Met verbijstering nam Anderlecht vorige week kennis van het vernietigende rapport dat Jan Mulder in dit blad over paars-wit maakte. Maar de opwinding leidde afgelopen weekend allerminst tot beter voetbal en zelfkritiek. Met steriel en inspiratieloos spel gleed de kampioen vier dagen voor de met spanning afgewachte bekerwedstrijd tegen Standard in het Brugse Jan Breydelstadion langs Cercle en raakte zo nog een stap dichter bij een nieuwe titel. De Brusselaars begonnen dartel aan de partij maar namen vanaf het moment dat Mémé Tchité de ploeg op voorsprong bracht gas terug. Frank Vercauteren koos toen voor een af- wachtende houding en het wapen van de lange bal. Hij zag hoe Cercle Brugge vier kansen miste en hoe zijn ploe...

Met verbijstering nam Anderlecht vorige week kennis van het vernietigende rapport dat Jan Mulder in dit blad over paars-wit maakte. Maar de opwinding leidde afgelopen weekend allerminst tot beter voetbal en zelfkritiek. Met steriel en inspiratieloos spel gleed de kampioen vier dagen voor de met spanning afgewachte bekerwedstrijd tegen Standard in het Brugse Jan Breydelstadion langs Cercle en raakte zo nog een stap dichter bij een nieuwe titel. De Brusselaars begonnen dartel aan de partij maar namen vanaf het moment dat Mémé Tchité de ploeg op voorsprong bracht gas terug. Frank Vercauteren koos toen voor een af- wachtende houding en het wapen van de lange bal. Hij zag hoe Cercle Brugge vier kansen miste en hoe zijn ploeg rommelend en frommelend het einde haalde. De trainer, altijd eerlijk in zijn analyses, toonde zich achteraf niet tevreden over de kwaliteit van het spel. Met geen woord repte hij over de angst die er in zijn ploeg was geslopen en die iedere poging tot combinatievoetbal in de kiem smoorde. Zo stond de Egyptenaar Ahmed Hassan bij momenten als rechtsachter te voetballen. Anderlecht, ooit de hogeschool van het academische voetbal, heeft de afgelopen jaren vooral buitenshuis een onthutsende stijlbreuk ondergaan. Op een paar wedstrijden na voetbalt het al een heel seizoen lang zonder de bij het huis horende verfijning. Maar intern is er niemand die daar zwaar aan tilt. Het is alsof het zo hoort. Het contract van Frank Vercauteren werd op een moeilijk moment verlengd en hoe de verhoudingen zijn gewijzigd, bleek afgelopen vrijdag ook toen Harm van Veldhoven, de trainer van Cercle Brugge, Anderlecht prees voor het resultaatvoetbal waarmee de drie punten werden weggesleept. Hij feliciteerde Frank Vercauteren. Anderlecht heeft op Belgisch niveau nog altijd de klasse om met wervelend voetbal uit te pakken. Als het die kwaliteit aan mentaliteit kan koppelen, heeft het in dit land zijn gelijke niet. Dat bewees het dit seizoen onder meer in de bekerwedstrijd op RC Genk. Het veegde een geamputeerd Genk ook in de terugwedstrijd weg. Maar nooit kregen de uitschieters over een langere periode een vervolg. Dat was ook al vorig seizoen zo. Ook toen kende Anderlecht een seizoen vol schrijnende contrasten. Het kroop veel te snel achteruit en speelde te weinig op de helft van de tegenstander. Dat staat mijlenver van het dwingende voetbal dat Frank Vercauteren leek te prediken. Uiteindelijk mocht de trainer zich gelukkig prijzen dat er met Nicolás Frutos een op dat moment onbekende Argentijn werd binnengehaald om verdedigingsmuren te slopen. In vergelijking met vorig seizoen heeft de ploeg geen progressie geboekt. Dat doelman Daniel Zitka dit seizoen met afstand de beste speler is, lijkt veelbetekenend. Anderlecht hield dertien keer de nul op het bord maar won slechts drie keer met meer dan twee goals verschil. Toch lijkt het de ambitie van de club om zichzelf weer op de Europese kaart te zetten en in de Champions League een rol van betekenis te spelen. Wie de afgelopen weken het niveau van dat soort wedstrijden zag, constateert dat dit een ijdele gedachte is en dat het steeds meer om twee werelden gaat. Anderlecht mag dan met Lucas Biglia, Ahmed Hassan, Mbark Boussoufa en Nicolás Frutos over naar Belgische normen goeie buitenlanders beschikken, geen enkele zichzelf respecterende buitenlandse club zit op hen te wachten. Een teken aan de wand. Zo moet de club met tweeslachtige gevoelens verder. Hoewel RC Genk dit seizoen beter voetbalde (aanvallend, herkenbaar, volop gebruikmakend van de flanken, maar wel stootkracht missend), zal een nieuwe titel ongetwijfeld weer voor een gigantisch volksfeest zorgen in het Astridpark. Waarna de club, net zoals vorig seizoen, nog maar eens zal filosoferen over een nieuw stadion. Zonder tastbaar resultaat. Naar het beeld van ons voetbal, dat er niet in slaagt welke inhaalbeweging dan ook te maken. door Jacques Sys