Maandag 06/03

Cercle Brugge heeft voorbeeldig gehandeld toen het geconfronteerd werd met een poging tot omkoperij. Dat kan in Brugge niet elke voetbalvereniging zeggen. Het is niet toevallig dat de Cercle de club is van de katholieken en Club de cercle van de vrijzinnigen. Van liberalen en socialisten dus. Club is eigenlijk paars, zoals Anderlecht.
...

Cercle Brugge heeft voorbeeldig gehandeld toen het geconfronteerd werd met een poging tot omkoperij. Dat kan in Brugge niet elke voetbalvereniging zeggen. Het is niet toevallig dat de Cercle de club is van de katholieken en Club de cercle van de vrijzinnigen. Van liberalen en socialisten dus. Club is eigenlijk paars, zoals Anderlecht. Eerst de reactie van Cercle. Toen Djordje Svetlicic en Milenko Milosevic vorig seizoen vóór de wedstrijd tegen Lierse door een anonieme beller werden benaderd, lichtten zij het bestuur van Cercle in, dat op zijn beurt het bondsparket en de politie van Brugge verwittigde. Het bondsparket kon niets doen, er zijn zekerheden in het leven. Het gewone parket hield het bij een routinecontrole. Wellicht had Herbert Flack weer te veel Duvels gedronken of was hij aan de rol met Francesca Vanthielen. Geef hem eens ongelijk. Nu Club. De omkoopzaak rond Arminia Bielefeld en Schalke 04 ! Begin jaren zeventig. Meerdere spelers werden toen voor jaren geschorst. En wie was de eerste buitenlandse club om een van die boosdoeners aan te trekken ? Club. Rolf Russmann. Uitstekende speler trouwens. Dat is nu het verschil zie, tussen katholieken en vrijzinnigen. Een kwestie van consequentie. Wie zo oud is als uw Scout, kijkt van een omkoopzaak meer of minder niet op. Allemaal al meegemaakt. Beerschot-Beringen, de totonero, de competitie in Roemenië, de Europese topschutter... Wie van u herinnert zich de wedstrijd Israël-België, voorronde van de wereldbeker 1966, in het Ramat Ganstadion van Tel Aviv ? 0-5, drie goals van Van Himst, één van Thio en één van Puis. Welnu, daar hadden wij als kritische kleuter al grote vragen bij. Want 0-5 was de uitslag die België nodig had voor een barragematch tegen de Bulgaren, gespeeld in Florence. Een regelrechte beenhouwersploeg, Bulgarije, die ons met 2-1 uit Engeland hield. Twee goals in één minuut tijd van een man wiens naam wij nooit zullen vergeten : Georgy Asparoukhov, van Levski Sofia. In de eindronde in Engeland haalden de Bulgaren overigens geen enkel punt, maar slaagden er wel in om zowel Pelé als Eusebio naar de spoedafdeling te schoppen. Het wordt hoog tijd dat ook kinderrechtencommissaris Ankie Vandekerck-hove zich buigt over het Belgisch voetbal. Wat daar wordt afgezworen op hoofden van onschuldige bloedjes, gaat alle perken van de kindermishan-deling te buiten. Vroeger waren die perken duidelijker : een pets tegen je kop en vier dagen geen eten, dat behoorde tot het standaardpakket opvoeding dat ieder van ons heeft genoten. Zelfs Bartje moest uiteindelijk bidden veur brune bonen en latere presidenten van de Verenigde Staten hebben met tranen in de ogen broccoli moeten vreten. George Bush senior bijvoorbeeld, die bij een bezoek van de Poolse premier eens een grapje door zijn toespraak mengde : 'Zoals het Poolse volk heeft gerebelleerd tegen het totalitarisme, zo rebelleer ik tegen broccoli. I hate broccoli.' De volgende dag betoogden tienduizend boze boeren voor het Witte Huis en kapten daar liefst tien ton broccoli voor de deur af. De grenzen van kindermishandeling zijn in onze tijden heel wat nauwer geworden. Wie zoon of dochter nog maar vermanend toespreekt, ziet binnen de minuut een gratis 0800-lijn intikken op de gsm, en een kwartier later staat de politie gewapend in uw leefkamer. En uzelf de volgende dag in Het Laatste Nieuws. Vandaar dat de passiviteit van de kinderrechtencommissaris in het voetbal verwondering wekt. Nu zweert weer Eddy Vermeirsch op het hoofd van zijn kinderen dat hij niet 'fuck you' heeft gezegd tegen Ibrahim Kargbo. Eerder riep Gilbert Bodart dat ze allebei zijn kinderen mochten doodschieten, als hij ooit had gewed op een voetbalmatch. Of keeper was geweest bij Standard. Als al die dure eden worden uitgevoerd, zal niet alleen het probleem van de vergrijzing en de noodzakelijke immigratie van buitenlandse werkkrachten nóg acuter worden, in de ranglijst van decapitatie van minderjarigen zal België stilaan een bedreiging gaan vormen voor landen als Somalië en Irak. Men kan zich er dan wel over verheugen dat we toch in één lijst mee aan de top staan, maar ook aan heuglijkheid zijn grenzen. koen meulenaere