Met de uiterst pijnlijke uitschakeling van de beloften kreeg het Belgische voetbal vorige week nog maar eens een zware opdoffer. Een kwalificatie voor het EK zou ongetwijfeld een straaltje licht hebben gebracht in de duisternis, anderzijds dreigde het ook weer de werkelijkheid te vertekenen. Het wemelt in dit land niet van het talent, de conditionele, tactische en technische achterstand van de Belgische voetballers blijft groeien, de fundamenten waarop succes wordt gebouwd, bestaan alleen in de verbeelding van de bestuurders. Ongepast was het dan ook om de overwinning van de beloften in Oekraïne met een euforische saus te overgieten. Nu maakt de euforie plaats voor ontnuchtering. En dringt misschien het besef door dat het echt tijd is voor een nieuwe aanpak. Ieder nadeel, zo drukte Johan Cruijff het ooit plastisch ...

Met de uiterst pijnlijke uitschakeling van de beloften kreeg het Belgische voetbal vorige week nog maar eens een zware opdoffer. Een kwalificatie voor het EK zou ongetwijfeld een straaltje licht hebben gebracht in de duisternis, anderzijds dreigde het ook weer de werkelijkheid te vertekenen. Het wemelt in dit land niet van het talent, de conditionele, tactische en technische achterstand van de Belgische voetballers blijft groeien, de fundamenten waarop succes wordt gebouwd, bestaan alleen in de verbeelding van de bestuurders. Ongepast was het dan ook om de overwinning van de beloften in Oekraïne met een euforische saus te overgieten. Nu maakt de euforie plaats voor ontnuchtering. En dringt misschien het besef door dat het echt tijd is voor een nieuwe aanpak. Ieder nadeel, zo drukte Johan Cruijff het ooit plastisch uit, heb zijn voordeel. Op voorwaarde dat de bobo's eindelijk eens aan het voetbalproduct denken en niet aan zichzelf. De eliminatie vernietigt wellicht de kansen van Jean-François de Sart om straks Aimé Anthuenis op te volgen als bondscoach. Omdat ze langs de Brusselse Houba de Strooperlaan zelden op lange termijn werken, zou een kwalificatie van de jonge Duivels voor sommige mensen voldoende zijn geweest om de beloftecoach een bank vooruit te schuiven. Maar het is uiterst twijfelachtig of de ex-verdediger daarvoor over voldoende ruggengraat beschikt. De Sart leverde met zijn jonge troepen knap werk, maar voerde vorige week woensdag in de terugwedstrijd tegen Oekraïne ongelukkige wissels door : hij haalde zijn balvaste spelers naar de kant en zag daardoor de greep op de wedstrijd verloren gaan. De Sart bleek zich achteraf van geen kwaad bewust. Maar de eerste trainer die verantwoordelijkheid durft opnemen voor een nederlaag moet nog geboren worden. Verbijsterend was het in ieder geval om zien hoe de compleet op drift geslagen ploeg in de slotfase onderuitging. Intussen gaat Michel Preud'homme, de nieuwe Verlosser van het Belgische voetbal, verder op zoek naar een nieuwe bondscoach. Rond de jaarwisseling moet die bekend zijn. Ook Walter Meeuws zou nu plots weer tot de kandidaten horen. Vanuit de Verenigde Arische Emiraten laat Meeuws (zie verderop in dit blad) horen dat deze job hem best interesseert. Maar of dat echt een ernstige piste kan zijn ? Weinig voetballers die tijdens hun carrière zo verstandig en helder over het spelletje konden praten als Meeuws. Geen mens die er toen aan twijfelde dat hij als trainer een topcarrière zou uitbouwen. Meeuws kon dat verwachtingspatroon nooit inlossen. Hij bediende zich aanvankelijk van een pseudo-intellectuele taal die in het voetbalwereldje onnatuurlijk klonk. Hij faalde onder meer als bondscoach en leeft nu nog altijd met het idee dat hij door de giftige commentaren van televisieman Rik De Saedeleer werd genekt. Maar er was natuurlijk veel meer aan de hand. Meeuws wrong zichzelf al voor zijn eerste training in een lastig parket : met de dédain van iemand die nog even bij Ajax heeft gespeeld, wees hij de fotografen van het veld. Die attitude botste radicaal met de menselijke warme die hij tijdens zijn voetbalcarrière altijd had uitgestraald. Inmiddels zijn we ruim vijftien jaar verder. Walter Meeuws heeft ongetwijfeld geleerd uit alle ervaringen. Maar of dat voldoende is om hem als bondscoach een kans te geven op eerherstel ? Veel alternatieven zijn er niet. Of het zou toch René Vandereycken moeten zijn. Geen trainer die zijn pionnen zo goed kan plaatsen op het tactische schaakbord als de Limburger. Door zijn extreme koppigheid en gebrek aan flexibiliteit blijft Vandereycken echter een garantie voor botsingen. En het is de vraag hoe ver je komt met het rauwe realisme dat hij predikt. Tactische beheersing volstaat al lang niet meer om mee te spelen. Juist die tactiek blijft te determinerend in onze competitie. En stopt voetballers in een dwangbuis. De Australische selectie die vorige week de poort naar het WK openbrak, telt vijf spelers die bij ons werden gewogen en te licht bevonden. Ze speelden niet in de top. Maar bij Lierse, Germinal Beerschot en Antwerp. ljACQUES SYS'IEDER NADEEL HEB ZIJN VOORDEEL.'