Opeens zien we een bordje met 'Tourmalet' op. Nochtans bevindt Idegem zich ver van Tarbes. Daar in de Hautes-Pyrénées heeft de mythische col uit de Tour de France een hoogte van 2115 meter. De Tourmalet die wij voor ons hebben, ligt in Geraardsbergen, en amper 23 meter boven de zeespiegel. Het gaat namelijk over café Tourmalet, gelegen in Idegem, deelgemeente van Geraardsbergen, waar Michel De Groote woont (58 jaar, speler van Anderlecht, Club Liégeois en AA Gent, 434 wedstrijden en 31 doelpunten in eerste klasse tussen 1975 en 1992). De naam van het café verwijst naar de wielersport, die in deze regio van de Muur passioneel wordt beleefd. Als puber was Michel de Groote, net ...

Opeens zien we een bordje met 'Tourmalet' op. Nochtans bevindt Idegem zich ver van Tarbes. Daar in de Hautes-Pyrénées heeft de mythische col uit de Tour de France een hoogte van 2115 meter. De Tourmalet die wij voor ons hebben, ligt in Geraardsbergen, en amper 23 meter boven de zeespiegel. Het gaat namelijk over café Tourmalet, gelegen in Idegem, deelgemeente van Geraardsbergen, waar Michel De Groote woont (58 jaar, speler van Anderlecht, Club Liégeois en AA Gent, 434 wedstrijden en 31 doelpunten in eerste klasse tussen 1975 en 1992). De naam van het café verwijst naar de wielersport, die in deze regio van de Muur passioneel wordt beleefd. Als puber was Michel de Groote, net als zijn oom, een uitstekende amateurwielrenner. Vandaag zit hij nog geregeld op de fiets om zijn hartproblemen onder controle te houden. "Scouts merkten me op toen ik in een park aan het voetballen was", herinnert De Groote zich. "Van de vakantiekolonie ging het naar Ruisbroek en op mijn vijftiende naar Anderlecht." In 1975, wanneer hij 20 is, staat Anderlecht hem af aan Club Liégeois, maar Constant Vanden Stock koopt hem twee jaar later terug. "Ik heb mijn ogen opengetrokken in Rocourt", zegt hij. "De club was op zich wel tof, maar terwijl alles bij Anderlecht perfect georganiseerd was, ging het er in Luik amateuristisch aan toe. Het trainingsveld lag er vreselijk slecht bij en 's middags at ik in een supermarkt omdat er op de club niks voorzien was voor de spelers die van ver kwamen. En op een dag hield de spelersbus op de terugweg na een vriendenmatch opeens halt voor een collectieve rookpauze. Dat had ik nog nooit meegemaakt." De Groote is blij dat hij weer naar Anderlecht kan en rijgt er de successen aan elkaar: vier titels, twee bekers, 62 Europese wedstrijden met winst van de UEFA Cup in 1983, vier caps voor de Rode Duivels enzovoort. Hij benadrukt: "Onze generatie had alles. Ze was een stuk volwassener en slimmer dan die van nu." De Groote was een echte sportman, hij kon ook uit de voeten in het kaatsen en het tennis. Na een fin de carrière bij AA Gent trainde hij lange tijd de provinciale en UEFA-junioren van Anderlecht. Nadien coachte hij een aantal kleinere clubs, waaronder Geraardsbergen, TK Meldert, Londerzeel en Idegem. Daarnaast werkte hij ook in de horeca, tot zijn hart het liet afweten. "Op het voetbal en tijdens fietstochtjes kreeg ik een beklemmend gevoel in de borststreek", vertelt hij. "Na een tweede serieuze verwittiging onderging ik een onderzoek en dat bracht een probleem met vernauwde aders aan het licht. Een ingreep was nodig, maar het ergste kwam daarna: gedaan met werken! Inactief worden wanneer je amper 48 bent, dat is een harde dobber. Mijn gezondheidsproblemen hebben trouwens niks te maken met mijn verleden als sportman, ze zijn erfelijk bepaald." De artsen raadden hem wel aan om geregeld te blijven fietsen met zijn vrienden van Rapide Ophasselt. De Groote legt nu tussen de 10.000 en de 15.000 kilometer per jaar af. Zijn club trekt geregeld naar de Vaucluse om er de hellingen van de beruchte Mont Ventoux te bedwingen. De ogen van de voormalige linksachter blinken van geluk wanneer hij over de 'Reus van de Provence' praat. Hij verheugt zich al bij de gedachte aan een volgende tocht. Maar eerst wacht hem nog een andere taak, een taak als opa: zijn kleinkinderen Maïté en Ike afhalen van school. Het leven zoals het is, met hoogtes en laagtes. DOOR PIERRE BILIC