De afgelopen vijf seizoenen heb ik de toekomstige kampioen telkenmale juist voorspeld. Een mens zou voor minder een dikke nek krijgen. Hoogmoed komt echter ook bij mij voor de val.
...

De afgelopen vijf seizoenen heb ik de toekomstige kampioen telkenmale juist voorspeld. Een mens zou voor minder een dikke nek krijgen. Hoogmoed komt echter ook bij mij voor de val. Voor de start van deze competitie schoof ik met veel lawaai Club Brugge als dé titelpretendent naar voor. Uitstekende, gerichte aankopen (Salou, Daerden, Dreesen) en een coach die het afgelopen seizoenseinde met een manke ploeg dertien op vijftien haalde. Snel even die dure jongens inpassen en de vele abonnees, die ogenschijnlijk mijn mening deelden, zouden kraaien van de pret. De openingswedstrijd - 5-0 tegen Gent, zonder Salou, alstublieft - bevestigde alleen maar dat vermoeden. Intussen loopt het echter alsmaar stroever bij blauw-zwart en wordt er met heimwee aan de weggehoonde Sollied gedacht. Zonder de nonchalance van Anderlecht, dat twee punten weggooide op Le Cannonier, was de competitie nu al beslecht. Zelfs een lusteloos, ongeïnspireerd paars-wit heeft zoveel aanvallend vermogen dat het met één tempoversnelling scoort waar en wanneer het wil. Een competitie met twee snelheden wordt het. Anderlecht en de rest ..., niet eens tegen de rest. Vercauteren, die voor het eerst sinds lang zijn troepen openlijk bekritiseerde, krijgt als moeilijkste taak die speelsheid in doeltreffendheid om te zetten. Anderlecht kocht met Tchité, Boussoufa, Biglia en Pareja vier jonge, bepalende spelers met een grote toekomst. Als Van Damme nu ook nog zijn zotskap aflegt, kan hij een vijfde schot in de roos worden, ondanks zijn moeilijke seizoensaanhef. Van Holsbeek had de schier onmogelijke opdracht Zetterberg, Wilhelmsson, Kompany, Tihinen en Zewlakow te vervangen. O, wat zouden ze nog lang om deze vedetten treuren in Brussel. Hoor je nog iets ? Niets is minder waar. Het new look paarswit moet ook in de Champions League af en toe een ferme genster kunnen slaan. Dat zal echter meer dan waarschijnlijk moeten gebeuren zonder de vorig seizoen zo bepalende Nicolás Frutos. De "reiger" uit Argentinië doet zijn bijnaam steeds meer eer aan, want net als zijn "soortgenoten" staat hij veelal op één poot. Al vrij vroeg na zijn aankomst vorige winter hekelde hij de zware trainingsarbeid in Belgie. Zes maanden sukkelt hij nu al van de ene blessure in de andere en als hij speelt, is hij meestal "opgelapt". De medische staf heeft het jaar na Kompany een nieuw probleemgeval. Vercauteren houdt niet zo van aangepaste trainingsschema's. Nicolás vindt een drietal keer per week anders wel voldoende. Té zwaar trainen, daar heeft ook Salou naar eigen zeggen last van. Ogenschijnlijk, net als Frutos, beresterk maar de overgang van één oefensessie per dag naar twee beknot zijn fitheid en rendement. Hij zal ook bij Ferrera geen gehoor krijgen. Evenmin bij de goegemeente. Die sjotters worden nu al beschouwd als de meest luie, overbetaalde pseudovedetten, niet ? Met de laatste berichten over fuivende stomdronken internationals drie dagen voor een interland (Wilhelmsson, Balaban en co ...) zal dat er niet op verbeteren, vrees ik. WIM DE CONINCK