In alle mogelijke bochten heeft Aimé Anthuenis zich de voorbije weken gewrongen om toch maar niet te moeten toegeven dat hij naar Hamburg is geweest om met Emile Mpenza te praten over diens terugkeer naar de nationale ploeg. Er was de bondscoach duidelijk heel veel aan gelegen om niet de indruk te wekken dat hij een knieval had gedaan. Het is vreemd dat Anthuenis vindt dat hij dit nodig heeft, maar onder een moordende druk zijn er wel meer mensen die zich verga-lopperen. Anthuenis is verplicht om woensdagavond tegen Servië & Montenegro te winnen. En dan zijn alle middelen goed om het vuur weer aan te wakkeren. Dus spoedde hij zich spoorslags naar Emile Mpenza, die in een interview bij wijze van erkentelijkheid vertelde dat niet hij, maar de bondscoach de eerste stap had gezet voor de verzoening. Zo werden alle misstappen die Mpenza eerder had gedaan plots...

In alle mogelijke bochten heeft Aimé Anthuenis zich de voorbije weken gewrongen om toch maar niet te moeten toegeven dat hij naar Hamburg is geweest om met Emile Mpenza te praten over diens terugkeer naar de nationale ploeg. Er was de bondscoach duidelijk heel veel aan gelegen om niet de indruk te wekken dat hij een knieval had gedaan. Het is vreemd dat Anthuenis vindt dat hij dit nodig heeft, maar onder een moordende druk zijn er wel meer mensen die zich verga-lopperen. Anthuenis is verplicht om woensdagavond tegen Servië & Montenegro te winnen. En dan zijn alle middelen goed om het vuur weer aan te wakkeren. Dus spoedde hij zich spoorslags naar Emile Mpenza, die in een interview bij wijze van erkentelijkheid vertelde dat niet hij, maar de bondscoach de eerste stap had gezet voor de verzoening. Zo werden alle misstappen die Mpenza eerder had gedaan plots met de mantel der liefde bedekt. Toch wilde Anthuenis, die vorige maand plechtig had gezworen nooit zelf het initiatief te zullen nemen om Mpenza naar de nationale ploeg terug te halen, zichzelf voor gezichtverlies behoeden. Hij was misschien naar Hamburg geweest voor een bezoek aan de Reeperbahn, zo grinnikte hij, maar zeker niet om Mpenza te ontmoeten. Je vraagt je af of we met profvoetbal bezig zijn dan wel in een kleutertuin zitten. Ook van hogerhand vonden ze dat het wrange theaterstuk best opgevoerd mocht worden en voelde niemand zich geroepen om openheid van zaken te verschaffen. Vergevings-gezindheid is ook hier het nieuwe toverwoord. Natuurlijk keurt bondsvoorzitter Jan Peeters het niet goed dat Mpenza zijn federatie corrupt noemde, maar dat - zo zei hij vorige week - gebeurde na een match met veel emoties. Het is tekenend voor de wanhoop in het glazen huis langs de Brusselse Houba de Stroperlaan. Geen krachtdadig optreden, geen rechte lijnen, geen duidelijke visie, maar draaien met de wind. Dat Mpenza niet eens het fatsoen had om zich te excuseren voor de zware uitschuivers die hij in het verleden maakte, bleek niemand erg te vinden. Het ging erom het schip drijvende te houden door met kunst- en vliegwerk lekken te dichten. Dat is gemakkelijker dan echte remedies uit te dokteren om uit de impasse te raken. Uiteindelijk bleek alle commotie een maat voor niets. Emile Mpenza haakte afgelopen zondag geblesseerd af. Een nieuwe opdoffer voor Anthuenis, die nog maar eens met een ander team aan deze sleutelmatch moet beginnen. Anderzijds bespaart het hem mogelijk een hoop ellende : als Mpenza tegen Servië & Montenegro ondermaats zou hebben gepresteerd, dan was dat Anthuenis ongetwijfeld zwaar aangerekend. Ook nu dreigt hij na een nederlaag nauwelijks uit de vuurlinie van de kritiek te blijven. Continuïteit heette het credo dat de bondscoach in de mond nam toen hij medio 2002 de opdracht kreeg een nieuw team te boetseren. In twee en een half jaar gooide Aimé Anthuenis zijn selectiegroep echter continu door mekaar. Negentien keer stond hij aan het hoofd van de nationale ploeg, in die wedstrijden werden precies 47 spelers opgesteld. Een elftal staat er echter nog altijd niet. Ook tegen Servië & Montenegro wordt het ergens weer herbeginnen voor de tussen hoop en wanhoop levende Rode Duivels. Een overwinning is absoluut noodzakelijk om ons voetbal weer wat aanzien te geven en niet helemaal in een poel van doffe ellende te tuimelen. Precies internationale confrontaties blijven op een pijnlijke manier tonen waaraan het mankeert : er is geen creativiteit, geen snelheid, geen doortastend vermogen. En de bepalende spelers van de nationale ploeg vechten met zichzelf en tonen tekenen van mentale zwakte. De manier waarop Wesley Sonck zichzelf bij Ajax buitenspel zette nadat hij een wissel niet pikte, was ontluisterend om zien. Natuurlijk kan dat Aimé Anthuenis niet worden aangewreven. De Oost-Vlaming, drie graag om de hete brij heen dribbelt als er over de nationale ploeg wordt gepraat en zichzelf nog geen moment in vraag stelde, is het slachtoffer van de kwalitatieve achteruitgang van het Belgische voetbal. Vreemd is alleen zijn halsstarrige trouw aan doelman Tristan Peersman, die keer op keer bewijst te bezwijken onder druk. Los daarvan erkende vorige week ook Jan Peeters dat het niet goed gaat met het Belgische voetbal. Maar misschien, zo zei hij, zou een zege tegen Servië genoeg zijn om een ander gevoel te creëren. Het is kennelijk niet alleen in de clubs dat er op korte termijn wordt gedacht. door Jacques SysZevenenveertig spelers in negentien interlands, dat duidt niet op continuïteit.