Vijf weken geleden, op 3 oktober, bracht dit blad een verhaal over de onrust en onvrede bij Club Brugge. Daarin ging het onder meer over de verstoorde relatie tussen Georges Leekens en een deel van de spelersgroep, over een coach die gezapig traint, niet uitblinkt met tactische richtlijnen en altijd en overal de plezantste wil zijn... Een speler voorspelde explosiviteit, vuurwerk op korte termijn. Bij Club Brugge waren ze furieus over dit stuk.
...

Vijf weken geleden, op 3 oktober, bracht dit blad een verhaal over de onrust en onvrede bij Club Brugge. Daarin ging het onder meer over de verstoorde relatie tussen Georges Leekens en een deel van de spelersgroep, over een coach die gezapig traint, niet uitblinkt met tactische richtlijnen en altijd en overal de plezantste wil zijn... Een speler voorspelde explosiviteit, vuurwerk op korte termijn. Bij Club Brugge waren ze furieus over dit stuk. Na de 3-2-nederlaag van Club op Lierse schreef Marc Degryse in zijn column in Het Laatste Nieuws dat het voor hem duidelijk is dat niet iedereen in de kleedkamer achter Leekens staat. Hij had het over een foute interne en externe communicatie van de trainer. In een commentaarstuk in dezelfde krant stond te lezen dat Jordi Figueras, Ryan Donk en JesperJørgensen op het Lisp Leekens een nekschot wilden toedienen. Er is sprake van een coach die gesaboteerd werd en een lid van de technische staf die tijdens de rust voor de ogen van de hoofdtribune breed lachend grapjes maakte met invallersdoelman VladanKujovic. Dat had veel weg van een explosieve situatie. De uitbarsting is er zondagavond gekomen. Eén dag na de nederlaag op Lierse liet Club Brugge weten het vertrouwen in Georges Leekens te behouden. Dat was opmerkelijk want er zijn niet veel trainers in een topclub die een 2 op 15 overleven. Maar een ontslag voor Leekens betekende, een hoge ontslagpremie buiten beschouwing gelaten, ook gezichtsverlies voor die mensen die de verantwoordelijkheid voor zijn aanstelling dragen. Die ging, zoals bekend, gepaard met heel veel commotie omdat de nieuwe trainer uit zijn lopend contract met de voetbalbond was weggehaald. Het belette Leekens niet om op een zeer triomfantelijke manier het Jan Breydelstadion binnen te stappen. Bij het overgrote deel van de media en ver daarbuiten verloor hij toen zijn geloofwaardigheid. Zeker toen Leekens ook nog eens debiteerde dat 90 procent van het werk bij de nationale ploeg af was. Een communicatieblunder van formaat. Leekens nuanceerde later zijn uitspraak, maar het kwaad was geschied. De vroeger zo strenge en op discipline hamerende Leekens leek nu de mentale kracht te missen om de groep onder controle te houden. Zijn vreemde tactische ingrepen zorgden voor onbegrip en voor interne discussies. Daar is op zich niets mis mee als de ploeg er uiteindelijk beter van wordt. Maar Leekens bleef vreemde keuzes maken en wrong zich in zijn communicatie naar de buitenwereld in bizarre kronkels. Na het 1-0-verlies in Newcastle sprak hij met een zekere trots over zijn ploeg, na het verlies tegen Lokeren had hij het over een voorbeeldige mentaliteit, maar na de nederlaag op Lierse heette het plots dat iedereen zich bij de supporters en bij de voorzitter moest verontschuldigen. Voor het eerst stak Leekens de hand in eigen boezem en toonde zijn echte gevoelens: een geslagen en zeer aangeslagen trainer die zichzelf was en voor één keer geen rol speelde op het moment dat de camera's op hem gericht waren. Dat doet Leekens anders altijd. Mensen die hem goed kennen, verbazen zich steeds weer over die twee totaal verschillende gedaanten. Ooit leek Club Brugge een conservatief bolwerk te zijn. Er kleefde iets stoffigs aan deze vereniging, al werd er met een grote eendracht gewerkt, zonder dat iemand de behoefte had aan zelfvergroting te doen. Dat paste absoluut niet bij de cultuur van blauw-zwart. Toen Michel D'Hooghe in 2003 voorzitter werd, maakte hij zijn club winstgevend en voerde moderne structuren in. Na de mislukte passage van Pol Jonckheere brak er met Bart Verhaeghe een nieuw tijdperk aan. Dat leek nodig in deze (voetbal)tijden waarin zeemzoete verhalen over het verleden niet meer zijn dan vergeelde romantiek, ook al erfde de nieuwe voorzitter een club zonder bankschulden en met stevige financiële reserves. Bart Verhaeghe is een harde werker en een snelle beslisser. Geduld is niet zijn grootste kwaliteit en in zijn drang om vooruitgang te boeken wil hij weleens verdrinken in impulsiviteit. Verhaeghe heeft het als zakenman helemaal gemaakt, zonder de financiële steun van wie dan ook. Hij boekte vooruitgang door, zoals hij het zelf formuleert, "groot te denken en fouten te durven maken". Dat verdient respect. Strategisch denken is hem niet vreemd en als dusdanig werkt hij ook aan het project met Club Brugge. Ambitieus en met een grote passie voor voetbal. Er lopen andere mensen rond in het voetbalwereldje. Toen Christoph Daum één jaar geleden trainer werd van Club zei hij onder de indruk te zijn van de visie van Verhaeghe. Wie Daum kent, weet dat hij zoiets niet zegt om mensen te vleien. Maar de Duitser voegde er wel fijntjes aan toe dat het er in een club op aankomt visie en concepten in mekaar te laten vloeien. Bart Verhaeghe timmerde resoluut verder aan de weg. De vorig week gerealiseerde overname van Club Brugge kadert in zijn plannen. Het is een vreemde contradictie dat dit hier en daar voor vraagtekens en schamperheid zorgde. Op verschillende sites regende het negatieve en zelfs beledigende reacties. Terwijl het voornemen om geld in de club te pompen alleen maar kan leiden tot een verdere groei van Club Brugge en het verlangen van de voorzitter om dit sterke merk te exploiteren. Maar Verhaeghe heeft de perceptie tegen. Zijn ambitie om zelf een nieuw stadion te bouwen wordt met eigenbelang vermengd. Terwijl die plannen al in januari 2007 voor het eerst werden ontvouwd en Verhaeghe een paar maanden later bij dit project werd betrokken. Vanaf dan zorgde het hele dossier voor veel beroering. Dat er met die plannen geen vooruitgang werd geboekt, speelde voor Michel D'Hooghe ongetwijfeld mee in zijn besluit om niet als voorzitter door te gaan. Hij zag de expansie van zijn club geremd en werd moedeloos van al die vertragingsmanoeuvres die volgens hem het gevolg waren van politiek gekonkelfoes. Intussen wordt er gesproken over een nieuw stadion in Jabbeke of Aalter en liet de straks afscheid nemende Brugse burgemeester Patrick Moenaert in Krant van West-Vlaanderen weten dat hij heeft voorgesteld om het hele dossier na de verkiezingen weer op de politieke agenda te zetten. Maar die plannen konden de huidige realiteit niet verbloemen: na het ontslag van Georges Leekens en door het belabberde spel balanceert Club Brugge tussen sportieve tragiek en vernieuwing. Bart Verhaeghe, die in het bedrijfsleven wordt bijgestaan door zeer creatieve mensen en daar de lat heel hoog legt, is niet op alle niveaus omringd door de juiste personen. Er was een verloop van personeel, mensen werden ontslagen, anderen in dienst genomen, plannen ontvouwd en weer afgevoerd. Ook en vooral op sportief vlak. Een betere medische omkadering, linietrainers, meer specialisatie, op het veld valt er niets van te zien. Het aantal blessures is nog nooit zo hoog geweest, de prestaties zijn ondermaats. Terwijl Bart Verhaeghe in zijn bedrijf hooggekwalificeerde mensen aantrekt en voor zijn grootschalig toekomstplan nu zeer solide aandeelhouders vond, blijkt het voor hem veel moeilijker om binnen Club Brugge de juiste keuzes te maken. Daar hoort ook de aanstelling van de trainer bij. Die was, zo blijkt nu, duidelijk verkeerd gescreend. Natuurlijk is Clubs neergang niet alleen de schuld van Georges Leekens. Maar ook van die spelers die met een misplaatst superioriteitsgevoel door het leven stappen, omringd door mensen die hen naar de mond praten en hun zelfbeeld vergroten. Dat maakt het trainersvak steeds complexer. Leekens, als voetballer zelf een toonbeeld van discipline, engagement en zelfkennis, kon onvoldoende tegen de huidige mentaliteit ingaan, nadat eerder ook al Adrie Koster de greep op de groep was kwijtgeraakt. Te gemakkelijk verdedigde Leekens naar buiten zijn groep en vergaloppeerde zich meer dan eens. Niets bleek er overgebleven te zijn van de trainer die er vroeger van de eerste tot de laatste seconde bovenop zat en je nooit gerust liet. In plaats daarvan was er joligheid en mildheid. Zo noemde Leekens de drieste Jonathan Blondel op een gegeven moment "een voorbeeld". Zijn omgangsvormen bleken heel anders te zijn dan die van Christoph Daum, die op een zeer resolute manier de dreigende anarchie in de kiem had gesmoord. Eerst Koster, dan Daum en Leekens, groter kunnen stijlbreuken niet zijn. Georges Leekens slaagde er niet in Club Brugge in de juiste vorm te gieten. Vooral achteraan mist de ploeg stabiliteit, terwijl Leekens vroeger in zijn manier van werken in de eerste plaats uitging van een hechte defensieve organisatie. Die was er vorig seizoen onder Christoph Daum wel omdat er volgens hem geen aanvallend voetbal mogelijk is zonder zekerheid achteraan. Onder de Duitser functioneerde ook het middenveld anders. Met veel meer recuperatie en spelers die terugplooiden. De zoektocht naar de juiste balans wordt uiteraard niet vergemakkelijkt door de vloedgolf aan blessures, maar in een club met zo'n grote kern is dat niet echt een excuus. In de drang om na 2005 een nieuwe titel binnen te halen werden er in anderhalf jaar 20 nieuwe spelers binnengehaald. Het brengt het totaal aantal transfers sinds die laatste titel (en het vertrek van Trond Sollied) op 71. Toen Christoph Daum besloot niet met Club Brugge door te gaan handelde Bart Verhaeghe bliksemsnel en presenteerde met Georges Leekens een nieuwe trainer. Eerder waren de Noor StåleSolbakken en de Duitser Ralf Rangnick in beeld maar de eerste had voor Wolverhampton getekend en Rangnick zag zich na zijn depressie eerder functioneren in een rol van technisch directeur. Na de strenge Daum bleek er hoe dan ook behoefte aan een trainer met naam. In gesprekken met de bestuurstop had Leekens een zeer goede indruk gemaakt. Hij praatte met veel passie en veel gloed. Niettemin vroeg dit blad ( Sport/Voetbalmagazine van 16 mei) zich toen al af of de voorzitter, die innovatief bezig leek te zijn, niet de fout maakte voor een conservatieve trainer te kiezen van wie je precies weet hoe hij te werk zal gaan. Het botste met zijn vernieuwende ideeën. Zondag stond Georges Leekens voor de wedstrijd tegen Zulte Waregem van de laatste kans. Op vraag van de groep liet de trainer het elftal in een 4-4-2 aantreden, terwijl er weken met een 4-3-3 was gespeeld. Club Brugge kreeg geen enkele controle op het perfect uitgebalanceerde Zulte Waregem. Het gebruikte constant de lange bal en sloeg het middenveld over. Het publiek bleef verbazend geduldig tijdens deze ontluisterende vertoning, slechts af en toe viel er een fluitconcert te horen. Leekens bleef vrijwel de hele tweede helft in de dug-out zitten. Op de persconferentie zei de onbewogen trainer dat hij in het leven nooit opgeeft. Het bleek nog maar eens prietpraat. Want het was duidelijk dat hij een twee op achttien niet kon overleven. Een uur na de match kreeg Leekens zijn ontslag. En weer verschenen er verhalen dat hij door zijn spelers was uitgespuwd. Het huwelijk tussen Georges Leekens en Club Brugge was gedoemd om te mislukken. De trainer is in een ouderwetse werkmethodiek blijven steken en verwierf met de geforceerd blije manier waarop hij met de spelers omgaat weinig respect in de groep. En ook al draaien voetballers in hun beoordeling van trainers vaak met de wind, wie zich over het functioneren van Leekens bij de nationale ploeg had geïnformeerd, hoorde dat te weten. Opmerkelijk is trouwens dat er bij de Rode Duivels niemand nog over Leekens spreekt. Georges Leekens paste gewoon niet bij dit Club Brugge. Ook niet in de manier waarop hij de prestaties naar de buitenwereld analyseerde. Graag praatte Leekens over de Hollandse bluf, maar zelf bleef hij zich wentelen in de rol van underdog. Dat moet voor Bart Verhaeghe, die altijd en overal oeverloze ambitie uitstraalt, een mateloze bron van ergernis zijn geweest. Verhaeghe heeft een en ander totaal verkeerd ingeschat. Zakenmensen die zich in het voetbal storten, missen vaak voetbalknowhow. Als de voorzitter van Club Brugge een balans maakt van zijn ambtsperiode, dan moet hij de hand in eigen boezem steken. Hij investeert, hij wil vernieuwen en professionaliseren, maar straks is hij aan zijn vierde trainer toe in 21 maanden voorzitterschap. En op het veld staat een ploeg zonder structuur, er is een kern met veel meer kwantiteit dan kwaliteit. Het zal er nu op aan komen in de keuze van de nieuwe trainer geen fout meer te maken. Zoals nu precies één jaar geleden toen Christoph Daum werd binnengehaald en meteen rechte lijnen trok. DOOR JACQUES SYS - BEELDEN: IMAGEGLOBEHet is de vraag of een conservatieve trainer als Georges Leekens niet botst met de vernieuwende ideeën van Bart Verhaeghe. Sport/Voetbalmagazine op 16 mei na de aanstelling van Leekens Georges Leekens paste niet bij Club Brugge.