28/02/2015 06:45

Ontbijten. Alleen fruit, iets waar ik een jaar of vijf geleden op aanraden van mijn osteopaat - Thomas D'Havé - mee begonnen ben. Chocolade en pasta, bijvoorbeeld, leiden tot een spectaculaire stijging van de suikerspiegel, maar door de snelle afbraak is de terugslag groter. Door fruit te eten, heb je geen dip. En: veel gezonder. (lacht)
...

Ontbijten. Alleen fruit, iets waar ik een jaar of vijf geleden op aanraden van mijn osteopaat - Thomas D'Havé - mee begonnen ben. Chocolade en pasta, bijvoorbeeld, leiden tot een spectaculaire stijging van de suikerspiegel, maar door de snelle afbraak is de terugslag groter. Door fruit te eten, heb je geen dip. En: veel gezonder. (lacht) Eerst met mijn dochtertjes, Margaux en Pauline, naar school. Sinds ik speler-trainer ben, volgen ze het schema van de papa. Ik vertrek van Maldegem naar Brugge, een ritje van om en bij de veertig minuten. Aankomst op Cercle. Geen tijd te verliezen. De voorbije dagen heb ik thuis onze wedstrijden en die van de tegenstander bekeken, op basis van bepaalde vaststellingen wordt de training uitgeschreven en kan de technische staf een wedstrijdplan opstellen. Waar liggen de ruimtes? Wat is de sterkte en de zwakte op stilstaande fases? Voor de training toon ik aan enkele spelers wedstrijdfases. Wat was goed en minder goed? Niet alleen maar negatief zijn. Ik spreek meestal één op één met de spelers, omdat de boodschap dan veel beter overkomt. Minder confronterend? Dat speelt niet mee, het belangrijkste is: heeft de volledige spelersgroep er nood aan om het te zien? Ik kan best streng zijn, zonder te schreeuwen. Start van de training. Ik ben weer even een gewone speler. Soms een vreemde situatie, dat wel, omdat je tot de twee werelden - de spelerskleedkamer en het trainerskabinet - behoort. Op dit niveau is dat zeldzaam en zwaar, maar het voordeel is dat ik de ideeën van de staf gemakkelijker naar de groep kan vertalen. Na vijf maanden weet ik nog altijd niet wat ik het liefst doe. Zelf voetballen en het samenzijn met de andere spelers zijn het plezantst, maar de technische staf is óók een team. Het is anders, serieuzer ook, want de humor in de kleedkamer is niet dezelfde als in het trainerskabinet. En: als speler moet je het op het veld doen en heb je meer impact op het resultaat. De combinatie is ook voor de buitenwereld soms onduidelijk. Geregeld krijg ik de vraag: 'Waarom speel je zo weinig?' De training zit erop, maar ik blijf nog een kwartiertje op het oefenveld met GillesDewaele en MathieuMaertens. Oefenen op lange ballen, strakke passing... Na de douche trakteren Stipe (Bacelic-Grgic, nvdr) en Joey Godee voor hun verjaardag met een lasagne. Ik vertrek met de auto naar Mechelen voor de cursus UEFA A, waar Denis Viane en Arnar Vidarsson ook zullen zijn. Altijd gehaast, een groot verschil met toen ik nog fulltime speler was en meer rust kon inbouwen. Daarom pak ik mijn momentjes. Even de ogen proberen dicht te doen, extra vitamines, voedingssupplementen. Alle beetjes helpen. Net op tijd. Arnar heeft het nog drukker en komt meestal iets later. De lessen zijn specifieker en meer tactisch georiënteerd dan in de vorige cursussen. Er wordt een aantal problemen voorgelegd, waarna we oplossingen zoeken en een training uitschrijven. Als speler heb je een eigen visie, maar in zo'n cursus word je ook geconfronteerd met systemen waarmee je minder vertrouwd bent. Ik heb bijvoorbeeld nooit in een 3-4-3 gespeeld, zodat het nuttig is om te horen hoe je dan druk kunt zetten of aanvallend iets kunt creëren. De cursus is pas rond 22 uur afgelopen, maar ik stop nu al. De combinatie begint in de kleren te kruipen. Dit kan je geen vijf jaar volhouden, maar ik wil absoluut mijn trainersdiploma's halen. Dat geeft me gemoedsrust. Eindelijk thuis. Mijn echtgenote, Lies Maes, werkt momenteel als vastgoedmakelaar in Eeklo, iets wat mij ook interesseert. Misschien doen we later iets samen, misschien word ik trainer. Ik probeer zo veel mogelijk opties open te houden. Mijn eerste insteek was om met zo veel mogelijk trainers te spreken, een eigen visie uit te schrijven en die dan aan te passen aan het moderne voetbal. Maar het zal er wellicht niet meer van komen, op vraag van Arnar ben ik in het trainersvak gerold. Naar bed, nog even een boekje lezen. Om halftien, een half uurtje vroeger dan anders, gaat het licht uit. Doodmoe.?DOOR CHRIS TETAERT