Een huilende jongen in Belgische ploegentrui, geflankeerd door twee bonkige twintigers: het was een beeld waarin alles vervat zat. Hoe kleine Remco de week voordien de eerste WorldTourwedstrijd die hij reed meteen won. Solo. Nadat hij even voordien gelost was, terugkwam en drinkbussen bracht voor Enric Mas, 'zijn kopman'. Daarmee werd zelfs de grootste ...

Een huilende jongen in Belgische ploegentrui, geflankeerd door twee bonkige twintigers: het was een beeld waarin alles vervat zat. Hoe kleine Remco de week voordien de eerste WorldTourwedstrijd die hij reed meteen won. Solo. Nadat hij even voordien gelost was, terugkwam en drinkbussen bracht voor Enric Mas, 'zijn kopman'. Daarmee werd zelfs de grootste believer op snelheid gepakt, werd één van veel toekomstige verwachtingen ingelost nog voor die zich goed en wel gesteld had. Delirium! Maar de koers geeft en neemt, alsof die verhouding voor ons Belgen - met ook Touroverwinningen van Teuns, DeGendt en een ontketende Van Aert - niet meer in balans was. Een doordeweekse val, pardoes op een betonnen duiker ergens in Polen. In gewone tijden was Bjorg onze hoop op eindelijk een nieuwe Tourwinst geweest. Bij de jeugd wist hij Egan Bernal het vuur aan de schenen te leggen, wat reed-ie hard in de Ardennen en wat een bescheiden ventje. Anders dan Remco, hoewel die erg zijn best doet, maar dat hoeft ook niet. Remco zei dat hij de sterren ging nemen en deed dat. Kleiner dan zijn concurrenten, dus aerodynamischer, is hij een soort Jerommeke. In een week tijd bevestigt Remco nu al zijn huidige en onvermijdelijke toekomstige overmacht. Maar zijn doorbraak gaat voor altijd de geschiedenisboeken in te samen met een groot verlies. Daarom dat beeld: een huilende jongen in Belgische ploegentrui, met een gitzwart petje op. Een winnaar met klasse en panache, en toch: oh zo broos.