Weet Aimé Anthuenis het na de 2-0-nederlaag in Spanje zelf niet meer ? De bondscoach vond na de wedstrijd in Santander dat hij de spelers niets kon verwijten. Hij zei dat er met een grote inzet was gevoetbald. Alsof dat niet vanzelfsprekend is. En natuurlijk was de rode kaart van Eric Deflandre achteraf voor velen een dankbaar excuus om het leed te verzachten. Veel interessanter is de vraag waarom een ervaren speler als Deflandre verbaal in de clinch gaat met de scheidsrechter, terwijl Anthuenis zelf hem vooraf had opgedragen dat zeker niet te doen. En waarom verliest Bart Goor, de aanvoerder die een voorbeeld zou moeten zijn, op een dusdanige manier de controle over zichzelf dat hij naar een tegenstander spuwt, nadat dezelfde Goor zich tegen Litouwen ook al constant in het strijdgewoel gooide ? Wordt dat soort dingen niet geëvalue...

Weet Aimé Anthuenis het na de 2-0-nederlaag in Spanje zelf niet meer ? De bondscoach vond na de wedstrijd in Santander dat hij de spelers niets kon verwijten. Hij zei dat er met een grote inzet was gevoetbald. Alsof dat niet vanzelfsprekend is. En natuurlijk was de rode kaart van Eric Deflandre achteraf voor velen een dankbaar excuus om het leed te verzachten. Veel interessanter is de vraag waarom een ervaren speler als Deflandre verbaal in de clinch gaat met de scheidsrechter, terwijl Anthuenis zelf hem vooraf had opgedragen dat zeker niet te doen. En waarom verliest Bart Goor, de aanvoerder die een voorbeeld zou moeten zijn, op een dusdanige manier de controle over zichzelf dat hij naar een tegenstander spuwt, nadat dezelfde Goor zich tegen Litouwen ook al constant in het strijdgewoel gooide ? Wordt dat soort dingen niet geëvalueerd ? En hoe bestaat het dat Vincent Kompany nu al een jaar lang bij tijd en wijle dezelfde fouten mag maken zonder dat iemand hem op de vingers tikt ? Het lijkt erop dat de jonge verdediger al op zo'n podium is gezet dat niemand hem nog durft aanpakken. Bij Anderlecht wordt erover geklaagd dat Hugo Broos bepaalde gedragingen van Kompany te gemakkelijk laat passeren, bij de nationale ploeg lijkt de tolerantiegrens al even hoog. Toen de Rode Duivels in Santander arriveerden, droegen ze bij hun maatpak allemaal een das. Alleen Kompany niet. Aimé Anthuenis vond het niet nodig om dat te corrigeren. Alsof hij de controle over een aantal van zijn spelers heeft verloren. Het is niet alleen wat dat betreft hoog tijd voor bezinning. Nogal gemakkelijk zei Aimé Anthuenis na de wedstrijd dat het niet in Spanje is dat je punten moet halen. Hij verkijkt zich op het niveau van de tegenstander. Spanje beschikt over een paar individualiteiten, maar niet over een hechte ploeg. Het zal gegarandeerd nog punten verliezen. Dat is in het nadeel van de Rode Duivels. Aimé Anthuenis zal een niet-kwalificatie voor het WK nauwelijks overleven. Tot dusver bleef hij steeds uit de vuurlijn van de kritiek. Met zijn aanklacht tegen de te liberale buitenlanderspolitiek in dit land leek hij een grote bekommernis voor ons voetbal te etaleren. Het neemt niet weg dat de bondscoach er na een eindeloze reeks vriendschappelijke matchen en veel geëxperimenteer niet in slaagde een type-elftal en de juiste patronen te vinden. Het was alsof hij eerdere opties steeds weer moest herroepen en er een aantal zaken niet goed was ingeschat. Het mag dan zijn dat het in Santander bijna zestig minuten lang tactisch goed klopte, daar valt niet op te bouwen. Op zeventien november wacht er tegen Servië-Montenegro een heel andere wedstrijd. Met wellicht weer nieuwe verschuivingen. Dat staat ver van de politiek van continuïteit die Anthuenis beoogde. Somberheid was er vorige week ook in de wielerwereld. Wanneer staat er in dit milieu eindelijk eens een gezaghebbende persoon op die echt eens vertelt wat er aan de hand is ? Moe, doodmoe word je van alle ontkenningen die er op iedere dopingaffaire volgen. Het was vorige week niet anders. Twee jaar schorsing voor Johan Museeuw, dezelfde straf voor Jo Planckaert en Chris Peers, maar natuurlijk zweren de renners op het hoofd van iedereen die hen lief is dat ze niets hebben gedaan. Alsof een procureur zomaar een zware straf uitvaardigt, alsof een monument als Museeuw na een glansrijke carrière van zijn voetstuk wordt gehaald zonder dat er daar een geldige reden voor is. Kennelijk denken renners dat mensen naïevelingen zijn. Intussen wentelt de wielerwereld zich verder in ongeloofwaardigheid. Want wat valt er op bij de heuse stoet van wielermensen die over deze affaire iets mochten zeggen ? Iedereen wrong zich in allerhande bochten, niemand legde de vinger in de wonde. Midden hun verdediging deed Jo Planckaert een opmerkelijke uitspraak. Indien hij vooraf alles had geweten, zo klonk het, dan zou hij alles hebben genomen. Alles ? Wat dan wel ? Renners weten toch nooit ergens van als er bij hen iets wordt gevonden ? Ze zijn het slachtoffer van een malafide voedingsadviseur of ze nemen de bijsluiter van een verboden product alleen maar meer ten informatieven titel. Het blijft verbijsterend dat niemand in de wielerwereld zich aan deze hypocrisie stoort. Sterker zelfs : afgelopen zondag mocht Johan Museeuw tijdens de televisieuitzending van Parijs-Tours gewoon weer commentaar geven. Alsof er helemaal niets was gebeurd. n door Jacques SysDe wielerwereld wentelt zich verder in ongeloofwaardigheid.