Zeven punten achterstand op Standard en zes op Anderlecht : Club Brugge moet zich tijdens deze korte competitiestop terugtrekken in bezinning. De sportieve omslag die de kampioen de voorbije zomer doorvoerde, blijft voorlopig zonder effect. Jan Ceulemans mag dan afgelopen vrijdag in Charleroi enige verbetering hebben gezien, na negen speeldagen valt er in het voetbal van blauw-zwart niet iets te ontdekken wat op een systeem lijkt. Vijfentwintig spelers gebruikte Ceulemans al in zijn zoektocht naar een juiste formatie. Soms noopten blessures hem tot wissels, maar evenzeer is het door elkaar husselen van het elf...

Zeven punten achterstand op Standard en zes op Anderlecht : Club Brugge moet zich tijdens deze korte competitiestop terugtrekken in bezinning. De sportieve omslag die de kampioen de voorbije zomer doorvoerde, blijft voorlopig zonder effect. Jan Ceulemans mag dan afgelopen vrijdag in Charleroi enige verbetering hebben gezien, na negen speeldagen valt er in het voetbal van blauw-zwart niet iets te ontdekken wat op een systeem lijkt. Vijfentwintig spelers gebruikte Ceulemans al in zijn zoektocht naar een juiste formatie. Soms noopten blessures hem tot wissels, maar evenzeer is het door elkaar husselen van het elftal een teken van onmacht. Hoewel er Ceulemans geen voetbalinzicht ontzegd kan worden, staat de ploeg drie maanden na het begin van de training nog altijd even ver. Club Brugge leek zich onder te dompelen in nostalgie en sentiment toen het eerst Ceulemans en later Franky Van der Elst binnenhaalde. De komst van de voormalige boegbeelden werd op stormachtig gejuich onthaald en de herinneringen aan memorabele Europese avonden dreven boven. Intussen rijst steeds meer de vraag in hoeverre Club rekening hield met de specifieke trainingsaanpak van Ceulemans. De recordinternational houdt het graag simpel. Hij observeert, geldt niet echt als een communicator en pleegt de dingen die verkeerd lopen niet tot op het bot te analyseren. Dat is een brutale aanpassing voor de spelers, die met een schematicus als Trond Sollied werkten en steeds weer op een in het team geslepen concept konden terugvallen. Club Brugge heeft die krijtlijnen niet. Ceulemans geeft zijn spelers veel vrijheid. Zoveel dat ze nu in Westerlo vinden dat de goedlachse en ongecompliceerde Herman Helleputte veel meer (verbaal) aanwezig is dan zijn voorganger en de trainingen geregeld stilligt om spelers met hun pijnpunten te confronteren. Het zegt veel over Ceulemans : hij werkt vanuit het gevoel en laat veel dingen aan zich voorbijgaan. Toch blijft de kritiek op hem heel mild. Dat heeft te maken met het respect voor zijn voetbalcarrière en met zijn menselijke kwaliteiten. Ceulemans is een schitterende man, wars van vedetteneigingen en egotripperij. Daarop kan hij echter niet blijven teren. Natuurlijk zit Degryse gevangen in een web van financiële beperkingen. Dat kan de realiteit niet verdoezelen : Club Brugge holt verbeten achter zichzelf aan. De mankementen blijven en er is absoluut nog geen oplossing gevonden voor het gebrek aan snelheid dat zich al in het prille begin van deze voetbaljaargang als een probleem openbaarde. Dat heeft vooral te maken met een manco aan collectief positiespel en cohesie. Het siert Club Brugge dat het niet in paniek vervalt en rust blijft prediken. Dat hoort bij de stijl van het huis. Michel D'Hooghe doet naar buitenuit alsof er weinig aan de hand is, maar wie de voorzitter kent, weet dat er intern over een en ander zwaar gedebatteerd wordt. Maar de absolute sensatie van deze competitie is, naast Westerlo, het dartele Zulte Waregem. De nieuwkomer buigt op veel ervaring en bewijst hoe ver je met een systeem kan komen. Het is juist die herkenbaarheid waaraan het Club Brugge ontbreekt. JACQUES SYSJAN CEULEMANS GEBRUIKTE AL 25 SPELERS.