SPELCULTUUR MODERN EN EUROPEES

In de laatste wedstrijd van de kwalificatieronde raakte Tunesië met de hakken over de sloot. Tegen Marokko maakte het tot twee keer toe een achterstand goed en behield in het eindklassement één punt voorsprong op de erfrivaal. Van alle Afrikaanse teams kleeft Tunesië het meest een Europese stijl aan. De ploeg is goed georganiseerd, loopkrachtig en balvast. Op het middenveld wordt de bal vaak kort rondgespeeld, vooraan rust de hoop vooral op de in Brazilië geboren Santos. De snelle en schotkrachtige spits van FC Toulouse scoorde zes keer in de kwalificatieronde en vier ke...

In de laatste wedstrijd van de kwalificatieronde raakte Tunesië met de hakken over de sloot. Tegen Marokko maakte het tot twee keer toe een achterstand goed en behield in het eindklassement één punt voorsprong op de erfrivaal. Van alle Afrikaanse teams kleeft Tunesië het meest een Europese stijl aan. De ploeg is goed georganiseerd, loopkrachtig en balvast. Op het middenveld wordt de bal vaak kort rondgespeeld, vooraan rust de hoop vooral op de in Brazilië geboren Santos. De snelle en schotkrachtige spits van FC Toulouse scoorde zes keer in de kwalificatieronde en vier keer op de Afrikaanse landenbeker, waarin Tunesië in de kwartfinale na het nemen van strafschoppen door Nigeria werd uitgeschakeld. Na twee WK-deelnames en met een rist spelers die in het buitenland aan hun trekken (en hun centen) komen, is het team van Tunesië gerijpt. Aan internationale ervaring ontbreekt het niet langer. Kapitein Hatem Trabelsi bijvoorbeeld is opgegroeid tot een gevestigde waarde bij Ajax Amsterdam. Tunesië was het eerste Afrikaanse land dat op een WK-eindronde een zege behaalde : we schrijven 1978, 3-1 tegen Mexico. Op die ene overwinning is Tunesië tot vandaag blijven steken. Maar ze nemen in Duitsland voor de derde opeenvolgende keer aan een WK deel en hebben dus een ruime dosis ervaring in hun bagage steken. En op de erelijst werd alvast een belangwekkende zege ingeschreven : in 2004 won Tunesië in eigen land de Afrikacup.Het Tunesische voetbal blijft sterk Frans gekleurd. Veel trainers komen uit Frankrijk of leerden daar de stiel. Met Roger Lemerre schoot de Tunesische voetbalbond een hoofdvogel af. Lemerre krijgt in Duitsland de kans om zich te rehabiliteren. Als bondscoach van de Franse ploeg blikt hij terug op een blamerend WK 2002. In Japan en Zuid-Korea werd de toenmalige titelverdediger in de eerste ronde roemloos en zonder één enkel doelpunt uitgeschakeld, terwijl de Fransen twee jaar eerder, en ook onder Lemerre, nog de Europese titel hadden veroverd. Vandaar dat de Fransman, na de winst van Tunesië in de Afrikacup van 2004, te boek staat als de voorlopig enige coach die erin slaagde twee verschillende continentale titels te behalen. Lemerre spoot nogal wat jong talent in de Tunesische ploeg. Dat putte hij voornamelijk uit het olympische team dat op de Spelen van Athene een glansrol had vertolkt Twee jaar geleden verhuisde Radhi Jaidi van de Tunesische topclub Espérance naar Bolton Wanderers. Veel waarnemers voorspelden dat de eerste Tunesiër in de Premier League niet zou aarden in het Britse voetbal. De kopbalsterke centrale verdediger pareerde dat wantrouwen met prima prestaties : hij veroverde snel een basisstek bij Bolton. De ondanks zijn grote gestalte (1,90 meter) technisch bekwame voetballer, die bij Espérance meerdere Tunesische landstitels op zak stak, hielp zijn club in 2005 met onder meer vijf goals aan een kwalificatie voor de UEFA-beker. Voor de Tunesische nationale ploeg haalde Radhi Jaidi al 79 selecties binnen.