De Europese kater is weggespoeld, de titel wenkt en ook de beker wordt geambieerd : spinnend van tevredenheid zal Anderlecht straks drinken en klinken op het nieuwe jaar. Het Brusselse voetbalbolwerk, normaal een haard van turbulentie, straalt de vrede en de rust uit die bij Kerstmis horen. Anderlecht ontdekte door een samenloop van omstandigheden zijn rijkdom en brengt langzamerhand weer het met creativiteit overgoten voetbal dat bij de stijl van de club past. Dat het contract van Franky Vercauteren sneller werd verlengd dan de overeenkomst van Hugo Broos, is tekenend voor de lijn die in de toekomst zal worden uitgetekend. Toch is het knap dat Broos na een moeilijke start alle neuzen in dezelfde richting kreeg en dat ook de bankzitters zich ogenschijnlijk in hun lot schikten. Desondanks moet de trainer zich afvragen waarom er een were...

De Europese kater is weggespoeld, de titel wenkt en ook de beker wordt geambieerd : spinnend van tevredenheid zal Anderlecht straks drinken en klinken op het nieuwe jaar. Het Brusselse voetbalbolwerk, normaal een haard van turbulentie, straalt de vrede en de rust uit die bij Kerstmis horen. Anderlecht ontdekte door een samenloop van omstandigheden zijn rijkdom en brengt langzamerhand weer het met creativiteit overgoten voetbal dat bij de stijl van de club past. Dat het contract van Franky Vercauteren sneller werd verlengd dan de overeenkomst van Hugo Broos, is tekenend voor de lijn die in de toekomst zal worden uitgetekend. Toch is het knap dat Broos na een moeilijke start alle neuzen in dezelfde richting kreeg en dat ook de bankzitters zich ogenschijnlijk in hun lot schikten. Desondanks moet de trainer zich afvragen waarom er een wereld van verschil lag in de manier waarop Anderlecht in de Champions League thuis en uit voetbalde. Verderop in dit blad schrijft analist Hein Vanhaezebrouck dat toe aan de te behoudende veldbezetting die op verplaatsing werd gehanteerd. Het neemt niet weg dat Anderlecht aan een nieuw tijdperk is begonnen. Het koestert en slijpt zijn eigen diamanten en neemt straks afscheid van Michel Verschueren. Het is opmerkelijk dat de succesrijkste twee Belgische clubs, Anderlecht en Club Brugge, dit jaar naast het veld een andere identiteit aannemen. Modernisme moet langzamerhand de bovenhand nemen op conservatieve denkpatronen die in de vereniging verankerd leken, al valt er wat dat betreft nog een lange weg af te leggen. Door de Champions League verhoogden beide clubs de voorbije maanden hun budgettaire slagkracht op een dusdanige manier dat we op termijn meer dan ooit afstormen op een competitie met twee snelheden. Zelfs dan als Club Brugge in het kampioenschap in de knoop ligt met zichzelf. Andere verenigingen, zo bleek ook nu weer, zijn hooguit een tijdje in staat om met hen te concurreren. Lierse, Lokeren en Sint-Truiden staan na vorig seizoen weer met de beide voeten in de rauwe werkelijkheid, het hertekende RC Genk zoekt met vallen en opstaan naar een nieuwe identiteit en pakt uit met veel tactische varianten. De ploeg blijft het moeilijk hebben om de eerder geïdealiseerde 4-4-2 in de praktijk om te zetten en gaf met die veldbezetting zaterdagavond tegen Heusden-Zolder opmerkelijk veel kansen weg. Alleen Standard lijkt vanuit zijn traditie echt weer het fundament te kunnen leggen voor een fraaie toekomst. Die wederopstanding zou een zegen zijn voor ons voetbal. Een figurantenrol is er hooguit weggelegd voor de andere clubs. Beveren verraste tijdens de heenronde met Afrikaanse frivoliteit, al kan het nooit de bedoeling van een vereniging zijn om elf buitenlanders op te stellen. Germinal Beerschot verwerkte het vertrek van paradepaard Paul Kpaka opmerkelijk goed, Moeskroen is een georganiseerd en van veel aanvallend talent voorzien blok, Westerlo deed het met zijn beperkte financiële middelen heel behoorlijk, Cercle Brugge verbaasde met een aanvankelijk zelfs intern bekritiseerde trainer, Heusden-Zolder verwerkte een catastrofale start, La Louvière begon in de roes van de bekeroverwinning met fris voetbal maar kreeg vervolgens een terugval. Daarentegen stelde Lokeren zwaar teleur en zakte vooral Lierse door het ijs. Een trainer die adviseert om Gilles De Bilde en Bertrand Crasson aan te trekken, moet zich niet opwinden als hem te kennen wordt gegeven dat hij op deze transfers wordt beoordeeld. Maar ook het bestuur, dat diende te weten hoe er over beide spelers bij Anderlecht werd gedacht, gaat hier in de fout. Maar dirigenten blijven bij dat soort beslissingen altijd uit de wind. Zoals bij Bergen bijvoorbeeld, waar met Sergio Brio de koning van het afbraakvoetbal werd binnengehaald. Het is hemeltergend dat een buitenlandse trainer hier de kans krijgt om het voetbal een slechte dienst te bewijzen. En wat valt er te denken van de onvoorstelbare soap die er bij Antwerp wordt opgevoerd ? Tegen een waanzinnig tempo stapelen de beleidsfouten zich daar op. Deze eindejaarsperiode nodigt uit tot bezinning. Niet echter voor de bestuurders die alle verantwoordelijkheid koppig blijven afschuiven op externe factoren. En als ze het echt niet meer weten, dan leggen ze gewoon het hoofd van de trainer op de guillotine. Om vervolgens rustig door te gaan. door Jacques SysDe Champions League zorgt straks voor een nog grotere kloof