Op de Dvortsovaja Ploshchad, het immense en verkeersvrije, halfronde plein voor de Hermitage, wordt druk getimmerd aan tribunes. Op de werf staan Nederlandse en Belgische vrachtwagens. Straks wordt hier een concert van de Rolling Stones georganiseerd, zegt Nicolas Lombaerts (22). Graag zou hij daar wel naartoe gaan, maar die dag speelt Zenit net een wedstrijd.
...

Op de Dvortsovaja Ploshchad, het immense en verkeersvrije, halfronde plein voor de Hermitage, wordt druk getimmerd aan tribunes. Op de werf staan Nederlandse en Belgische vrachtwagens. Straks wordt hier een concert van de Rolling Stones georganiseerd, zegt Nicolas Lombaerts (22). Graag zou hij daar wel naartoe gaan, maar die dag speelt Zenit net een wedstrijd. Lombaerts verontschuldigt zich omdat hij een beetje te laat is. Met de taxi zat hij vast in het verkeer. Dat is, naast de taalbarrière, een van de weinige minpunten die de jonge Belg in vier weken heeft vastgesteld. In afwachting dat zijn eigen auto arriveert, heeft hij normaal recht op een wagen met chauffeur, maar daar voelt hij zich toch een beetje onwennig bij. Sint-Petersburg bruist. De stad is druk én groot, na Moskou zelfs de grootste Russische stad : ze telt meer dan 5 miljoen inwoners, bijna even veel als er in heel Vlaanderen wonen. Tweehonderd jaar lang was het de hoofdstad van Rusland. Het werd in 1703 vanuit het niets gebouwd door tsaar Peter De Grote, die Rusland een westers uitzicht wilde geven. Onder een van zijn opvolgsters, Catharina de Grote, kreeg de stad haar huidig uitzicht. Catharina de Grote investeerde flink in kunst en gaf de aanzet tot de immense collectie in de Hermitage, voorheen het Tsarenpaleis, nu een van de grootste kunstmusea ter wereld. Tot 1917 bleef Sint-Petersburg Ruslands hoofdstad, de woonplaats van de tsaren. In 1917 arriveerde Lenin hier in het Finlandstation, terug uit ballingschap. In Sint-Petersburg werd letterlijk het startschot gegeven voor de Russische revolutie met de bestorming van het Winterpaleis van de tsaren. Eerst veranderde de stad haar Duitse naam in Petrograd, korte tijd nadien in Leningrad om dan in 1991 opnieuw haar oude naam Sint-Petersburg aan te nemen. In de Tweede Wereldoorlog doorstond de stad negenhonderd dagen (bijna drie jaar) het beleg door de Duitsers. Honger en oorlog maakten liefst 670.000 slachtoffers. In 2003 kreeg de stad ter gelegenheid van haar driehonderdste verjaardag een facelift. Een initiatief van president Vladimir Putin, die hier opgroeide en woonde. Een voetballiefhebber is Putin niet : nog nooit werd hij gesignaleerd op de tribunes van het Petrovskiystadion waar Zenit zijn thuiswedstrijden speelt, noch van het oude Zimristadion, dat nu afgebroken is om op die plaats een nieuwe arena te bouwen. Tegenwoordig is Sint-Petersburg een populaire bestemming als citytrip. De stad werd net als Brugge rond een netwerk van kanalen gebouwd en daardoor ook al tot "het Venetië van het Noorden" gedoopt. Naast kunst, cultuur en prachtige architectuur heeft ze vooral aan een jong publiek veel te bieden, weet Lombaerts : "Ik hoorde dat dit de Europese hoofdstad is voor club-dj's. Ze zijn hier ook gek op sushi. Overal staat dat op het menu." Veel trendy zaken bevinden zich tussen de chique boetieks langs de altijd drukke slagader van de stad, de Nevskiy Prospect, die van oost naar west van de Hermitage tot aan de Neva loopt, de grootste rivier die in de Oostzee uitmondt. Nicolas Lombaerts kan hier nog bijna ongemerkt over de brede boulevards lopen. Wanneer hij na een boottocht door een paar jonge mensen aangeklampt wordt voor een foto, schrikt hij daar zelf zo van dat hij, nadat de jongens hem uitvoerig bedanken, hen bedankt voor de belangstelling. Maar wanneer hij vervolgens voor een foto de Belgische gasten meetroont naar het stadion, geeft de bewaker aan de poort geen krimp. Nicolas' argument "I'm a player, Lombaerts, number six" maakt geen enkele indruk op de strenge blik van de man, die enkel Russisch kent. Een telefoontje naar de tweetalige ploegafgevaardigde brengt Lombaerts een stap verder, plots is de man een en al vriendelijkheid, maar aan de echte ingang van het stadion doet zich hetzelfde voor. De vrouwelijke conciërge is onvermurwbaar. Ook zij vertrekt geen spier wanneer Lombaerts zichzelf voorstelt, ook hier moet de ploegafgevaardigde via de telefoon ter hulp snellen. Dan pas kan een foto gemaakt worden in het Petrovskiystadion, gebouwd in 1925 op een eilandje en sinds 1989 de thuisbasis voor Zenit. Het zit bij elke thuiswedstrijd vol, goed voor 22.000 fans. Bij het verlaten van het stadion holt een jongeman achter Lombaerts aan : of hij een handtekening kan krijgen ? Lombaerts : "Mijn ploegmaats hebben me al gewaarschuwd : wacht maar tot je een paar matchen in de ploeg speelt, dan is het afgelopen met rustig op straat te kuieren. Voetballers zijn in Rusland echte sterren."Ze worden dan ook vorstelijk betaald. Sinds een paar weken heeft Lombaerts een eigen appartement. Hij viel haast flauw toen hij de huurprijs hoorde, "Ik hoor dat de prijzen van een deftig appartement hier tussen 5000 en 10.000 euro per vierkante meter zijn. Een ploegmaat kocht net een appartement voor 2 miljoen euro."Nog geen seconde heeft Lombaerts zich zijn onverwachte overstap beklaagd. Als de club tevreden blijft over hem, zal ze hem niet zo snel laten gaan. Toen vorig jaar Anderlecht geïnteresseerd was in de Slovaakse verdediger Martin Skrtel, wuifde Sint-Petersburg die interesse weg. Waarom zou het Skrtel laten gaan ? Geld is geen probleem. Sint-Petersburg, door kenners van de Russische competitie zonder aarzelen de rijkste club van Rusland genoemd, moet niemand laten gaan. De échte opgang van Zenit Sint-Petersburg begon toen Gazprom de club eind 2005 overnam. De beheerraad van Gazprom, Ruslands grootste gasbedrijf en de nummer 53 in de Europese bedrijventop, bestaat bijna voor de helft uit inwoners van Sint-Petersburg. Zij namen de club over van een consortium van banken en willen van Sint-Petersburg het Chelsea van Rusland maken. Het jaarbudget bedraagt 120 miljoen dollar, een dikke 100 miljoen euro. Dat is twee en een halve keer meer dan het budget van Anderlecht vorig jaar. In Rusland verzinkt de 4,1 miljoen die Zenit voor Lombaerts betaalde, in het niet vergelegen met de 15 miljoen euro die het zonder verpinken neertelde voor de Oekraïense middenvelder Anatoly Tymoshuk van Shakthar Donetsk. Straks wil Zenit, in navolging van de Arena auf Schalke, tegen 2009 een nieuw stadion bouwen dat een kopie is van de Arena. Zonder atletiekpiste, met een uitschuifbare grasmat, overdekt en plaats biedend aan 62.000 kijkers. Bestemming : het oude Kirovstadion, van 1950 tot 1989 de thuisbasis van Zenit. Lombaerts was met vakantie op Tenerife toen zijn makelaar, Yves Baré, hem op de hoogte bracht van de interesse van Zenit. "Voor het EK bij de beloften bedacht ik dat het EK de uitgelezen kans was om een transfer te versieren. Alle scouts van Europa zaten daar. Naar Gent komen niet zo veel ploegen kijken. Ik wilde ook centraal in de verdediging spelen, omdat dat mijn beste plaats is. Ik vreesde dat ik bij Gent opnieuw op de linksachter zou terecht komen." Hij geeft toe dat hij, toen hij hoorde dat Zenit hem wilde, niets van de club wist, behalve dat ze in Rusland speelden. "Baré zei me meteen wat ik er kon verdienen. Ze wilden dat ik direct na de reis met mijn ouders en vriendin de stad bezocht om eens te praten. De andere concrete mogelijkheden waren een Duitse ploeg en Dynamo Kiev. Ik wilde ook wel naar Duitsland, maar Gent drong enorm aan om naar hier te komen : Zenit bood het dubbele van wat die andere clubs wilden betalen. Ik snap Gent wel. Toen ik voor het eerst hoorde wat ik hier in vier jaar kon verdienen, schrok ik toch wel even. Nooit gedacht dat ik ooit zo veel in heel mijn leven zou verdienen. Alles is hier ook netto. Terug uit vakantie ging ik in Breda praten met de trainers, Dick Advocaat en Cor Pot die tijdens de korte zomerstop thuis met vakantie waren. Advocaat had me zien spelen op het EK, vooral hij wilde mij als nieuwe centrale verdediger. Toen ben ik met mijn vader naar Sint-Petersburg getrokken. Op de luchthaven mocht ik op een aparte bus, de club bekommerde zich om mijn bagage. Mijn voorlopig visum werd daar meteen door hen ter plaatse geregeld, een busje van Zenit bracht me naar het hotel, vervolgens naar een bootje voor een rondvaart. We waren de enige inzittenden, samen met een Engelstalige gids. Daarna gingen we eten met de clubvoorzitter, een van de achttien bestuursleden van Gazprom. Dat gebeurde op de Flying Dutchman, een luxerestaurant op een imitatie van een achttiende-eeuws galjoen. De voorzitter gedroeg zich heel normaal, afgezien van het feit dat zijn bodyguard niet van zijn zijde week. Zijn vrouw was ook heel vriendelijk, praatte vanaf de eerste minuut heel spontaan tegen mijn vriendin. "Na dat gesprek had ik al een goed gevoel. De volgende dag ging ik naar het trainingscentrum, de volgende dag verwachtten ze dat ik de knoop doorhakte. Toen ik nog wat extra bijkomende vliegtuigtickets vroeg, vonden ze dat er net over. Ze zeiden : 'met het geld dat wij je geven, kan je dat makkelijk zelf betalen. Eigenlijk was dat ook zo."Lombaerts moet na Mido Gents duurste uitgaande transfer zijn, denkt hij : "Ik heb Gent van hun resterende schulden afgeholpen. Gent is ook geschrokken van het bedrag dat ze voor mij kregen. Als je mij voor het EK had gezegd dat iemand 4 miljoen euro voor mij zou betalen, had ik gezegd : 'ga met een ander lachen.'" Toch heeft hij naar Russische normen geen topcontract : "Ik denk dat ik qua verdienste in deze spelersgroep subtop ben. Een Belgische topclub kan me dit nooit betalen. Wat ik hier netto verdien, had ik in Duitsland nooit bruto kunnen krijgen. Binnen een jaar of vijf wil deze club Europese top zijn. De prijs die ze daarvoor moeten betalen, interesseert hen niet." "In België fronsen ze de wenkbrauwen, maar het is in alle opzichten een stap vooruit. Dit is een hele mooie, levendige stad, waar je goed kan leven. De warenhuizen zijn hier 24 uur op 24 open, je kan overal lekker eten. Ik heb helemaal geen last van heimwee, denk niet dat het hier moeilijker is om te leven dan pakweg in Londen, behalve qua taal. Mijn levensmotto is : pluk de dag. Ik heb al een jaar verloren toen ik mijn kruisbanden scheurde. Wie zegt dat me dat straks niet weer overkomt ? Met mijn diploma in de rechten zou ik nooit evenveel verdienen als nu met het voetbal. Trouwens : blijf ik in België, dan zet ik mijn studie voort. Waarschijnlijk pik ik de draad later weer op, net zoals ik mezelf ooit wel in de politiek zie gaan. "Sportief spelen we straks Europees, vorig jaar haalde deze club de kwartfinales van de UEFA Cup. De meeste spelers hier zijn international. Het is geen pottenstamperij. Als de bondscoach me in aanmerking vond komen bij Gent, dan toch zeker hier, want dit is een ploeg die in België zou meedoen voor de titel. Ook de afstand kan geen bezwaar zijn : Qatar, waar men toch is gaan scouten, ligt nog een stuk verder. Op dinsdag en zaterdag is er zelfs een rechtstreekse vlucht. De drempel wordt niet de afstand of de club, maar mijn eigen niveau. Als ik niet opgeroepen word, zal het zijn omdat ik hier niet goed genoeg presteer."Op de inleidende persconferentie schrok Lombaerts van de vraag hoe het kwam dat hij vorig jaar als verdediger maar drie gele kaarten kreeg. "Ik vond dat normaal, tot ik Spartak-Zenit zag : meer dan tien gele kaarten, één rode en een penalty. Dat ik tegen Rostov absoluut aan de slag moest, kwam omdat in de laatste match van de heenronde alle vier de verdedigers geel kregen." Qua spel vindt hij de Belgische competitie georganiseerder. "In België verdedigt bijna heel de ploeg mee, hier zijn aanvallers enkel aanvaller. Achteraan moet je maar je plan trekken. Advocaat probeert er wat meer organisatie in te brengen, maar als centrale verdediger moet je hier wel je man kunnen staan in één-tegen-éénsituaties."Voor zijn sport zal Lombaerts vaak onderweg zijn. De dag voor elke thuiswedstrijd gaat Zenit in afzondering in een groot hotel, bij verplaatsingen vertrekt men de dag voor de match. Alle verplaatsingen gebeuren met het vliegtuig : "Moskou is een uur en een kwart vliegen. Ik ben wat blij dat de verplaatsing naar Vladivostok al achter de rug is : dat is acht uur vliegen." Trainen gebeurt achter gesloten deuren. Eén keer per week mag de pers een training bijwonen en geeft Dick Advocaat toelichting. Op het trainingscomplex heeft elke speler zijn eigen kamer met bed, tv en douche. Een gemeenschappelijke kleedkamer is er niet : "Je komt aan, kleedt je op je kamer om en gaat dan het veld op. Maar in het nieuwe trainingscentrum dat er moet uitzien als dat van Real Madrid, is er wel één grote kleedkamer voorzien."Het is al halfelf wanneer Lombaerts een taxi tegenhoudt om terug te keren naar zijn appartement. Stilaan begint het te schemeren, maar op de Nevskiy Prospect is het niet minder druk. Lombaerts is tevreden : "Ik zit hier toch maar. Tot nu loopt alles beter dan verwacht. Toen ik naar Gent verhuisde, dacht ik niet dat ik zo snel in de eerste ploeg zou staan. Ik kwam van de B-kern van Club Brugge. Daar hadden we een enorm getalenteerde generatie. De één na de ander kreeg een profcontract. Bij mij aarzelden ze, waardoor ik voor Gent tekende. Kort daarna stelden ze me bij Club toch een profcontract voor, maar ik had mijn keuze al gemaakt."In Gent startte hij met de ambitie om bij de kern te geraken. "Maar al in de eerste oefenmatch kwam ik aan de aftrap. Dat verraste me. Nog meer verrast was ik toen ik aan de competitie begon. Georges Leekens was redelijk hard tegen mij, maakte meer van zijn oren dan tegen andere spelers. Als hij in je gelooft, gedraagt hij zich zo. Dat zei hij op een dag ook : 'de dag dat ik niets meer zeg tegen jou, moet je je zorgen maken : dan doe je het niet goed.' "Had je me op mijn achttiende gevraagd of ik ooit profvoetballer zou worden, had ik je uitgelachen en gezegd : 'natuurlijk niet'. Nooit had ik gedacht dat ik ooit in de eerste klasse zou spelen. Bij de nationale jeugdploegen werd ik een aantal jaar opgeroepen, plots niet meer. Op een dag hadden ze me toch nodig, omdat er te veel blessures waren. In de individuele gesprekken die iedereen met de bondscoach had, had hij een boodschap voor mij : 'denk niet dat je ooit in de eerste klasse gaat voetballen. Eerste klasse is voor jou een beetje te hoog gegrepen. Misschien kan je het wel maken in de tweede klasse.' Ik vind het wel leuk om het tegendeel te bewijzen." Lombaerts neemt afscheid : "Misschien moet ik die man van hieruit eens een kaartje sturen." S Door Geert Foutré