat het nodig heeft.Terwijl jongeren tijdens de trainingen gemiddeld dertig tot vijftig procent in wedstrijdritme doorbrengen, is dat bij Degryse vijf tot tien procent. Nadeel is dat hij conditioneel niet zo heel sterk staat. Door zijn manier van spelen, schaadt hem dat niet tijdens wedstrijden. Degryse speelt slim, doet in één tijd waar anderen drie tijden voor nodig hebben. Daardoor verkwist hij geen overtollige energie en haalt nog altijd een hoog rendement. Het vereist wel dat hij een paar lopers rond zich heeft voor het conditionele en verdedigende werk. Maar door zijn creativiteit woog de kosten-batenanalyse tot het eind in zijn voordeel door.9. Carl Hoefkens (Lommel), 201 puntenDit jeugdproduct van Lierse zou eind vorig seizoen aan een Turkse club worden verkocht, maar hij weigerde de weg van Daems en Somers te volgen. Carl Hoefkens koos voor een andere weg en tekende een contract bij Lommel SK. Daar groeide hij uit tot één van de sterkhouders. Makkelijk was het niet, want Hoefkens kwam er niet alleen in een nieuwe ploeg maar werd er ook gekoppeld aan drie verschillende partners : Daniel Nassen, Dirk Schoofs en Michel Noben. Aanvankelijk nog wat stil en eerder bezig met de eigen wedstrijd, groeide hij in de loop van het seizoen, al bleef Noben achterin de leider. Hoefkens speelt zoals hij traint, hard en met veel inzet, wat Lommel op twee blessures (bij Twan Scheepers en Dieter Dekelver) kwam te staan. Omdat goeie voetballers in Limburg meer moeten doen dan hun rechtstreekse tegenstander uit de wedstrijd houden en Lommel heel snel gered was, schoof de trainer hem op het einde meer verantwoordelijkheden toe. Van Veldhoven maakte in Lommel de ontwikkeling van Simons mee van mandekker tot verdedigende middenvelder en ziet voor Hoefkens gelijkaardige progressiemogelijkheden : een goeie inspeelpas, goed met het hoofd, sterk één tegen één, alleen nog wat problemen met het kiezen van het juiste moment. 10. Wesley Sonck (RC Genk), 200 puntenTopschutter, Gouden Schoen, Profvoetballer van het Jaar, kampioen : aan waardering en bewondering heeft het Wesley Sonck dit seizoen niet ontbroken. Maar wie bewondert Wesley Sonck eigenlijk zelf ? Wel, Wesley Sonck bewondert Michael Jordan. Hoe de voormalige basketter van de Chicago Bulls zijn sport domineerde, noemt Wesley Sonck ronduit geniaal. Wesley Sonck speelde altijd dat hij Diego Maradona was als hij met zijn broer en vriendjes in en rond het ouderlijk café voetbalde en de pinten van de toog shotte. Wesley Sonck is ook zeer te spreken over de manier waarop Stefan Effenberg zich in wedstrijden profileert en na affluiten de tegenstander ondanks alle strubbelingen sportief de hand schudt. Sonck vindt dat getuigen van klasse en persoonlijkheid. Hij koestert groot respect voor mensen die veel kunnen, mensen die van techniek af weten, of mensen die piano kunnen spelen, bijvoorbeeld. Wesley Sonck kan het ook niet over zijn hart krijgen een kind een handtekening te weigeren, want kinderen zijn goudeerlijk en daar houdt hij van. Eigenlijk moet het al heel raar lopen wil Wesley Sonck geen bewondering voor iemand hebben die het goed voor heeft met een ander. Daarom ook is hij geen verwaande pseudo-vedette, maar een goeie voetballer.10. Michal Zewlakow (Moeskroen), 200 puntenVoor wie de eeneiige Zewlakow-tweeling van Excelsior Moeskroen niet uit elkaar weet te houden : Michal is de verdediger, de oudste (met tien minuten), de rijpste, de spraakzaamste, de hardste. Voor wie de naakfoto's zag die ze onlangs met graagte voor een Pools magazine lieten nemen (en die in Moeskroen circuleren), want de broertjes Zewlakow zijn nogal trots op hun eigen lichaam en laten dat ook merken : Michal is diegene met het logootje van The Chicago Bulls op zijn achterzijde getatoeëerd. Michal is ook diegene die altijd zijn plaats heeft in de Poolse nationale ploeg; en naar wie Ronald Koeman, trainer van Ajax, al kwam kijken, zij het zonder gevolg. Michal kan centraal in verdediging spelen en ook als linksback. Hij is fysiek sterk, zeer explosief en kopkrachtig, onverbiddellijk in duel, snel en tweevoetig. In verdedigend opzicht bezit hij alles, in offensief opzicht is hij als linksback niet de man die de flank afgaat. Beiden zijn de Zewlakows atletisch, gedreven, impulsief en recht voor de raap. Misschien was dit wel hun laatste seizoen in België, want Moeskroen heeft geld nodig en wil, moet ze verkopen zoals eerder Stefaan Tanghe, Yves Vanderhaeghe en Nenad Jestrovic. door Raoul De Groote, Geert Foutré, Peter T'Kint, Christian Vandenabeele en Frédéric Vanheule.,Nergens aardde Danny Boffin beter dan bij Sint-Truiden.Matthieu Verschuere ziet en verstaat voetbal als geen ander.