Wat heeft het te betekenen? Tous ensemble? Tussen Belgische voetbalfans en de Rode Duivels is er niet het minste contact. Tussen de fans en de voetballers staat een geblindeerde wand, zoals je die ziet bij dure auto's. Zij kunnen naar ons kijken, wij niet naar hen.
...

Wat heeft het te betekenen? Tous ensemble? Tussen Belgische voetbalfans en de Rode Duivels is er niet het minste contact. Tussen de fans en de voetballers staat een geblindeerde wand, zoals je die ziet bij dure auto's. Zij kunnen naar ons kijken, wij niet naar hen. Waar ik het over heb? Ik heb het over een gebrek aan werkelijke verbondenheid tussen de Rode Duivels en de gehersenspoelde supporter. Een selfie, een high five, een handtekening: dat is geen communicatie. Ik heb het over het feit dat ik de ontgoocheling (of de blijdschap) van een fan niet terugvind in de gezichtsuitdrukking van een Rode Duivel wanneer hij na een wedstrijd zijn 'interview' geeft - dat oersaaie praatje, bol van clichés. Ik heb het over het feit dat geen enkele Rode Duivel tegenover het publiek ooit ook maar een piepklein beetje transparant is over de gang van zaken 'binnenskleedkamers'. Supporters willen naast het veld de mens achter de voetballer aan het woord horen, maar in de plaats krijgen ze een soort telegeleide robot met enkele menselijke trekken. Ze zeggen allemaal krek hetzelfde. Alles wat écht belangwekkend kan zijn aan deze Rode Duivels, wordt voor het publiek afgeschermd. Maar 'tous ensemble' (of #TousEnsemble), dat dan weer wel. Tegen Wales verliezen ze kansloos, het is onbegrijpelijk. Nadien zien we spelers die oppervlakkig ontgoocheld zijn in plaats van diep ontgoocheld, boos of zelfkritisch. De kapitein en de trainer leggen het resultaat tien minuten na affluiten naast zich neer en spreken van een goed toernooi dat eindigt in de kwartfinales. Zij blikken vooruit en beloven ons een mooi toernooi in 2018. Het valt te voorspellen dat daar eenzelfde resultaat wordt neergezet, verlies in de kwartfinales, en dat we identieke emoties en identieke uitspraken krijgen. Het valt te voorzien dat de supporters opnieuw een abstractie zullen zijn voor de Rode Duivels, een soort achtergrondruis waar geen Duivel bijzondere motivatie uit zal putten. Fans en Rode Duivels: het is een éénrichtingsrelatie. Duizenden mensen verzamelen op een plein en schreeuwen zich schor omdat ze denken dat het er iets toe doet. Elf mensen verliezen de belangrijkste wedstrijd die ze ooit voor hun land hebben gespeeld en krijgen daarna instructies van Wilmots en Kompany over wat ze moeten zeggen en op welke manier ze het moeten zeggen - over hoe ze iets moeten zeggen zonder eigenlijk iets te zeggen. Ze beheersen die discipline tot in de puntjes, het gaat hen meer na aan het hart dan een overwinning in een kwartfinale van een EK. De angst om binnen de nationale ploeg uit de band te springen is groter dan de wil om als international een prijs te pakken. In alle stilte arriveerden ze weer in België, ze boden de fans niet de kans om hen te onthalen of hen te ontmoeten. Neen, ze verdwenen als dieven in de nacht en de volgende dag vertrokken ze op vakantie naar een zonnig oord waar ze ver weg zijn van iedereen die hen een vervelende vraag zou kunnen stellen. Verbondenheid met België op welke manier dan ook? Neen. Tous ensemble? Niets meer dan een hashtag. Het is nog een jaar of twintig wachten vooraleer échte robots in Belgische truitjes zullen voetballen op het EK. Het verschil met onze huidige spelers zal nagenoeg onzichtbaar zijn. Al uw reacties en sportgerelateerde zoekertjes zijn welkom bij Sport/Voetbalmagazine, Raketstraat 50 bus 5, 1130 Brussel of via e-mail : sportmagazine@roularta.be. De redactie behoudt zich het recht voor teksten in te korten of te weigeren. De schrijver moet zijn naam en woonplaats vermelden. Alexander Cornet