Wat is dat toch met het Antwerpse voetbal. Zonder de financiële problemen van Lommel en KV Mechelen zouden de twee clubs van de Metropool ongetwijfeld in een felle degradatiestrijd gezogen zijn. Tien jaar na de finale op Wembley is Antwerp een meeloper in eerste klasse, bij gebrek aan middelen. En daar kon ook een ervaren gids als Eddy Wauters, volgend seizoen 35 jaar voorzitter, of een oude rot als HenkHouwaart, van wie straks afscheid wordt genomen, niks aan veran...

Wat is dat toch met het Antwerpse voetbal. Zonder de financiële problemen van Lommel en KV Mechelen zouden de twee clubs van de Metropool ongetwijfeld in een felle degradatiestrijd gezogen zijn. Tien jaar na de finale op Wembley is Antwerp een meeloper in eerste klasse, bij gebrek aan middelen. En daar kon ook een ervaren gids als Eddy Wauters, volgend seizoen 35 jaar voorzitter, of een oude rot als HenkHouwaart, van wie straks afscheid wordt genomen, niks aan veranderen. Het begon nochtans niet slecht voor rood-wit, met een stuntzege tegen Anderlecht op de vijfde speeldag en een gelijkspel tegen Club Brugge twee wedstrijden later. Er kwam weer enthousiasme los op de tribunes, zeker toen de veel minder populaire stadsgenoot aan het krasselen sloeg en een spektakelderby omsloeg van een 0-3 naar een 5-3. Patrick Goots schoot op Charleroi ook nog een keer het doelpunt van het jaar tegen de netten, Antwerp groeide en bloeide. Maar plots was het over. De euforie werd niet bestendigd en de puntenoogst na nieuwjaar was bijzonder schaars. De club kwam extrasportief in het nieuws met een anabolica-geval en sportief kreeg Houwaart geen lijn meer in de ploeg. Hij stelde zelden eenzelfde elftal op en knoeide net voor de belangrijke dubbele confrontatie in de beker met de stadsgenoot met zijn doelman. Yves Feys verdween uit de ploeg, de Wit-Rus Gennadiy Tumilovich kwam koud onder de lat, zonder wedstrijdervaring en zowel in de heen- als in de terugwedstrijd blunderde die man zijn ploeg uit de beker. Het werd Houwaart zwaar aangerekend, omdat er intern al herhaaldelijk, nog voor nieuwjaar, gevraagd was om iets te doen aan het zogenaamde keepersprobleem van de ploeg. Dat Feys, die al meerdere stormen overleefde, achteraf sterk terugvocht, zal allicht een magere troost zijn. Zeven keer winst thuis, één keer slechts op verplaatsing, het was een gewoon seizoen, zeker minder grand van cru dan de eerste twee maanden konden doen vermoeden. Patrick Goots werkte na een sterke heen- een magere terugronde af, de grillige vorm van Ibrahima Yattara, die onvoldoende verder evolueert (bij gebrek aan begeleiding ?) viel op, net als de voortdurende afwezigheden van een rastalent als Abdulrahman Husseine, die heen en weer pendelde naar Qatar. Er kwam in de slotfase zelfs een heuse paleisrevolutie, met een afslanking van de kern en de verwijdering van WilliamVerbeeck omdat zijn ouders (afhankelijk van de versie pa of ma) eens de trainer ferm hun gedacht hadden gezegd. Topvoetbal op zijn Metropools. door Peter T'Kint